Dit tegenstrijdige lichaam vol droefheid en jubel

Ik heb eindelijk de vrijheid
verkregen mijzelf te vernietigen.

Waarom zou ik niet van die hoogste schipbreuk afzien, van datgene waar ik de sleutel niet van heb, van die verzwolgen poort die ik zelf ben geworden? Waarom niet afzien van, en breken met dit tegenstrijdige lichaam van mij, vol droefheid en jubel?
Waarom afzien van het verlangen om voorgoed te gaan slapen? Van het vlammende gevecht van de draak met de rede, de ontgoochelde zonsopgang, van het verlies van m’n kind-zijn en alle paradijzen die tegen mijn zin sluiten?

Hij heeft ooit van mijn trots gehouden, mijn zachtheid en hardheid, mijn ballingschap. Mijn troebele droefheid; mijn uit de koers geslagen onbeheersbare droefheid als hij er niet was. Om mij te beschermen, mij te vergezellen, mij lief te hebben.
Liefde is de ontmoeting van twee gewelddadige krachten, het is een strijd in modder en goud. De liefde duurt zo lang als de tijd die het kost om de ander te vernietigen…

Nu ik op dit punt gestrand ben, is het ongeveer een jaar later; een tamelijk hels jaar,dat bestond uit duizelingen, een niet aflatend gevoel van angst, onbegrip, en reddeloosheid. Afgesloten met een paar edelmoedige, meelevende en derhalve misplaatste volzinnen van een zwakzinnige specialist.
Want mijn vlees is niet ziek: het zoog enkel een te grote hoeveelheid alarmerende signalen in zich op, daar waar mijn ziel ze niet meer verwerken kon.
De ziekteverschijnselen van de wereld en de medemens, van onbegrip en voortijdige eindes. De wereld is stompzinnig, agressief en vijandig.

Ik heb de indruk dat ik in het heelal zweef. Het ruimteschip verwijdert zich steeds verder, ik ben alleen in de leegte. Niemand helpt mij, niemand wacht op mij, niemand wil mij.
De belangrijkste mensen in mijn leven vol vergissingen achtervolgen mij. En mijn enige troost is te weten en te hopen dat zij gaandeweg gelukkig worden…

Advertenties

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s