DEEL 1, wordt vervolgd.

In feite heb je geen enkel origineel idee van jezelf en heb je alles,maar dan ook alles, opgestoken van je ouders en alle anderen die zich met je opvoeding bemoeit hebben. Al die mensen hebben hardnekkig geprobeerd jou te verbeteren. Is ze dat gelukt? Ben je nu perfect of ben je nog steeds bezig jezelf te verbeteren? Vergeet het maar! Aan jou valt niets, maar dan ook niets te verbeteren. Iemand die iets anders beweert, liegt dat het gedrukt staat. Sterker nog: ze hebben je van jongs af aan voorgelogen met witgewassen leugens. Witgewassen leugens ontmaskeren is een bijna ondoenlijke klus: zelfs leugendetectors werken niet meer bij mensen die hun eigen leugens zelf geloven. Voor zo iemand is de leugen een waarheid geworden, oftewel een witgewassen leugen. Vooral als leugens prettig aanvoelen, willen we ze maar al te graag geloven. Toch staan we in onze westerse wereld op “de waarheid”: liegen vinden we achterbaks, slecht, en verwerpelijk. Waarom liegen we onze kinderen dan zoveel voor?
Als ik jou bijvoorbeeld ervan beschuldig dat je me “sprookjes” zit te vertellen, weet jij maar al te goed dat ik je van liegen verdenk. Desalniettemin zijn we gek op sprookjes. Het liefst zouden we willen dat ons leven een sprookje was. we weten natuurlijk best dat zoiets niet kan. De waarheid is altijd pijnlijk. Als iemand zegt dat hij je de waarheid gaat vertellen, zet je dan maar schrap…
De manier waarop wij het leven zien, is de manier waarop wij zaken doen, ons kleden, ons gedragen, het leven en anderen ervaren. Ik pleeg vrolijk plagiaat, ik ben een echte naprater voor zover me dat uitkomt, zoals wij allemaal. Maar ik geloof dat we allemaal ons leven in een echt sprookje kunnen veranderen.
In den beginne ben je een klein eitje in het lichaam van je moeder. Piepklein, maar toch zit alles er al in – compleet met je grappige kapseltje en al je maniertjes. Je zou dus kunnen zeggen dat zo`n eicel een uiterst intelligent wezen is. Die kleine cel communiceert ook nog eens met alle andere cellen in het universum. Wetenschappers hebben er interessante proeven mee gedaan – met verbluffende resultaten. Ze kunnen de reacties van zo`n cel namelijk meten met simpele electroden. Ze leggen je moeder op een divan, kleven wat electroden op haar huid, en ergens in China zit een wildvreemde wetenschapper met wat kaarten voor zich. Op die kaarten staan namen die hij nooit eerder gezien heeft. Hij kent ook je moeder niet. Wanneer hij de eerste kaart neemt, staat daar een naam op van iemand die hij niet kent, en je moeder ook niet. In dit geval is er niets bijzonders waar te nemen: de electroden die verbonden zijn met een computerscherm vertonen geen reactie. Nu neemt de wetenschapper echter een tweede kaart; ook deze naam zegt hem niets, maar toevallig is het de naam van je vader. Op het computerscherm in China is nu duidelijk zichtbaar dat de cellen van je moeder sterk reageren. Zo`n miniscule cel heeft dus contacten, daar kun jij alleen maar van dromen. Moeder merkt zelf niets ( want hoort en ziet niets van wat die wildvreemde wetenschapper in China doet).
