zelfvernietigend gedrag/ballast, deel 3

“Als je de regenboog wilt, zul je de regen moeten accepteren”…
 
 
 Alles wat aandacht krijgt ( of dat nu je problemen zijn of je geliefde) groeit,
en dat geldt ook de andere kant op.
Het is de aard van reactieve mensen om zich aan verantwoordelijkheid te onttrekken. Het is heel veilig om te zeggen:
“ik ben niet verantwoordelijk hiervoor”. Want als je zegt: “ik ben verantwoordelijk”, moet je misschien ook wel zeggen:
“ik gedraag me onverantwoordelijk”.  Het is erg moeilijk toe te geven dat je het vermogen hebt om je reactie te kiezen en
eerlijk onder ogen te zien dat die reactie er juist voor gezorgd heeft dat je in deze negatieve, gesloten omgeving/spiraal beland bent.
 
Tot het moment dat iemand oprecht en vol overtuiging zegt “ik ben wie ik ben doordat ik vroeger bepaalde keuzes heb gemaakt” kan iemand onmogelijk
zeggen “ik maak nu een andere keuze”. Patronen in ons gedrag of keuzes zijn vaak hardnekkig, omdat ze te maken hebben met een blinde vlek
ten aanzien van onszelf. We zien het soms niet eens, of willen het niet zien omdat het te bedreigend voelt het onder ogen te zien en te veranderen.
Het verrijkt de geest echter veel meer als mensen zichzelf beoordelen dan als anderen dat doen.
 
Wat probeer ik hiermee te zeggen? Wilsbeschikking en educatie die je geest continu slijpt en uitbreidt, is onontbeerlijk voor
mentale vernieuwing. Proactieve mensen hebben daar geen schoolklas voor nodig; zij kennen veel manieren om zich te ontwikkelen.
Ik kan veranderen, net als ieder ander. Zeggen dat je op je vader of moeder lijkt met bepaalde kwalijke trekjes is nooit een excuus, een kutverleden ook niet.
Je kunt vanuit je verbeelding leren leven in plaats van uit je geheugen; vanuit je wilskeuze in plaats van vanuit je aanleg of opvoeding.
Je kunt jezelf overgeven aan een grenzeloos nieuw potentieel in plaats van aan een verleden dat begrenst en niet meer geldt.
In die zin kun je je eigen schepper worden, in meer of mindere mate.
Waar ga ik mee stoppen, waar ga ik mee door, en waar ga ik mee starten?
Karakter is niet op afroep beschikbaar, het wordt gevormd in een geleidelijk proces….
 
 
Advertenties

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in ratio versus emotie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s