de waanvoorstelling van bewuste evolutie, 1.

Onze “ontwikkeling”  is bijna zover dat er een bewuste evolutie van de wil plaatsvindt, een soort die beslist wat hij met z`n eigen erfelijkheid moet doen.
De mensheid zal daarmee op de plaats van een god worden gezet om de macht in handen te nemen van haar uiteindelijke lot. Het zal de meest diepgaande intellectuele en ethische keuzes opleveren die zich ooit aan de mensheid hebben voorgedaan. Is ons dit toevertrouwd?
Want hoewel de kennis en de macht van de mens zich waarschijnlijk verder zal ontwikkelen, zal z`n kern hetzelfde blijven: een uiterst inventieve soort,
maar ook een van de meest roofzuchtige en verwoestende.
Tegenwoordig is de wetenschap de enige institutie die gezag kan opeisen: net als de kerk eerder heeft zij de macht onafhankelijke denkers kapot te maken of uit te sluiten. Alleen de wetenschap heeft de macht ketters tot zwijgen te brengen.
 
Wanneer mensen een niet onderzocht leven leiden, hollen zij achter illusies aan. Zij brengen hun leven door met het zoeken naar plezier of het wegvluchten voor pijn, maar beide gaan onherroepelijk voorbij. Ware vervulling ligt in onveranderlijke dingen. Een onderzocht leven is het beste, omdat het ons naar de eeuwigheid leidt.
We bedriegen onszelf om anderen beter te kunnen bedriegen. De evolutie zal selecteren op een mate van zelfbedrog, waarbij zij sommige feiten en motieven onbewust maakt om het bedrog dat wordt gepleegd niet te verraden door de subtiele tekenen van zelfkennis.
Want alleen gekwelde mensen willen waarheid ( Bob Dylan); de mens is als andere dieren en wil voedsel en succes, geen waarheid. Behalve als de geest gekweld door innerlijke spanning de hoop heeft opgegeven op geluk: dan haat hij zijn levenskooi en zoekt hij verder.
Mensen kunnen niet zonder illusies leven. Voor mensen van tegenwoordig is een irrationeel geloof in vooruitgang misschien wel het enige tegengif tegen nihilisme.
Misschien moet onze rede wat meer worden bedwelmd.
 
Ons leven is meer een fragmentarische droom dan een uitbeelding van een bewust zelf. Wij hebben maar heel weinig van dat waar we het meest om geven, in de hand. Veel doorslaggevende beslissingen in ons leven worden genomen zonder ons medeweten.
Honderd jaar geleden had Schopenhauer enorm veel invloed. Schrijvers als Thomas Hardy, Joseph Conrad, Leo Tolstoj en Thomas Mann werden diep geraakt door zijn filosofie. Dat Schopenhauer tegenwoordig nauwelijks meer wordt gelezen komt doordat weinig grote moderne denkers zo sterk tegen de geest van hun en onze tijd in zijn gegaan.
Toch zijn niet Schopenhauers leven of persoonlijkheid verantwoordelijk voor het feit dat hij wordt veronachtzaamd. Dat komt door zijn filosofie, die de humanistische hoop veel meer ondermijnt dan enige andere filosofie ( ik vergeet even het Oosten).
Moraal is geen reeks wetten of principes. Het is een gevoel – een gevoel van mededogen voor hen die lijden of voor anderen, een gevoel dat mogelijk wordt gemaakt door het feit dat afzonderlijke individuen uiteindelijk verzinsels zijn.
Hier valt Schopenhauers`denken samen met het boeddhisme, die ondanks het verschil het belangrijke inzicht deelt dat individuele persoonlijkheid een illusie is.
Ook Nietzsche – die zo afgaf op het  “medelijden” van Schopenhauer – werd z`n leven lang gekweld door zijn scherpe gevoeligheid voor de pijn in de wereld.
Hij wist dat het zoeken naar betekenis in de geschiedenis is als het zoeken naar patronen in wolken, maar kon en wilde dit niet aanvaarden.
Hij was – al z`n tirades ten spijt – tot het einde toe een “gelovige” , en gaf nooit het absurde geloof op dat er iets van de mensheid kon worden begrepen. Zoals te voorzien was, slaagde hij er met zijn briljante geschriften alleen maar in nog meer nachtmerries aan onze verwarde droomwereld toe te voegen.
 
Een “persoon” zijn is niet de essentie van de mensheid; het is slechts een van haar maskers. Personen zijn alleen maar mensen die het masker dat de laatste paar generaties is doorgegeven, hebben opgezet en het voor hun eigen gezicht aanzien.
Wij kunnen alleen maar vrij handelen als wij de bedenkers van ons handelen zijn – maar wij zijn zelf een product van toeval en noodzaak. 
Geen enkele graad van zelfbewustzijn kan ons transparant maken voor onszelf. Freud begreep dat veel van het geestesleven in afwezigheid van bewustzijn doorgaat. In feite zijn wij ons leven lang bezig het hoofd te bieden aan wat zich aandient.
Sommige mensenlevens vormen geen roman, maar een verzameling korte verhalen – een hoeveelheid gewaarwordingen die met elkaar worden verbonden door de toevalligheden van de herinnering. Zo beschouwd is het menselijk leven als een droom, waaruit je niet moet streven te ontwaken.
Geen enkele prestatie is blijvend, geen enkele logica zonder meer geldig.
Misschien moeten we onszelf ten doel stellen te ontdekken welke illusies we kunnen opgeven, en welke wij nooit zullen ( kunnen/willen) afschudden.
 
De moraalfilosofie is altijd een oefening geweest in schijn.
Moraal wordt verondersteld universeel en onbetwijfelbaar te zijn. Volgens mij is het slechts een gemak waar je alleen in normale tijden op steunt.
Omwille van onze gemoedsrust moeten wij soms ontkennen wat wij “weten” of waarvan wij vermoeden dat het waar is.
Het is allang bekend dat het degenen die grote daden van goedheid/vriendelijkheid verrichten, bijna nooit wordt vergeven dat ze dat doen.
En hetzelfde geldt voor degenen aan wie onherstelbaar onrecht wordt aangedaan – men kan deze vertrapte mensen niet vergeven. Wanneer gewichtige verplichtingen op onverzoenlijke wijze met elkaar overhoop liggen, bevat alles wat wij doen onrecht – dat is tragiek. Dit heeft echter niets met moraal uit te staan.
Er is tragedie wanneer mensen weigeren zich aan omstandigheden te onderwerpen waar noch moed, noch intelligentie iets aan kunnen doen. Tragedie overkomt hen die op het verkeerde paard hebben gewed.  Nog erger dan een tragisch leven is het echter om een betekenisloos leven te leven. De ziel sleept zich voort, en bij het falen van de wil valt het masker van tragedie opzij.
Rechtvaardigheid is een kunstmatig veroorzaakte vorming van een gewoonte. Waar gewoontes aan het wankelen slaan, raken de ideeen over gerechtigheid ook snel verouderd.
Advertenties

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in ETHIEK!. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s