Wanneer je na een complete evolutie van negen maanden je veilige warme hol moet verlaten, wil je maar 1 ding: een veilig warm hol! De enige plaats die daar op lijkt, is je moeders lijf. Zodra je daar tegenaan ligt, ben je volkomen tevreden. Daarom droegen moeders in oude culturen hun baby`s ook voortdurend in een doek tegen zich aan, dag in, dag uit. Zo bleef je net als in de buik je moeders`hartslag en bloedsomloop voelen. En kon je rustig wennen aan het leven buiten de buik, was je bij alle dagelijkse activiteiten betrokken, en voelde je je welkom. Dat is in onze cultuur wel even anders! Soms hoor je zelfs dat je een baby gewoon moet laten krijsen, tot zijn hartje gebroken is en het gelaten zijn lot accepteert. dat noemen ze dan ” het dagelijkse huiluurtje”. Nee, we mogen kinderen vooral niet verwennen…
In de zogenaamde “primitieve” tijden mochten kinderen gewoon hun gang gaan,en de wereld ontdekken. Ze werden niet voortdurend op “gevaren” gewezen, zodat ze een grenzeloos vertrouwen konden ontwikkelen. Tegenwoordig zijn we er heilig van overtuigd dat kinderen ontoerekeningsvatbaar zijn. Dat ze alles, maar dan ook alles nog moeten leren. Kinderen worden niet vertrouwd, terwijl die schatjes hun leven beginnen met een totaal vertrouwen in alles en iedereen, waardoor hun lichaampjes perfect kunnen werken. Als je ze wel durft te vertrouwen, sta je versteld over hun natuurlijke intelligentie. Als baby besta je uit miljoenen hoogst intelligente cellen, die communiceren met alle andere cellen in het universum. Iedere cel staat wagenwijd voor jou open en steunt jou onvoorwaardelijk. Iedere gedachte die je hebt, zien die cellen als een opdracht die ze meteen beginnen uit te voeren. Ze denken zelf niet, maar regelen alles volautomatisch. Je hoeft er nauwelijks iets aan te doen. Het lichaampje van een baby werkt net zo: het doet precies wat de cellen nodig vinden. Meer niet. Als baby laat je het gewoon toe, want je hebt nog niet geleerd om jezelf te wantrouwen. Als je ouders je dwingen iets te doen waar jouw lichaam geen zin in heeft, begint iedere cel krachtig te protesteren. En wat zeggen die ouders dan? “We zullen jou wel eens leren om altijd maar je eigen zin door te drijven!” In feite leren ze jou als baby dus al om niet langer naar je eigen lichaam te luisteren, maar naar hen! Het lichaam mag niet langer functioneren zoals het wil – ouders weten het beter.
De manier waarop we behandeld worden, maakt een diepe indruk op ons. In feite wordt ons bijgebracht dat we alles fout doen en dat we alles nog moeten leren. We krijgen voortdurend kritiek en ik ken niemand die kritiek krijgen leuk vindt. Ook kinderen raken er door in paniek en vinden het heerlijk om een schouderklopje te krijgen. Onze ouders leren ons hoe we een “normaal” leven moeten leiden: een leven volgens de heersende “norm” ( wat wil zeggen: alle leugens die jouw ouders geloven). De norm houdt geen rekening met wat de cellen willen. Als we maar even van die norm afwijken, krijgen we kritiek. We krijgen dus nauwelijks complimenten voor wat we goed doen, en onafgebroken opmerkingen en kritiek als we ook maar even van hun koers afwijken. Je raakt er dus al vroeg van overtuigd dat er niet veel van je deugt en dat er heel wat dient te veranderen. Terwijl je juist als baby of jong kind beschikt over pure oerkracht, waar niets of niemand tegen bestand is…
De potentie van een kind is immens. Kinderen hebben veel meer macht dan we durven toe te geven. Eigenlijk zijn we jaloers op hun instant succes bij alles en iedereen. Omdat kinderen totaal open staan, zijn ze ontwapenend. Daar kunnen onze verdedigingswerken niet tegenop. Zelfs de grootste zuurpruim smelt voor een kind. Wie kan er nu kwaad worden op een baby? We merken dat de meeste kinderen een mateloze energie hebben. Ze zijn amper moe te krijgen, lijkt het wel. De hele dag kunnen ze spelen en zijn ze in alles geinteresseerd. Dat is de normale staat van een menselijk lichaam. Opgewekt en vol energie. Als dat niet zo is, heb je dus braaf afgeleerd om nog langer naar het functioneren van je besturingssysteem te luisteren. Je lichaam geeft je voortdurend signalen. Als je ergens geen zin in hebt, dan voel je dat luid en duidelijk. Als je ergens wel zin in hebt, dan voel je dat ook. We kunnen trouwens op iedere leeftijd alsnog beginnen onszelf opnieuw op te voeden. Het is nooit te laat voor een gelukkige jeugd. Fluitje van een cent.
