Zelfs al ga ik door een dal van diepe duisternis, ik vrees geen kwaad, -want gij zijt bij mij…

Psalm 23…

Sommige dingen zijn zo belangrijk, dat je ze in je eentje moet ontdekken. Ik denk dat er in ieder mens twee entiteiten – of hoe je het ook maar noemen wilt – wonen: goed versus kwaad, impuls of instinct versus bezonnenheid, geweten versus zelfgerichtheid, ratio versus “weten” door middel van emotie. En ook dat we in ons contact met de ander zo graag tot “echt contact” komen – we willen dat de ander onze drijfveren begrijpt, we willen gekend worden en de ander in z`n uiterste naaktheid kennen. Vaak laten we dat verlangen vertroebelen door ons ego, ijdelheid, pijn, en geven we ongevraagd “raad” , of proberen de ander een bepaalde richting op te duwen.
Maar je weet hoe het met woorden gaat: raad die niet gehoord wordt, keert terug naar de raadgever en verliest z`n kracht en energie.

Ik kan en wil niet anders dan geloven in engelen, hoe breed je dat ook wilt zien. Omdat mijn vader ze zag toen hij als 4-jarig jongetje opgegeven was en al dood lag te gaan in het ziekenhuis, omdat ik ze zelf van tijd tot tijd heel dicht bij me voel, omdat ik m`n oudste dochter reeds op haar eerste levensdag (tegen wat ik niet anders dan een engel noemen kan) hoorde en zag brabbelen, en gisteravond – na al zoveel uren intens verdrietig te zijn geweest of pijn te hebben gehad vanwege haar inentingen – m`n nieuwe dochtertje plotseling heel duidelijk als naar een onzichtbaar wezen leek te kijken, lieve “woordjes” zei, en een gelukzalige, rustige glimlach op haar snoetje kreeg. Wat hoor ik? Kan dat niet? Omdat er geen wetenschappelijk “bewijs” voor bestaat? Hahaha, wat zielig en armoedig, zo`n opvatting. Echt een opvatting van mensen die het liefst alle onschuld vermoorden, en juist alles wat goed en mooi en sprookjesachtig is op deze wereld zouden willen vernietigen – omdat het zo schril afsteekt bij hun eigen rotting..

Ik beschouw engelen als liefde in beweging. Liefde die nooit stopt, die vecht om te kunnen groeien, die buiten goed en kwaad ligt. De liefde die alles verslindt, alles verwoest,die alles vergeeft. Liefde is geen pais en vree; wie meent dat het wel zo is, is verloren. Toch kent de liefde vreemd genoeg pas vrede wanneer ze op sterven na dood is.. Het probleem met mij is dat ik iemand ben die heftige emoties nodig heeft, iemand die uitdagingen nodig heeft; ik gedij er niet bij me een levende dode te gaan voelen.. Ik heb heftige emoties nodig in de liefde, in m`n werk, bij alles eigenlijk wat ik in m`n leven onderneem. Terwijl ik heel goed besef dat ik daarmee indruis tegen een van de belangrijkste wetten van de natuur: alle beweging heeft rust nodig. Als ik op deze manier doorga, zal niets in mijn leven van lange of permanente duur zijn. Is dat het wat bedoeld wordt met “we maken kapot wat ons het liefste is”?

Ik heb dingen veroverd , verworven of bereikt die belangrijk voor me zijn – en vervolgens heb ik de neiging ze kapot te maken, vanuit het idee dat ze hun zin verloren hebben. Terwijl ik weet dat dat een onzinnig idee is, en dat ze belangrijk blijven. Als ik ze kapot maak, maak ik daarmee ook mezelf kapot. Daarnaast wil ik , wanneer ik ergens een begin mee gemaakt heb, niet halverwege in de steek gelaten worden. Heb ik een accoord met de nederlaag gesloten? Een keus gemaakt om niet te winnen, wanneer overwinning mogelijk is? In mezelf zie ik veel wat ik verafschuw – in relatief korte tijd ben ik begonnen de zin van mijn leven kapot te maken.. Omdat ik mezelf kennelijk niet langer belangrijk vond, niet meer om mezelf gaf.

