De illusie voorbij

Bijna alles wat we doen, en zeker alles wat we min of meer automatisch doen, is gebaseerd op een vergissing, niet op wat we werkelijk zijn. Sterker nog: niet alleen alles wat we doen, maar ook alles wat we denken dat we zijn, die ingewikkelde constructie die we “identiteit” noemen, is hierop gebaseerd.
Er komen in elk leven momenten voor dat er gaten vallen in deze constructie; als er pijnlijke of onvoorziene dingen gebeuren, bij conflicten met of verlies van belangrijke personen in je leven, wanneer zekerheden opeens niet meer zo zeker blijken te zijn..
Op die momenten realiseren we ons eventjes dat het beeld dat we zo zorgvuldig van onszelf in stand proberen te houden, slechts een illusie is.
En wat is de meest voor de hand liggende veronderstelling wanneer een illusie in duigen valt?
Dat dat wat erachter zichtbaar wordt de werkelijkheid is. Kortom: het moet dus wel echt waar zijn dat ik stom ben, of slecht, of waardeloos of slap.

Juist die barstjes in de illusie van onze identiteit versterken het gevoel dat het negatieve beeld dat erachter zichtbaar wordt, werkelijk waar is. En dus doen we alles om die barstjes en gaten weer te dichten, om ons zelfbeeld en imago weer snel op te lappen. Geen wonder dat we ons soms zo pijnlijk eenzaam voelen binnen de muren van deze zorgvuldig dichtgetimmerde gevangenis. Geen wonder dat we zo`n diep verlangen koesteren naar samenzijn, naar iemand die mij niet stom vindt of slecht of slap of waardeloos, maar die van mij houdt om wat ik werkelijk ben, en die er altijd voor mij is. Geen wonder dat veel mensen verslaafd raken aan het hebben van een relatie; ons hele leven is gebaseerd op een afwijzing van onszelf. Geen wonder dat we verslaafd raken op het moment dat we – wat een illusie! – menen iemand gevonden te hebben die dat gemis kan opvullen. En hoe moeilijk het is om zo`n relatie los te laten..

Voor iemand met een angstige, onzekere persoonlijkheid heeft zo`n relatie een groot voordeel, namelijk veiligheid: je hoeft je niet meer angstig te voelen, want er is iemand die er altijd voor je is, en die je nooit zal verlaten. De prijs die je echter voor deze veiligheid moet betalen is niet gering:
hoe angstiger je bent, hoe meer je bereid bent je persoonlijkheid en je authenticiteit te laten beknotten. Het uiteindelijke resultaat
van deze zelfbeknotting is een sterker negatief geloof over jezelf.
In een verslavende relatie ga je hiermee door: alles wat zou kunnen leiden tot afwijzing door de partner wordt geblokkeerd. Het gevoel van zwakte, afhankelijkheid en zelfafwijzing wordt hierdoor steeds sterker. En dus ook het gevoel van afhankelijkheid van je partner.

Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat een dergelijke relatie doorgaans pas stukloopt als de ellende enorm is, de pijn ondraaglijk wordt, en je je zo vertrapt voelt dat er nog maar weinig van je zelfrespect over is, en heel veel schade aangericht aan beide zijden.

Maar wat zegt dit verschijnsel over jezelf? Dit circulaire patroon van willen ontsnappen aan iets negatiefs/pijnlijks en het daardoor juist versterken?
Voor mij kwam het keerpunt toen ik zag dat ik me in een oneindige cirkel bevond, en juist door m`n eigen plan te trekken er ruimte kwam in plaats van beknelling, opluchting in plaats van angst. Het was het besef dat het niet alleen zo is dat liefde echt alleen gedijt in vrijheid, maar – nog veel belangrijker – dat die vrijheid het complete tegenovergestelde is van vrijblijvendheid.
Een relatie kan enkel standhouden bij wederzijdse verantwoordelijkheid, niet wanneer die slechts eenzijdig door de schouders van een van de partners ( de meest afhankelijke) gedragen wordt. Eindelijk weer lucht…..

“Zalig de armen van geest, vant van hun is het Koninkrijk der hemelen.
Zalig zij die treuren, want zij zullen vertroost worden.
Zalig de zachtmoedigen, want zij zullen de aarde beerven.
Zalig zij die hongeren en dorsten naar gerechtigheid, want zij zullen verzadigd worden.
Zalig de barmhartigen, want hen zal barmhartigheid geschieden.
Zalig de reinen van hart, want zij zullen God zien.
Zalig de vredestichters, want zij zullen kinderen Gods genoemd worden.
Zalig de vervolgden omwille der gerechtigheid, want van hen is het Koninkrijk der hemelen.
Zalig zijt gij, wanneer men u smaadt en vervolgt, en liegende allerlei kwaad van u spreekt, want alzo hebben zij de profeten voor u vervolgd.
Gij zijt het zout der aarde; indien nu het zout zijn kracht verliest, waarmee zal het gezouten worden?
Laat zo uw licht schijnen voor de mensen, opdat zij uw goede werken zien en God danken”.

Advertenties

Over Rebekka Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s