Totdat je een jaar of 4 of 6 bent, laten je ouders je meestal maar wat ronddolen; er is nog niet zoveel met je aan te vangen ( hoewel sommige peuters tegenwoordig overigens al cursussen Engels, Frans of wis-fucking-kunde krijgen aangeboden via verderfelijke Dora`s of ander gespuis – je reinste kindermishandeling) en je kunt ze nog van alles wijs maken. Nee, het leven begint pas serieus te worden wanneer kinderen de “leeftijd des onderscheids” hebben bereikt. En precies tegen die tijd moeten ze verplicht en serieus leren op school. Bijna geen enkel kind vindt dat leuk, en er zijn er heel wat die in het begin letterlijk huilend naar dat trainingskamp gesleept worden. Kinderen spelen liever buiten dan ( zo ongezond en onnatuurlijk) doodstil aan een tafeltje te moeten zitten om naar een wit vel papier ( of erger: een digitaal schoolbord!) met abstracte tekens te staren. Plato zei 2000 jaren geleden reeds dat lezen en schrijven het geheugen vernietigt. Nu is het verplicht. Want: een kind en z`n “leerprestaties” worden tegenwoordig enkel nog uitgedrukt in en afgemeten aan zijn toekomstige economische waarde.
Ik vroeg me bij het bestuderen van opvoedkundige boeken voor m`n studie Pedagogiek wel eens af: zijn al deze verhalen wel waar? Hebben die opvoedingsboeken gelijk? Zijn kinderen van nature asociaal en dienen ze daarom beteugeld te worden? Is het leven moeilijk en moet je hard werken om iets te bereiken? Wij leren in feite dat je, wanneer per ongeluk iets heel makkelijk blijkt, je ongerust moet worden. Dan klopt er iets niet. Het kan en mag gewoon niet zo makkelijk zijn. Waarschijnlijk doe je iets fout. Je zomaar goed voelen is trouwens ook heel link, waarschijnlijk gaat er spoedig iets verschrikkelijks gebeuren. Dus kwellen we ons met moeilijke rekensommen, met sport, met verstandige voedingsschemas, met stilzitten in de klas..Geen enkel klein kind of baby is echter zo stom: die zal nooit vrijwillig gaan lijden; z`n hele lijfje protesteert daartegen. Gaandeweg echter, naarmate ze beter gedresseerd raken, beginnen kinderen steeds meer aan lijden te wennen, terwijl daarvoor hun hele babylijfje zich er automatisch tegen verzette. Zo zie je maar: als je een kikker in een pan met kokend water gooit, springt hij er meteen uit. Maar wanneer je hem in koud water zet en het water langzaam aan de kook brengt, went hij geleidelijk, maar sterft wel……. wordt vervolgd.

In feite heb je geen enkel origineel idee van jezelf en heb je alles,maar dan ook alles, opgestoken van je ouders en alle anderen die zich met je opvoeding bemoeit hebben. Al die mensen hebben hardnekkig geprobeerd jou te verbeteren. Is ze dat gelukt? Ben je nu perfect of ben je nog steeds bezig jezelf te verbeteren? Vergeet het maar! Aan jou valt niets, maar dan ook niets te verbeteren. Iemand die iets anders beweert, liegt dat het gedrukt staat. Sterker nog: ze hebben je van jongs af aan voorgelogen met witgewassen leugens. Witgewassen leugens ontmaskeren is een bijna ondoenlijke klus: zelfs leugendetectors werken niet meer bij mensen die hun eigen leugens zelf geloven. Voor zo iemand is de leugen een waarheid geworden, oftewel een witgewassen leugen. Vooral als leugens prettig aanvoelen, willen we ze maar al te graag geloven. Toch staan we in onze westerse wereld op “de waarheid”: liegen vinden we achterbaks, slecht, en verwerpelijk. Waarom liegen we onze kinderen dan zoveel voor?