Tot het moment toe waarop alles om me heen, inclusief die gruwelijk harde afwijzing, zo ondraaglijk werd dat ik dacht aan doodgaan. Ik herinner me nog de dagen rondom m`n blogs over Anna Karenina; hoe ik toen gezworven heb, me voor de wereld verstopt heb, letterlijk niet meer wist waar ik het zoeken moest vanwege de afwijzing van mij en het kind dat in me groeide.. Is er iets veranderd? God is hard, maar ik was nog harder dan Hij….. Ik heb heel lang geloofd dat het Gods onverzoenlijke hand was die mij strafte. Maar het was mijn eigen hand, niet die van God, die zo heeft huisgehouden. Bitter..

Dit is mijn angst: niet de dood of ziekte of straf, maar juist dat m`n leven gespaard blijft, en dat het me wel ooit echt goed zal gaan. Want dat verdien ik niet, vind ik diep vanbinnen. Ik ben schuldig – tientallen malen, honderden keren ben ik schuldig geweest. Mijn leven is een opeenstapeling van schuld. Ik heb mijn ouders teleurgesteld, de mannen die toenadering gezocht hebben, m`n dochters niet kunnen behoeden voor een voortijdig verlies van hun onschuld, ik heb m`n huwelijk verknald en zelfs de relatie daarna niet weten te redden, hoe verdomd hard ik m`n best ook deed.. Het is dus ( zegt het kind-deel in mij, dat nog zo vaak de overhand heeft) mijn verdiende loon. Ik verdien pijn, straf, de dood. Ik heb een hele tijd aardig gevonden willen worden, tegen elke prijs. Ik heb bijna alleen maar verkeerde dingen gedaan in mijn leven, ben niet voldoende in staat gebleken het leven te benutten. Ik ben daarmee tegenover m`n naaste, mezelf en het leven niet fair geweest, ik heb m`n leven grotendeels vergooid. En daardoor heb ik behoefte aan een beul die mij snel naar de hel stuurt.

Kennelijk was het voor God ( of voor mij?) niet voldoende de poorten van het paradijs te sluiten, maar moest er ook voor gezorgd worden dat ik in mijn ziel de hel zou meetorsen..
Ik lijk soms wel een strijder van de schuld, van het eeuwige schuldgevoel. Ik, die altijd de beste wapens die ik bezit, aanwend – tegen mijzelf. Die mezelf geen leven waardig acht. Die vind dat ik niet gemaakt werd om gelukkig te zijn. Die mijzelf slechter acht dan alle anderen. Ik heb vanaf m`n 14de hardop vraagtekens gesteld, getart wat er bestond en wat de meesten niet wilden veranderen. En er werd mij verteld dat ik daarmee verkeerd handelde. Dus “vraag” ik om straf, omdat ik het gewaagd heb te dromen en te geloven in dingen waar amper iemand nog in gelooft. En omdat ik vraagtekens zet bij wat mensen klakkeloos accepteren, en meestal niet veranderen willen.

Ik spreek over vrijheid terwijl ik geketend ben aan mijn gevoelens van schuld. Het is om ( wrang) te lachen..
Ik kom echter meer en meer tot het besef – en steeds dichter bij het punt dat ik daar ook daadwerkelijk voor durf te kiezen, wat de consequenties ook zijn – dat de enige zonde het falen in de liefde is. Ik wil moedig zijn en liefhebben, blijven liefhebben ; ook al lijkt de liefde iets verschrikkelijks, iets waarop ik niet kan bouwen. Ik hoop dat ik steeds gedwongen, gedrongen zal worden om de liefde van mijn naasten te blijven zoeken. Ook al ben ik bang om afgewezen te worden, bang voor strenge blikken, bang voor de hardheid van het hart van sommigen – ik bid dat ik nooit op zal houden de Liefde te zoeken.

