Tolstoj 2

 Er staat geschreven: als je trouw blijft in liefde, heb je niets te verliezen, al moet je door de donkerste tunnel.Liefde is namelijk een kracht die je in staat stelt jezelf te overwinnen, omwille van het welzijn van de ander. Wanneer je je liefde verloochent, vind je wellicht tijdelijke surrogaatbevrediging, maar verlies je uiteindelijk alles – je kern, je menselijkheid, je eigenheid.

 Terug naar Tolstoj`s "Anna Karenina":  

Hij voelde zich rampzalig: voor het eerst in zijn leven was hem iets onherroepelijks overkomen dat hij zelf had veroorzaakt. Deze verstandige, in zijn werk zo scherpzinnige man zag niet in hoe hard en zinloos zijn houding tegenover zijn geliefde was. Hij begreep dit niet, omdat hij niet de moed had de werkelijkheid helder onder ogen te zien en hij verborg zijn gevoelens voor zijn geliefde en zoon, diep in zijn hart, als in een verzegelde kist. Hij wilde zich er niet in verdiepen – maar tegelijkertijd wist hij, zonder dat hij het zichzelf in zijn hart ooit bekende – dat hij uiteindelijk aan het kortste eind zou trekken, en hij voelde zich hierdoor diep ongelukkig.

Zij op haar beurt had haar eigen gedachten, vernederd als ze zich voelde door zijn gebrek aan genegenheid voor het nieuwe leven dat in haar groeide. "Louter eerzucht en begeerte naar succes, dat is alles wat er in zijn ziel leeft", dacht ze, "en die hoge idealen, die liefde voor de beschaving, het zijn voor hem niet anders dan werktuigen om zelf in het leven te slagen".

"Ik ben een slechte vrouw, ik ben een verloren vrouw" , dacht zij, "maar ik heb een afkeer van liegen, ik verdraag geen leugen; voor hem echter is de leugen en het verzwijgen een levensbehoefte. Wat voelt hij dan, als hij zo rustig kan praten? Hij verlangt alleen de leugen en het zwijgen om de schijn op te houden". Ze had nu hetzelfde gevoel als in haar kinderjaren, wanneer zij voor straf was opgesloten en het vrolijke lachen van haar moeder met haar broertje hoorde. Buitengesloten van het leven.

" Laat mij dan maar slecht zijn!" dacht ze. "Laat mij slecht zijn, maar tenminste niet onoprecht, geen bedriegster, om me tegenover de mensen beter voor te doen dan ik ben, en tegenover mezelf, om allen te bedriegen. Nee, ik zal dat nooit willen doen!" En daarmee werd langzaam de vrede gesloten. Zij begreep dat het zelfbedrog was geweest te denken, dat zij zou kunnen zijn als hij wilde. Het was of zij plotseling ontwaakte. Ze besefte hoe moeilijk het was om zonder huichelarij op het niveau te blijven dat ze had willen bereiken. Bovendien begon ze de druk te voelen van deze wereld van lijden, ziekte, armoede en dood, waarin zij leefde. De inspanning die het haar gekost had om dit alles lief te krijgen, leek haar nu een kwelling, en zij wilde zo snel mogelijk wegvluchten van de hele situatie.

Zij zag nu meer dan ooit hoe lichtgelovig zij in haar oprechte liefde was geweest, en de hoge prijs die zij daar nu wellicht voor zou moeten betalen – en dit besefwas ondraaglijk, het verscheurde haar.

Haar kinderen kenden hem als het erop aankwam nauwelijks, maar zij hadden tegenover hem niet dat vreemde gevoel van schuchterheid, dat kinderen zo vaak hebben tegenover volwassenen die niet zichzelf zijn. Gekunsteldheid, op welk gebied dan ook, kan de verstandigste, scherpzinnigste man op een dwaalspoor brengen, maar zelfs een kind met de meest beperkte vermogens herkent het en keert er zich van af, hoe goed het ook verborgen is.

Hij probeerde ,in plaats van eindelijk  tot zichzelf te komen, zoveel mogelijk afleiding te zoeken. Maar telkens wanneer hij weer alleen was en niets meer hoorde, overviel hem een zwaar gevoel van verdriet om zijn verwarring, zijn angsten, de onbeheersbaarheid van de situatie, haar eenzaamheid en behoefte aan genegenheid, zijn dadenloosheid en zijn buitengesloten zijn van heel de wereld.

Vaak had hij in het verleden een gevoel van afgunst niet van zich af kunnen zetten tegenover geliefde stellen in zijn nabije omgeving – maar pas nu , bij het besef van de waarachtige liefde die zij voor hem en hij voor haar voelde, drong het helder tot hem door, dat het slechts van hemzelf afhing of hij zijn onbevredigende, nutteloze, gekunstelde,  egocentrische bestaan zou voortzetten of het zou ruilen tegen het zuivere en gemeenschappelijke leven dat hij met haar zou kunnen leiden.

"Wat zal ik nu doen? En hoe zal ik het doen?", vroeg hij zich af en hij trachtte voor zichzelf onder woorden te brengen wat hij in de afgelopen dagen en nachten overdacht en gevoeld had. Ten eerste was er de gedachte, dat hij afstand wilde doen van zijn oude leven, van zijn "ontwikkeling" die nergens toe diende. Verder had hij zich verdiept in de voorstelling van het leven dat hij nu verder zou leiden. Duidelijk zag hij de eenvoud, zuiverheid en natuurlijkheid van dit leven voor zich en hij was er van overtuigd dat hij er rust van geweten, bevrediging en gevoel van eigenwaarde in vinden zou, waarvan hij nu het gemis zo pijnlijk besefte. Hoe hij de overgang van het oude naar het nieuwe leven ten uitvoer moest brengen, wist hij echter nog niet precies. "Een ding staat vast, deze nacht heeft mijn lot beslist" . Er bestond maar een wezen dat in staat was om heel de zin van het leven voor hem in een punt samen te trekken. Dat was zij, samen met het nieuwe leven in haar. Alleen daar, bij haar, was de mogelijkheid om de oplossing te vinden van het raadsel van zijn leven, dat hem de laatste tijd niet met rust liet…

 

Advertenties

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in de tragedie van ware liefde. Bookmark de permalink .

Een reactie op Tolstoj 2

  1. Lennaert zegt:

    Beter laat dan nooit – en voelen niet veel mensen die weggaan/scheiding overwegen zich zo, terecht of onterecht onbegrepen, miskend ?

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s