Als ik jou bijvoorbeeld ervan beschuldig dat je me “sprookjes” zit te vertellen, weet jij maar al te goed dat ik je van liegen verdenk. Desalniettemin zijn we gek op sprookjes. Het liefst zouden we willen dat ons leven een sprookje was. we weten natuurlijk best dat zoiets niet kan. De waarheid is altijd pijnlijk. Als iemand zegt dat hij je de waarheid gaat vertellen, zet je dan maar schrap…
De manier waarop wij het leven zien, is de manier waarop wij zaken doen, ons kleden, ons gedragen, het leven en anderen ervaren. Ik pleeg vrolijk plagiaat, ik ben een echte naprater voor zover me dat uitkomt, zoals wij allemaal. Maar ik geloof dat we allemaal ons leven in een echt sprookje kunnen veranderen.
In den beginne ben je een klein eitje in het lichaam van je moeder. Piepklein, maar toch zit alles er al in – compleet met je grappige kapseltje en al je maniertjes. Je zou dus kunnen zeggen dat zo`n eicel een uiterst intelligent wezen is. Die kleine cel communiceert ook nog eens met alle andere cellen in het universum. Wetenschappers hebben er interessante proeven mee gedaan – met verbluffende resultaten. Ze kunnen de reacties van zo`n cel namelijk meten met simpele electroden. Ze leggen je moeder op een divan, kleven wat electroden op haar huid, en ergens in China zit een wildvreemde wetenschapper met wat kaarten voor zich. Op die kaarten staan namen die hij nooit eerder gezien heeft. Hij kent ook je moeder niet. Wanneer hij de eerste kaart neemt, staat daar een naam op van iemand die hij niet kent, en je moeder ook niet. In dit geval is er niets bijzonders waar te nemen: de electroden die verbonden zijn met een computerscherm vertonen geen reactie. Nu neemt de wetenschapper echter een tweede kaart; ook deze naam zegt hem niets, maar toevallig is het de naam van je vader. Op het computerscherm in China is nu duidelijk zichtbaar dat de cellen van je moeder sterk reageren. Zo`n miniscule cel heeft dus contacten, daar kun jij alleen maar van dromen. Moeder merkt zelf niets ( want hoort en ziet niets van wat die wildvreemde wetenschapper in China doet).
Wanneer je na een complete evolutie van negen maanden je veilige warme hol moet verlaten, wil je maar 1 ding: een veilig warm hol! De enige plaats die daar op lijkt, is je moeders lijf. Zodra je daar tegenaan ligt, ben je volkomen tevreden. Daarom droegen moeders in oude culturen hun baby`s ook voortdurend in een doek tegen zich aan, dag in, dag uit. Zo bleef je net als in de buik je moeders`hartslag en bloedsomloop voelen. En kon je rustig wennen aan het leven buiten de buik, was je bij alle dagelijkse activiteiten betrokken, en voelde je je welkom. Dat is in onze cultuur wel even anders! Soms hoor je zelfs dat je een baby gewoon moet laten krijsen, tot zijn hartje gebroken is en het gelaten zijn lot accepteert. dat noemen ze dan ” het dagelijkse huiluurtje”. Nee, we mogen kinderen vooral niet verwennen…
In de zogenaamde “primitieve” tijden mochten kinderen gewoon hun gang gaan,en de wereld ontdekken. Ze werden niet voortdurend op “gevaren” gewezen, zodat ze een grenzeloos vertrouwen konden ontwikkelen. Tegenwoordig zijn we er heilig van overtuigd dat kinderen ontoerekeningsvatbaar zijn. Dat ze alles, maar dan ook alles nog moeten leren. Kinderen worden niet vertrouwd, terwijl die schatjes hun leven beginnen met een totaal vertrouwen in alles en iedereen, waardoor hun lichaampjes perfect kunnen werken. Als je ze wel durft te vertrouwen, sta je versteld over hun natuurlijke intelligentie. Als baby besta je uit miljoenen hoogst intelligente cellen, die communiceren met alle andere cellen in het universum. Iedere cel staat wagenwijd voor jou open en steunt jou onvoorwaardelijk. Iedere gedachte die je hebt, zien die cellen als een opdracht die ze meteen beginnen uit te voeren. Ze denken zelf niet, maar regelen alles volautomatisch. Je hoeft er nauwelijks iets aan te doen. Het lichaampje van een baby werkt net zo: het doet precies wat de cellen nodig vinden. Meer niet. Als baby laat je het gewoon toe, want je hebt nog niet geleerd om jezelf te wantrouwen. Als je ouders je dwingen iets te doen waar jouw lichaam geen zin in heeft, begint iedere cel krachtig te protesteren. En wat zeggen die ouders dan? “We zullen jou wel eens leren om altijd maar je eigen zin door te drijven!” In feite leren ze jou als baby dus al om niet langer naar je eigen lichaam te luisteren, maar naar hen! Het lichaam mag niet langer functioneren zoals het wil – ouders weten het beter.