Ik dien er zelf voor te zorgen dat ik in dit leven alleen die dingen doe die de moeite waard zijn. De moed hebben om m`n dromen te volgen, en de risico`s te nemen die daarbij horen. Ik weet dus niet wat me wacht, want het liefst wil ik terug, wil ik blijven. Ik ben in de woestijn al vele doden gestorven en even zo vaak weer recht overeind gaan staan. Iedere val had dodelijk kunnen aflopen, maar ik ben nu eenmaal een vrouw – en echte vrouwen kennen geen grenzen. Ik heb behoefte aan liefde, aan genegenheid, aan een man die me op aarde beschermt . Ik heb mijn deel van de verantwoordelijkheid gedragen , mijn deel vervuld. En ik heb geen spijt, maar het is erg zwaar geweest..

Advertenties

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

3 reacties op Zelfs al ga ik door een dal van diepe duisternis, ik vrees geen kwaad, -want gij zijt bij mij…

  1. Eusolde zegt:

    Dit is echt prachtig geschreven. Het had mijn eigen verhaal kunnen zijn…

  2. Slechts het bezit van dat enge ernstige beperkte intelligente bewustzijn laat niets van bestaan uit liefde over, ze brengt het ergste lijden met zich mee. En, in tegenstelling tot de algemene mening, doet de liefde niet lijden. De drift tot eigendom, die het tegendeel is van de liefde, doet lijden… De waarachtige liefde begint daar waar je niets meer terug verwacht. En de stilte blijft waar je geen antwoord ontvangt. Dankzij het stilzwijgen van God is het gebed een oefening van liefde …En bidden doe je in stilte op je eigen momenten, want niemand heeft het te weten hoe vroom je bent, want God is de enige die dat gegeven niet tegen of voor je gebruikt, en je hebt geen aflaat briefjes nodig. Je zult dus geen teken ontvangen, maar het teken van de goddelijkheid is de stilte zelf. Want de stilte is geen doel op zich: ze wordt gezien als een voorwaarde voor religieuze groei. ‘Als je de stilte beoefent, vind je rust waar je ook maar woont.’ Het zwijgen staat in dienst van een ander ideaal, de inkeer, rust en innerlijke vrede.
    Het pantheon van de liefde is de wereld zelf, er daar zijn al vrome god`s huizen genoeg. Je zult langzaam gevormd worden door je daden, Want de mens heeft veel tijd nodig om geboren te worden. En zij die van God een teken verwachten, maken van hem een spiegelbeeld, waarin zij slechts zichzelf ontdekken. Ze denken zelfs op het dak van de hemel te kunnen gaan staan, en zo alles te ontdekken maar ook vonden ze slechts hun eigen spiegelbeeld, daarom bouwde ze die enorme toren van Babel.
    Ooit was ik een woestijn vader en daar in de verlatenheid van de woestijn – daar was niet alleen het eindeloze zand om mij heen, maar daar was ook een intense innerlijke leegte – daar hoort men het hulpgeroep van alle anderen. Daar dringt iedere smekende uitdrukking tot de vader door, die speelt in alle andere ogen; …. de ogen van zijn vrouw, van zijn vrienden, van zijn kinderen, zelf,s van ieder die langs komt. Daar is zonder het geloof van het eigen hart en de onuitwisbare herinneringen niet te leven. Die stemmen en blikken dringen ook tot hen door die op het punt staan het af te laten weten, tot hem die de drang voelt om alles op te geven, en ook hij zal aangemoedigd moeten worden. En dan is er de volheid van het hart die het bestaan nodig heeft en nooit meer weggenomen kan worden. Te samen met onuitwisbare herinneringen.
    Ze zijn zo eeuwig en grenzeloos dat ik mij vele dagen uit mijn vorige bestaan kan herinneren, en wat voor mij van die tijd zo uniek was, dat is de volheid van het leven dat deze structuur ook in het hart en de ziel aan bracht. Deze universele weg beperkt zich niet tot het lezen van boeken maar manifesteert zich in het hart als overtuiging, in het hoofd als kennis van zaken en in de handen als daad van een nieuw leven, zonder gedwongenheid maar als een volstrekt natuurlijk proces. Want een mens is niet wat hij leest, maar wat hij doet. Nog thans staat alles wat in deze tijd “leren” heet hier volkomen buiten! En dat is terecht, want hun beschrijvingen zijn niet consistent! En juist dat weten irriteert en verontrust mij, maar laat ik daarom nu juist van Nietzsche houden…)

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s