een teflonlaag op je ziel

Samenvatting interview Cultuurfilosoof Ton Lemaire :
 
"Ik laat me niet allerlei behoeften aanpraten. Ik heb geen internet, e-mail, geen mobiele telefoon.
Het is me erg aanbevolen, maar ik neem het pas als ik eraan toe ben.
Dit ( een boerderij midden in de natuur in Frankrijk) heeft mij gered, anders was ik ten onder gegaan.
Ik ben een ecologisch vluchteling. De vernietiging van het Nederlandse landschap is voor mij een litteken
voor altijd. Als ik eraan denk, begin ik bijna te janken.
Veel mensen hebben een teflonlaag op hun ziel, om zichzelf te beschermen. Dat is juist het erge;
ik wil door die teflonlaag heen gaan. Ik vind het wel symbolisch om over teflon te spreken.
Teflon is waarschijnlijk een giftige stof…………
 
"De val van Prometheus" is een fel boek over de keerzijden van de vooruitgang, met als kern de westerse mens,
geobsedeerd door economische groei en verslaafd aan consumptie – die erop los leeft alsof er een tweede planeet klaarstaat.
We zijn bezig collectief zelfmoord te plegen.
Het boek komt aan als een mokerslag, in godsnaam, ja. Moeten de mensen soms worden ontzien?
Waarom moeten mensen doorgaan in de verdringing van het onaangename?
Een dosis pessimisme is ook een dosis realisme.
Vanaf mijn 25ste was het mijn utopie om mij in Frankrijk terug te trekken met een groep mensen.
Toen had ik nog romantische ideeen over een ecologische,socialistische samenleving.
Dat ik dit in mijn eentje nog volhou, is een brokstuk van die utopie.
Waarom hou ik het vol? Omdat ik denk: goddorie, ik laat me er niet onder krijgen.
Om het dramatisch te formuleren: ik ben weggegaan uit Nederland omdat ik zo van Nederland hou.
 
We zitten als westerse samenleving op een doodlopende weg – zelfs in mijn zintuigen ervoer ik dat.
Daardoor kon ik ( op de Universiteit Nijmegen) heel gedreven college geven; maar die lessen grepen mij erg aan.
Ik liep vast in mijn denken. Ik raakte overspannen, en tot m`n stomme verbazing werd ik volledig arbeidsongeschikt verklaard.
Een psychologisch instituut constateerde een diepe depressie, die ik met beide handen heb aangegrepen.
Ik voelde me zo bevrijd dat ik weg kon…
Ik zie geen andere uitweg. Ik zit in de maatschappij die mijn uitkering betaalt – het is van een hopeloze tegenstrijdigheid, beklemmend bijna.
Door over die maatschappij te schrijven en kritiek te leveren doe ik iets terug.
Ik lees me te pletter, blijf op de hoogte, en ga daaronder gebukt. Ik heb een sterk gevoel voor het tragische.
Ik ben heel gauw opgewonden of uit mijn evenwicht – daar moet ik mee leren leven.
Maar ik ga niet alleen om met mensen uit mijn eigen straatje; ik kom ook in aanraking met andersdenkenden.
 
Negenennegentig van de honderd mensen begrijpen er niks van. Die vinden het hier zo verschrikkelijk stil.
Die zijn zowiezo al verdoofd, door het gedruis in hun omgeving. Ik ben uit Nederland weggegaan op de vlucht
voor de drukte, maar ik word achtervolgd door datgene wat ik wil ontlopen.
Dat is de rode draad in  mijn leven: ik ben op de loop voor de keerzijden van de vooruitgang"….
Advertenties

Over Rebekka Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in filosofie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s