De manier waarop we behandeld worden, maakt een diepe indruk op ons. In feite wordt ons bijgebracht dat we alles fout doen en dat we alles nog moeten leren. We krijgen voortdurend kritiek en ik ken niemand die kritiek krijgen leuk vindt. Ook kinderen raken er door in paniek en vinden het heerlijk om een schouderklopje te krijgen. Onze ouders leren ons hoe we een “normaal” leven moeten leiden: een leven volgens de heersende “norm” ( wat wil zeggen: alle leugens die jouw ouders geloven). De norm houdt geen rekening met wat de cellen willen. Als we maar even van die norm afwijken, krijgen we kritiek. We krijgen dus nauwelijks complimenten voor wat we goed doen, en onafgebroken opmerkingen en kritiek als we ook maar even van hun koers afwijken. Je raakt er dus al vroeg van overtuigd dat er niet veel van je deugt en dat er heel wat dient te veranderen. Terwijl je juist als baby of jong kind beschikt over pure oerkracht, waar niets of niemand tegen bestand is…
De potentie van een kind is immens. Kinderen hebben veel meer macht dan we durven toe te geven. Eigenlijk zijn we jaloers op hun instant succes bij alles en iedereen. Omdat kinderen totaal open staan, zijn ze ontwapenend. Daar kunnen onze verdedigingswerken niet tegenop. Zelfs de grootste zuurpruim smelt voor een kind. Wie kan er nu kwaad worden op een baby? We merken dat de meeste kinderen een mateloze energie hebben. Ze zijn amper moe te krijgen, lijkt het wel. De hele dag kunnen ze spelen en zijn ze in alles geinteresseerd. Dat is de normale staat van een menselijk lichaam. Opgewekt en vol energie. Als dat niet zo is, heb je dus braaf afgeleerd om nog langer naar het functioneren van je besturingssysteem te luisteren. Je lichaam geeft je voortdurend signalen. Als je ergens geen zin in hebt, dan voel je dat luid en duidelijk. Als je ergens wel zin in hebt, dan voel je dat ook. We kunnen trouwens op iedere leeftijd alsnog beginnen onszelf opnieuw op te voeden. Het is nooit te laat voor een gelukkige jeugd. Fluitje van een cent.
Totdat je een jaar of 4 of 6 bent, laten je ouders je meestal maar wat ronddolen; er is nog niet zoveel met je aan te vangen ( hoewel sommige peuters tegenwoordig overigens al cursussen Engels, Frans of wis-fucking-kunde krijgen aangeboden via verderfelijke Dora`s of ander gespuis – je reinste kindermishandeling) en je kunt ze nog van alles wijs maken. Nee, het leven begint pas serieus te worden wanneer kinderen de “leeftijd des onderscheids” hebben bereikt. En precies tegen die tijd moeten ze verplicht en serieus leren op school. Bijna geen enkel kind vindt dat leuk, en er zijn er heel wat die in het begin letterlijk huilend naar dat trainingskamp gesleept worden. Kinderen spelen liever buiten dan ( zo ongezond en onnatuurlijk) doodstil aan een tafeltje te moeten zitten om naar een wit vel papier ( of erger: een digitaal schoolbord!) met abstracte tekens te staren. Plato zei 2000 jaren geleden reeds dat lezen en schrijven het geheugen vernietigt. Nu is het verplicht. Want: een kind en z`n “leerprestaties” worden tegenwoordig enkel nog uitgedrukt in en afgemeten aan zijn toekomstige economische waarde.
