Deel 3 de kern van spiegelogie, wordt vervolgd

Als kind waren we volledig op de hoogte, tot we leerden denken. Onze ouders vertelden ons wat vrijwel iedereen in ons land gelooft over het leven. Het is namelijk van het grootste belang dat we allemaal hetzelfde geloven. We mogen wel iets afwijken, maar binnen strakke grenzen, want anders vinden ze ons gek en worden we in de steek gelaten. Dat is het ergste wat ons kan overkomen. Alleen achterblijven is het ergste wat er kan gebeuren. Een goed middel om mee te dreigen dus! “Niet doen…. wat zullen de mensen wel van je denken!” Ze maken ons wijs dat wij verantwoordelijk zijn voor wat anderen over ons denken. Als we ook maar iets afwijken, raken we ( of beter: zij) in paniek.Zo bang zijn we om er niet bij te horen en alles waar we voor staan ( dwz het beeld van anderen over ons) te verliezen. Ik zei het al eerder: ga maar eens de hele dag met een hoge stem praten, zonder je collega`s iets uit te leggen; geen steen zou op de andere blijven. Eigenlijk zijn we dus een soort toneelspelers die hun leven lang krampachtig een vastomlijnde rol denken te moeten spelen.

Wat je geleerd hebt wordt “realiteit”. Zo ga je het “zien”. Iets wat we niet geleerd hebben, kunnen we dus niet waarnemen ( voor waar aannemen). Het verhaal in je hoofd bepaalt dus wat je waarneemt. Het woord “waarnemen” betekent dus eigenlijk: voor “waar” aannemen. Naar jou kijkend, zie ik als het erop aankomt enkel mijn eigen overtuigingen en ideeen ( over jou).
Dit verklaart ook waarom we veranderingen in het gedrag van onze meest naasten zo moeilijk opmerken – we vormen ons vaak een statisch beeld van de ander, gebaseerd op onze eigen overtuigingen. Net als mensen wier grote teen is geamputeerd, en toch die teen ( in hun hersens dus) voelen jeuken. Je hersens blijven gewoon projecteren, ook al is die teen er helemaal niet meer. Ze bedriegen je; dat noemen ze fantoompijn.

Zelfs slapend blijven we “zien” en denken dat het echt is – pas bij het wakker worden realiseren we ons dat het “maar een droom” was. niet “echt” dus. Overdag is echt, hebben we geleerd. Komt er ooit een dag dat we van “overdag” wakker worden met de ontdekking dat het ook maar een droom was? Wat wij “zien” noemen, is dus eigenlijk een bioscoop waarin steeds dezelfde film gedraaid wordt. Saai. Dan denken we dus dat die ene stomme film de “realiteit” is terwijl ik niet in de gaten heb dat ik alleen maar mijn eigen realiteit zie. Dat ik voortdurend omringd ben door mezelf, waar ik ook kijk. Als ik er toch van uit ga dat ik weet wat goed voor jou is, is dat pure arrogantie. Het betekent dat ik meer over jouw leven en welzijn af weet dan jijzelf…. terwijl ik je niet eens kan zien, laat staan over jouw denken!

Dit houdt in dat de kritiek die ik op anderen heb, alleen maar over mezelf gaat. Als ik anderen hoor roddelen over hun vriendinnen, vertellen ze eigenlijk hoe ze zichzelf zien en de wereld waarnemen. We hebben jarenlang al onze kritiek en oordelen op anderen gericht, zonder dat het ook maar iets opgelost heeft. De reden dat ik me met jouw zaken bemoei, is dat ik dan niet bij mezelf hoef te zijn, naar mezelf hoef te kijken. Zo is er altijd een zelfrealisatie: als ik jou niet aardig vind, vind ik eigenlijk mezelf niet aardig, of mijn gevoel over jou niet aardig. Veel mensen zijn eenzaam omdat ze zich niet gewoon met zichzelf en hun eigen zaken bemoeien.

Ken je de uitspraak: “als je het komt te weten, ben je versleten!”? In Duitsland hebben ze ook zo`n gezegde: “Wenn mann es versteht, ist es zu spat”. Wat je als kind geleerd hebt, leer je niet zomaar af. We zitten allebei in hetzelfde schuitje, er is geen enkel verschil tussen jou en mij.

Geleerden als David Bohm en Karl Pribram zijn ervan overtuigd dat de hele zogenaamde realiteit een holografisch negatief is, waarin wij onze driedimensionale wereld projecteren. Volgens veel geleerden bestaat er – na alle protonen,elektronen,atomen waargenomen te hebben tot het punt waar de nog kleinere deeltjes opeens geen materie meer blijken te zijn, omdat ze geen dimensie hebben – uiteindelijk alleen maar energie! En in die energie projecteren wij onze overtuigingen, en lijken ze te materialiseren. Daarom ziet een arts overal ziekte,een politieagent overal misdaad,en een zakenman overal zaken. Als je zeker weet dat het leven moeilijk is en je hard moet werken om iets te bereiken, dan ontmoet je alleen maar mensen die het roerend met je eens zijn in je moeilijke leven van hard werken.

De wetten van energie zijn heel simpel. Als je ergens energie in steekt, groeit de energie. Toch hebben ouders ons precies het tegenovergestelde geleerd. Als we een probleem hebben, dienen we dat probleem juist te lijf te gaan. We moeten van dat probleem af zien te komen, door er tegen te vechten. Kortom: we zijn er van overtuigd geraakt dat als we energie in het probleem stoppen, het probleem zal verdwijnen. Een kind voelt aan dat dit niet kan kloppen. Als je energie in een probleem stopt, groeit het probleem.

Als je moeite doet om aardig gevonden te worden door anderen, bereik je daarmee het tegenovergestelde, want je steekt energie in het niet aardig vinden van jezelf ( pas als anderen me aardig vinden, ben ik dus aardig). Als mijn echtgenoot bij me wegloopt omdat hij ons gezin niet ziet zitten, zullen de volgende nog vervelender zijn. Alles waar we voor weglopen, daar stoppen we extra energie in en daar lopen we dus juist recht op af.

Een antifascist is dus net zo goed ( of nog meer) bezig met fascisme als een fascist zelf, en lachwekkend genoeg gebruikt hij bij de bestrijding van “dat tuig” meestal dezelfde fascistische methodes…. Want als je iets “niet wil” ( je vrijheid verliezen, je verantwoordelijkheid dragen, je kind grootbrengen), richt je je aandacht wel degelijk op dat “iets” wat je niet wilt en ben je er toch mee bezig. Alles waar je je aandacht op richt, groeit – je bent dus wel gek als je je aandacht richt op iets wat je NIET wilt! Dit idee wil er bij veel mensen maar niet in, maar ik ben dan ook nog lang niet klaar met mijn verhaal… wordt vervolgd.

Advertenties

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s