Is dit wat Dostojewski ‘de ziel’ noemde?

Het zit zo dat er een man is, een edelmoedige,wijze,mooie man van wie ik hou, en hij houdt ook van mij. Wat trouwens verbazingwekkend is, want er is geen enkele reden waarom hij van zo iemand als ik zou houden, en toch. Hij is ,zo voel ik dat soms, de vloek van mijn bestaan geworden. Mijn omgang met hem geeft me een ongekende vreugde en veiligheid, maar tevens een pijn zonder eigenlijke plaats, vooral als hij er niet is, vanwege wat eens was en nu niet is. Op zulke momenten kom ik tot de overtuiging dat ik gewoon alleen ben, alleen zal blijven en alleen zal sterven; volledig verlaten met die liefde van me, met die zak vol liefde voor hem op m’n rug.
Wat eens was is de oorzaak van mijn onzekerheid,want ik kan werkelijk nergens meer zeker van zijn, zelfs niet van mijn hoop of fantasieen.

Alles in mij is aan verandering onderhevig en daarom boezemt alles waaraan ik gehecht was, mij afkeer in. Dingen die me tot nu toe vrijwel onverschillig lieten, zijn van essentieel belang geworden.
Als ik een voorliefde had voor cliches, zou ik zeggen dat ik me op een kruispunt van wegen bevind, dat ik pas op de plaats maak, niet kan beslissen waar ik heen wil. Ik heb al een kuiltje uitgesleten, nog een week of twee en ik heb mijn graf klaar..

Pas in het aangezicht van de dood bevrijdt de vlinder zich uit de cocon,maar het is helaas te laat, er is weinig tijd over om iets goed te maken, om opnieuw te beginnen, anders dan vroeger. Kortom: er is geen tijd meer om de hongerigen te spijzen, de dorstigen te laven, de verdwaalden te troosten; er is alleen droefheid en het gevoel dat er zoveel verspild is..

Waarschijnlijk geeft het geloof in een God uitdrukking aan ons verlangen naar warmte en zorg op volwassen leeftijd: iemand knuffelt ons, iemand droogt onze tranen.
Heb je nooit een gevoel gehad van een afschuwelijke verlatenheid, met om je heen een lege, eindeloos grote wereld, en jij:alleen?
Het is voor mij zelfs nog erger: ik zit op zolder, de zolder is donker, alleen door de kieren dringt wat daglicht door. Ergens beneden me zijn menselijke stemmen, maar ze verwijderen zich, en tenslotte volledige stilte, ik ben alleen, volkomen alleen. Ik op die zolder, en de deur is van buitenaf op slot gedaan, er is geen sprake van dat ik eruit kom, het raampje is met planken dichtgetimmerd….

Advertenties

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s