Ik vroeg me bij het bestuderen van opvoedkundige boeken voor m`n studie Pedagogiek wel eens af: zijn al deze verhalen wel waar? Hebben die opvoedingsboeken gelijk? Zijn kinderen van nature asociaal en dienen ze daarom beteugeld te worden? Is het leven moeilijk en moet je hard werken om iets te bereiken? Wij leren in feite dat je, wanneer per ongeluk iets heel makkelijk blijkt, je ongerust moet worden. Dan klopt er iets niet. Het kan en mag gewoon niet zo makkelijk zijn. Waarschijnlijk doe je iets fout. Je zomaar goed voelen is trouwens ook heel link, waarschijnlijk gaat er spoedig iets verschrikkelijks gebeuren. Dus kwellen we ons met moeilijke rekensommen, met sport, met verstandige voedingsschemas, met stilzitten in de klas..Geen enkel klein kind of baby is echter zo stom: die zal nooit vrijwillig gaan lijden; z`n hele lijfje protesteert daartegen. Gaandeweg echter, naarmate ze beter gedresseerd raken, beginnen kinderen steeds meer aan lijden te wennen, terwijl daarvoor hun hele babylijfje zich er automatisch tegen verzette. Zo zie je maar: als je een kikker in een pan met kokend water gooit, springt hij er meteen uit. Maar wanneer je hem in koud water zet en het water langzaam aan de kook brengt, went hij geleidelijk, maar sterft wel……. wordt vervolgd.

In feite heb je geen enkel origineel idee van jezelf en heb je alles,maar dan ook alles, opgestoken van je ouders en alle anderen die zich met je opvoeding bemoeit hebben. Al die mensen hebben hardnekkig geprobeerd jou te verbeteren. Is ze dat gelukt? Ben je nu perfect of ben je nog steeds bezig jezelf te verbeteren? Vergeet het maar! Aan jou valt niets, maar dan ook niets te verbeteren. Iemand die iets anders beweert, liegt dat het gedrukt staat. Sterker nog: ze hebben je van jongs af aan voorgelogen met witgewassen leugens. Witgewassen leugens ontmaskeren is een bijna ondoenlijke klus: zelfs leugendetectors werken niet meer bij mensen die hun eigen leugens zelf geloven. Voor zo iemand is de leugen een waarheid geworden, oftewel een witgewassen leugen. Vooral als leugens prettig aanvoelen, willen we ze maar al te graag geloven. Toch staan we in onze westerse wereld op “de waarheid”: liegen vinden we achterbaks, slecht, en verwerpelijk. Waarom liegen we onze kinderen dan zoveel voor?
Als ik jou bijvoorbeeld ervan beschuldig dat je me “sprookjes” zit te vertellen, weet jij maar al te goed dat ik je van liegen verdenk. Desalniettemin zijn we gek op sprookjes. Het liefst zouden we willen dat ons leven een sprookje was. we weten natuurlijk best dat zoiets niet kan. De waarheid is altijd pijnlijk. Als iemand zegt dat hij je de waarheid gaat vertellen, zet je dan maar schrap…
De manier waarop wij het leven zien, is de manier waarop wij zaken doen, ons kleden, ons gedragen, het leven en anderen ervaren. Ik pleeg vrolijk plagiaat, ik ben een echte naprater voor zover me dat uitkomt, zoals wij allemaal. Maar ik geloof dat we allemaal ons leven in een echt sprookje kunnen veranderen.
In den beginne ben je een klein eitje in het lichaam van je moeder. Piepklein, maar toch zit alles er al in – compleet met je grappige kapseltje en al je maniertjes. Je zou dus kunnen zeggen dat zo`n eicel een uiterst intelligent wezen is. Die kleine cel communiceert ook nog eens met alle andere cellen in het universum. Wetenschappers hebben er interessante proeven mee gedaan – met verbluffende resultaten. Ze kunnen de reacties van zo`n cel namelijk meten met simpele electroden. Ze leggen je moeder op een divan, kleven wat electroden op haar huid, en ergens in China zit een wildvreemde wetenschapper met wat kaarten voor zich. Op die kaarten staan namen die hij nooit eerder gezien heeft. Hij kent ook je moeder niet. Wanneer hij de eerste kaart neemt, staat daar een naam op van iemand die hij niet kent, en je moeder ook niet. In dit geval is er niets bijzonders waar te nemen: de electroden die verbonden zijn met een computerscherm vertonen geen reactie. Nu neemt de wetenschapper echter een tweede kaart; ook deze naam zegt hem niets, maar toevallig is het de naam van je vader. Op het computerscherm in China is nu duidelijk zichtbaar dat de cellen van je moeder sterk reageren. Zo`n miniscule cel heeft dus contacten, daar kun jij alleen maar van dromen. Moeder merkt zelf niets ( want hoort en ziet niets van wat die wildvreemde wetenschapper in China doet).
