Ontsnapping

Mijn hele leven heb ik geprobeerd te ontsnappen, me te ontworstelen aan mijn verleden, aan de ketenen
waaraan ik van kinds af aan vastgeklonken werd – m`n moeder, de Pinkstergemeente, een klein aantal identificatiefiguren
die ik had moeten kunnen vertrouwen maar die mijn kinderlijke kwetsbaarheid slechts met voeten traden.
Mijn hele leven heb ik bevrijding en groei en ontwikkeling nagestreefd.
Ben ik dan misschien nooit ontsnapt, noch aan mijn verleden, noch aan mijn moeders` veroordeling en afwijzing?
Zou deze vrouw – en dat is een onthutsende gedachte – mijn leven lang, bij alles wat ik deed, mijn primaire publiek zijn geweest?
 
"Kunst is nodig" zei Nietzsche, "omdat we anders aan de waarheid ten onder gaan".
En ik heb gemikt op de gulden middenweg. Ik heb geprobeerd mijn hele leven, al mijn ervaringen, al mijn gedachten,
te verwerken tot een soort innerlijke composthoop om daaruit van tijd tot tijd iets nieuws in het licht te zenden.
De fase waar ik me nu in bevind is mijn persoonlijke Calvarieberg, mijn Golgotha – en de kruiswegstaties zijn de beproevingen die
alle zwangere vrouwen moeten ondergaan die tijdens de zwangerschap door hun partner worden verlaten en verstoten.
Oorverdovende stilte.
En het isolement wordt nog schrijnender door de dwaze komedie van degenen die je verscheurdheid en verdriet vanwege
die afwijzing trachten te verdoezelen met kordate adviezen: "word toch eens goed boos!" , "ban hem definitief uit je gedachten en je leven!",
"kop op en wees sterk – je kunt het!" , "sleep hem voor het gerecht en laat het hem voelen!".
Ik wil geen ongevraagd advies, hoe lief ook – ik wil liefde, knuffels, hulp, bevestiging, ik wil het sprookje dat WEL goed eindigt.
 
De dood van de onschuld.
 Bob Dylan schreef in "Ring them Bells" al over de tragedie van het kind dat huilt wanneer het beseft dat het z`n onschuld
voorgoed kwijt is – dat het de rauwe werkelijkheid niet langer kan ontkennen. Vaak veel te vroeg.
Bepaalde gebeurtenissen tekenen ons voor het leven, blazen onze argeloosheid op, voorgoed.
Mijn buitengewone helderheid van geest gaat gepaard met een ongerijmde irrationaliteit.
Ik sta zeer kritisch tegenover de meeste traditionele opvattingen over rouw.
Ik heb een gruwelijke hekel aan opmerkingen over losmaken of loslaten of berusten.
Mensen willen dat je gauw weer opknapt, en ze verliezen al snel hun geduld als je te lang blijft hopen, te lang verdrietig blijft.
 
Als mensen mij op een zeer pijnlijke plek raken ( een plek die overigens niets met het hier en nu van doen heeft, maar alles met
zaken uit het verleden, dat is het wrange ervan) kunnen mijn ogen plotseling vuur schieten.
Het is niet zozeer de inhoud als wel mijn klank, heftigheid en mimiek die de ander schokt.
Dat diepe timbre, die scherpe toon, dat is mijn stem niet.
Het is net de bovennatuurlijke keelstem van het jonge meisje in "the Exorcist". Totale wanhoop, totale afweer.
Er zijn dagen dat ik anderen haat omdat ze een schijnbaar zinvol leven hebben, iemands exclusieve geliefde zijn –
het is afgunst, verbittering. Zwarte drab.
De twee geliefden/relaties die ik in mijn leven heb gehad, hadden veel moeite met mijn uitbarstingen van wanhopige razernij,
maar nog veel meer met mijn mildere, maar doordingender uitingen van pijn, boosheid, verdriet of angst.
De een hield het 11,5 jaar uit, de man die mij in m`n zwangerschap zojuist verliet en verstootte, nog geen 1,5.
Ik neem hem slechts 1 ding kwalijk: dat hij er niet eens voor heeft willen knokken, voor mij, m`n dochters en zijn kind in mijn buik.
Dat hij me achterlaat in de overtuiging dat wij het niet eens waard zijn om een poging voor te ondernemen, om
te vechten voor nieuwe omgangsvormen, een nieuwe start – desnoods met hulp van buitenaf ipv de insiders-ja-knikkers.
 Dat hij het zomaar – zonder enige gewetenswroeging of uitleg – opgaf, en verdween. Eerst geestelijk, daarna lijfelijk ook.
 
Is dit het moment om duidelijkheid voor mezelf te scheppen, kardinale besluiten te nemen?
Het wilsbesluit om alle hoop op persoonlijk geluk of verdere zelfontplooing over boord te zetten?
Om me te ontdoen van alle verlangen naar liefde, sex, kameraadschap, creativiteit, en me enkel en uitsluitend nog te wijden
aan mijn formele taakomschrijving van moeder en docent?
Ik vrees dat ik dan compromissen met m`n rouw en m`n omgeving sluit door vitale delen van mezelf te vermoorden.
Ik vrees dat ik mezelf dan heb opgegeven.
Toch hou ik niet van deze wereld, waar echtheid, oprechtheid en integriteit aan het uitsterven lijken te zijn.
Ik krijg het verwijt dat ik een te dunne huid heb –  misschien ben ik enkel een door smart getroffen romantica.
Maar ik zou innerlijk afsterven wanneer ik leerde leven met facades,
opzettelijk bedrog, valse voorwendselen, politiek.
 
Soms heb ik het gevoel of ik verdrink, dat ik me vastklamp aan het wrakhout van mijn hoop, en dat
er telkens wordt getracht mijn vingers los te wurmen.
Waarom wil niemand begrijpen dat hij is weggegaan vanwege mijn o-zo-goedbedoelde maar
kennelijk giftige liefde? Bob Dylan zei het al: "Good intentions can be evil"
Het lijkt alleen zo wrang, zo triest , dat degenen die het niet zo nauw nemen met moraal of geweten er schijnbaar
altijd het best uit tevoorschijn komen. En doorgaan met hun leven alsof alles slechts gebakken lucht was, een prettige illusie.
 Poison running through my vains…………
 
 
 
 
Advertenties

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in matters of the heart. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s