Je dient het slechtste in jezelf te kennen om het beste wat je in je draagt, naar boven te kunnen brengen

Mijn opvatting is dat ingrijpende veranderingen – in individuen zowel als in de samenleving – zich meestal voltrekken binnen een heel kort tijdsbestek. Wanneer we er het minst op bedacht zijn, gooit het leven ons plotseling in het diepe; om,zo lijkt het wel, onze moed en veranderingsbereidheid op de proef te stellen.
Een wrange les die ik recentelijk heb geleerd is : geloof nooit in beloften. De een schrikt er niet voor terug om van alles en nog wat te beloven, en de ander is bereid om van alles en nog wat te accepteren en verdragen, als het maar uitzicht geeft op betere tijden… Iemand die beloften doet en ze niet nakomt, ze verdraaid of zelfs ontkent, eindigt uiteindelijk machteloos en gefrustreerd. En gek genoeg geldt hetzelfde voor degene die zich vastklampt aan de schijnzekerheid van door anderen gedane beloften.

Ik maakte het te ingewikkeld: sprak over m‘n eigen leven, over de keerpunten, breekpunten die mijn lot veranderden, over de leugens die ik geloofd had omdat ik niet anders kon, omdat het onmogelijk was de werkelijkheid te accepteren zoals ze was. Ik vergat dat ik tegen hem had moeten praten in zijn taal, anders kon hij mij niet begrijpen.

Op een dag zal hij gaan beseffen dat hij het paradijs heeft leren kennen toen hij zich gevangen waande in de hel van de “vrijheidsbeperking” van het gezinsleven en het beroep op het dragen van zijn verantwoordelijkheidsaandeel daarin – en dat het daarentegen de hel was toen hij zich in het paradijs waande, op het moment dat hij z‘n leven van totale vrijheid tot elke prijs verkoos te behouden..

Waarom zijn we juist op het moment dat we ons leven een volledig andere wending kunnen geven, zo verschrikkelijk bang, vraag ik me af? Misschien zien we ervan af onze dromen/plichten te verwezenlijken doordat we denken dat deze volstrekt irreeel zijn; of juist doordat we te onverwacht na een plotselinge wending van het lot, de kans ertoe krijgen. Want dan worden we bang om een weg in te slaan waarvan we niet weten waarheen hij leidt; vrezen we dat er een leven volgt met uitdagingen die we niet kennen, en dat de dingen/plaatsen/gewoonten/mensen waarmee we vertrouwd zijn, wellicht voorgoed of voor onbepaalde tijd verdwijnen. Het goede en het kwade hebben hetzelfde gezicht; alles hangt alleen maar af van de periode waarin ze je pad kruisen.
Iedereen is dom, naief, conformeert zich. Bijna niemand gelooft in dingen of situaties of keuzes die buiten het kader vallen waarin hij gewend is te geloven. Of wil er wel in geloven, maar ontbreekt het aan moed om ervoor te kiezen. Vrijwel iedereen is laf op het moment waarop hij zijn lot – of dat van z‘n kinderen – kan veranderen. Mensen gedragen zich niet “zoals het hoort” omdat ze daar zozeer achter staan, ze doen het uit angst voor straf. Ieder van ons draagt een galg in zich mee.

Voortdurend de zorgzame ziel uithangen is nu eenmaal een rol die toebedeeld is aan mensen die bang zijn om stelling te nemen in het leven. Het is veel makkelijker te geloven in eigen goedheid dan de confrontatie aan te gaan en op te komen voor je rechten. Het is veel makkelijker een belediging aan te horen of een respectloze vernedering te doorstaan en niet te reageren, dan de moed te hebben je grenzen te trekken, al vertegenwoordigen de consequenties daarvan je grootste angst. Ik ben debet geweest aan bovenstaande – wee mij, vanwege het gebrek aan respect dat ik daarmee aan m‘n dochters en mezelf heb getoond . Ik heb mij een tijdlang geidentificeerd met de rol van hulpeloze wees, iemand die tot iedere prijs geaccepteerd wilde worden.
Maar nog langer doorgaan of ontkennen kan niet meer: nu komen de monsters uit hun graf, maken mijn nachten somber en zwaar en angstig, geven dat ik me in de steek gelaten voel, sterker: dat er geen ontsnapping mogelijk is. Een mens heeft het slechtste in zichzelf nodig om zo het beste wat hij in zich draagt naar boven te kunnen halen, zei Nietzsche al…

Ik las iets dat koning Ahab ooit zei: “wie het zout onder de prijs verkoopt, doet dat misschien omdat hij desperaat is en het geld dringend nodig heeft ( zo voelde ik mij te lange tijd, bang als ik was de harde waarheid onder ogen te moeten zien, en dus maar bleef proberen zijn steun en liefde voor m‘n dochter en mij te winnen..). Wie daarvan profiteert, toont geen respect voor het harde werken van de ander die het product gemaakt heeft”..

Mijn hart functioneert al een tijd niet meer naar behoren; ik heb een of meerdere “stille” infarcten gehad, en m`n hartkleppen zijn beschadigd. Als ik doorga in deze mate roofbouw op m‘n lichaam, geest en menselijke integriteit te plegen, kan ik heel goed binnen afzienbare tijd overlijden. Zou dat ook maar iemand de ogen openen? Als je eenmaal in de klauwen bent gevallen van de illusie dat je vrijheid, je functie, je carriere of je bankrekening je identiteit en waarde bepalen, ben je amper nog aanspreekbaar op het brengen van offers, tonen van verantwoordelijkheid en op mededogen. Blind geworden voor wat van werkelijke waarde is in dit leven.
Ik besef nu dat sommige mensen anderen gebruiken om hun eigen conflicten op te lossen, en niet in staat ( of van zins) zijn om zelf bepaalde beslissingen te nemen. Niet kiezen, geen knoop doorhakken, impliceert ook een keuze. En als je iemand wilt domineren, zorg er dan voor dat diegene bang, en afhankelijk is. Maar weet je, ik begin steeds minder bang te worden..

Ik ben een vrouw die over de aarde doolt en een duivel als metgezel heeft; om die te verdrijven, of uiteindelijk te accepteren, moet en zal ik heel binnenkort op een aantal vragen het antwoord vinden.
Sommige mensen voelen zich gestraft door hun lot, ik voel het tegenovergestelde. Kinderen “zien” dingen; en ik ben het , wellicht door m`n woelige levensloop, nooit verleerd mensen te “zien”.Want dat is – en soms is dat een vloek – wat er gebeurt: ik “zie” mensen, zie wat ze voelen. Ik ben vanaf m`n 14de altijd iemand geweest die wist te handelen, die in staat was de strijd aan te gaan als het me voor de zoveelste keer weer eens tegenzat; soms te verliezen, soms te winnen. Ik heb over de hele wereld gezworven, een veel te jong tienermeisje alleen met mijn verdriet, huilend, mezelf afvragend hoe de mens tot zoveel hardheid en slechtheid in staat kan zijn. Ik verloor toen het belangrijkste wat een mens heeft: het geloof in zijn naaste. Maar altijd ben ik weer overeind gekrabbeld en doorgegaan. Ik begrijp dat dit voor iedereen met moed geldt – behalve voor de genoemde groep lafaards; die verliezen namelijk nooit, maar winnen ook niet….

Advertenties

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Een reactie op Je dient het slechtste in jezelf te kennen om het beste wat je in je draagt, naar boven te kunnen brengen

  1. Roelof zegt:

    Cannibals prefer those without a spine.. you’re growing in a beautifull way to become more and more spine-full. Keep growing.. please 🙂

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s