Wanneer je na een complete evolutie van negen maanden je veilige warme hol moet verlaten, wil je maar 1 ding: een veilig warm hol! De enige plaats die daar op lijkt, is je moeders lijf. Zodra je daar tegenaan ligt, ben je volkomen tevreden. Daarom droegen moeders in oude culturen hun baby`s ook voortdurend in een doek tegen zich aan, dag in, dag uit. Zo bleef je net als in de buik je moeders`hartslag en bloedsomloop voelen. En kon je rustig wennen aan het leven buiten de buik, was je bij alle dagelijkse activiteiten betrokken, en voelde je je welkom. Dat is in onze cultuur wel even anders! Soms hoor je zelfs dat je een baby gewoon moet laten krijsen, tot zijn hartje gebroken is en het gelaten zijn lot accepteert. dat noemen ze dan ” het dagelijkse huiluurtje”. Nee, we mogen kinderen vooral niet verwennen…
In de zogenaamde “primitieve” tijden mochten kinderen gewoon hun gang gaan,en de wereld ontdekken. Ze werden niet voortdurend op “gevaren” gewezen, zodat ze een grenzeloos vertrouwen konden ontwikkelen. Tegenwoordig zijn we er heilig van overtuigd dat kinderen ontoerekeningsvatbaar zijn. Dat ze alles, maar dan ook alles nog moeten leren. Kinderen worden niet vertrouwd, terwijl die schatjes hun leven beginnen met een totaal vertrouwen in alles en iedereen, waardoor hun lichaampjes perfect kunnen werken. Als je ze wel durft te vertrouwen, sta je versteld over hun natuurlijke intelligentie. Als baby besta je uit miljoenen hoogst intelligente cellen, die communiceren met alle andere cellen in het universum. Iedere cel staat wagenwijd voor jou open en steunt jou onvoorwaardelijk. Iedere gedachte die je hebt, zien die cellen als een opdracht die ze meteen beginnen uit te voeren. Ze denken zelf niet, maar regelen alles volautomatisch. Je hoeft er nauwelijks iets aan te doen. Het lichaampje van een baby werkt net zo: het doet precies wat de cellen nodig vinden. Meer niet. Als baby laat je het gewoon toe, want je hebt nog niet geleerd om jezelf te wantrouwen. Als je ouders je dwingen iets te doen waar jouw lichaam geen zin in heeft, begint iedere cel krachtig te protesteren. En wat zeggen die ouders dan? “We zullen jou wel eens leren om altijd maar je eigen zin door te drijven!” In feite leren ze jou als baby dus al om niet langer naar je eigen lichaam te luisteren, maar naar hen! Het lichaam mag niet langer functioneren zoals het wil – ouders weten het beter.
De manier waarop we behandeld worden, maakt een diepe indruk op ons. In feite wordt ons bijgebracht dat we alles fout doen en dat we alles nog moeten leren. We krijgen voortdurend kritiek en ik ken niemand die kritiek krijgen leuk vindt. Ook kinderen raken er door in paniek en vinden het heerlijk om een schouderklopje te krijgen. Onze ouders leren ons hoe we een “normaal” leven moeten leiden: een leven volgens de heersende “norm” ( wat wil zeggen: alle leugens die jouw ouders geloven). De norm houdt geen rekening met wat de cellen willen. Als we maar even van die norm afwijken, krijgen we kritiek. We krijgen dus nauwelijks complimenten voor wat we goed doen, en onafgebroken opmerkingen en kritiek als we ook maar even van hun koers afwijken. Je raakt er dus al vroeg van overtuigd dat er niet veel van je deugt en dat er heel wat dient te veranderen. Terwijl je juist als baby of jong kind beschikt over pure oerkracht, waar niets of niemand tegen bestand is…
De potentie van een kind is immens. Kinderen hebben veel meer macht dan we durven toe te geven. Eigenlijk zijn we jaloers op hun instant succes bij alles en iedereen. Omdat kinderen totaal open staan, zijn ze ontwapenend. Daar kunnen onze verdedigingswerken niet tegenop. Zelfs de grootste zuurpruim smelt voor een kind. Wie kan er nu kwaad worden op een baby? We merken dat de meeste kinderen een mateloze energie hebben. Ze zijn amper moe te krijgen, lijkt het wel. De hele dag kunnen ze spelen en zijn ze in alles geinteresseerd. Dat is de normale staat van een menselijk lichaam. Opgewekt en vol energie. Als dat niet zo is, heb je dus braaf afgeleerd om nog langer naar het functioneren van je besturingssysteem te luisteren. Je lichaam geeft je voortdurend signalen. Als je ergens geen zin in hebt, dan voel je dat luid en duidelijk. Als je ergens wel zin in hebt, dan voel je dat ook. We kunnen trouwens op iedere leeftijd alsnog beginnen onszelf opnieuw op te voeden. Het is nooit te laat voor een gelukkige jeugd. Fluitje van een cent.
Totdat je een jaar of 4 of 6 bent, laten je ouders je meestal maar wat ronddolen; er is nog niet zoveel met je aan te vangen ( hoewel sommige peuters tegenwoordig overigens al cursussen Engels, Frans of wis-fucking-kunde krijgen aangeboden via verderfelijke Dora`s of ander gespuis – je reinste kindermishandeling) en je kunt ze nog van alles wijs maken. Nee, het leven begint pas serieus te worden wanneer kinderen de “leeftijd des onderscheids” hebben bereikt. En precies tegen die tijd moeten ze verplicht en serieus leren op school. Bijna geen enkel kind vindt dat leuk, en er zijn er heel wat die in het begin letterlijk huilend naar dat trainingskamp gesleept worden. Kinderen spelen liever buiten dan ( zo ongezond en onnatuurlijk) doodstil aan een tafeltje te moeten zitten om naar een wit vel papier ( of erger: een digitaal schoolbord!) met abstracte tekens te staren. Plato zei 2000 jaren geleden reeds dat lezen en schrijven het geheugen vernietigt. Nu is het verplicht. Want: een kind en z`n “leerprestaties” worden tegenwoordig enkel nog uitgedrukt in en afgemeten aan zijn toekomstige economische waarde.
Ik vroeg me bij het bestuderen van opvoedkundige boeken voor m`n studie Pedagogiek wel eens af: zijn al deze verhalen wel waar? Hebben die opvoedingsboeken gelijk? Zijn kinderen van nature asociaal en dienen ze daarom beteugeld te worden? Is het leven moeilijk en moet je hard werken om iets te bereiken? Wij leren in feite dat je, wanneer per ongeluk iets heel makkelijk blijkt, je ongerust moet worden. Dan klopt er iets niet. Het kan en mag gewoon niet zo makkelijk zijn. Waarschijnlijk doe je iets fout. Je zomaar goed voelen is trouwens ook heel link, waarschijnlijk gaat er spoedig iets verschrikkelijks gebeuren. Dus kwellen we onze kinderen met moeilijke rekensommen, met sport, met verstandige voedingsschemas, met stilzitten in de klas.. En gaandeweg , naarmate ze beter gedresseerd en murw raken, beginnen kinderen steeds meer aan lijden te wennen, terwijl daarvoor hun hele babylijfje zich er automatisch tegen verzette. Zo zie je maar: als je een kikker in een pan met kokend water gooit, springt hij er meteen uit. Maar wanneer je hem in koud water zet en het water langzaam aan de kook brengt, went hij geleidelijk, maar sterft wel……. wordt vervolgd.

Advertenties

Over Rebekka Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Een reactie op DEEL 1, wordt vervolgd.

  1. Nee K3 is lekker pedagogisch. Interessante blog. Sowiezo heb ik een bloedhekel aan die zogenaamde pedagogisch perfecte ideeën, die nog nooit een kind echt hebben geholpen of getrotseerd. Ik volg mijn vaderhart

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s