Anna Karenina 3: langzaam wegglijdend

"het is onbehoorlijk iemand, die al in het stof neergeworpen is, nog te slaan"…
 
Redden kun je alleen degene die niet te gronde wil gaan, maar als de ondergang zelf iemand een redding lijkt, wat valt er dan nog te doen?
Zij wist van tevoren dat haar hardnekkige hoop haar alleen zou kunen helpen als zij afstand deed van alle zekerheden die deel uitmaakten van haar leven.
Het was niet alleen wanhoop, wat zij voelde, maar een groeiende angst voor deze nieuwe, nog nooit eerder ervaren zielstoestand.
Zij voelde hoe alles zich in haar begon te verdubbelen, zoals de dingen soms dubbel schijnen voor vermoeide ogen.
Vreesde en wenste zij wat gebeurd was, of wat gebeuren zou, en wat precies wenste zij dan? Zij wist het niet.
 
Ieder mens, die tot in de kleinste details de gecompliceerdheid van zijn eigen omstandigheden kent, meent onwillekeurig dat de grote moeilijkheid ze te overzien en er een oplossing voor te vinden, een geheel toevallige, slechts persoonlijke aangelegenheid vormt – en het komt niet in hem op, dat anderen met precies even grote moeilijkheden van hun persoonlijke omstandigheden te kampen hebben als hijzelf.
In haar bijzijn had hij geen eigen wil. Hij besefte de gronden om der wille waarvan hij haar geplukt en te gronde gericht had. En niettemin voelde hij, hoe hij,
in een eerder stadium, toen zijn liefde willozer en vuriger was, deze liefde in zijn hart had kunnen uitroeien, indien hij dit gewild had.
Maar nu, nu alles hem soms onzeker toescheen, wist hij dat de band en de liefde die hem met haar verbond, nooit verbroken zou kunnen worden.
Zijn innerlijke verwarring werd steeds groter en bereikte nu een stadium waarin hij zich er niet langer tegen verzette.
Hij besefte plotseling, dat wat hij voor een innerlijke verwarring had gehouden, integendeel juist een weldadige zielstoestand was zoals hij eerder nooit had gekend.
"Ik heb het niet genoeg gewaardeerd", besefte hij. En wat hem vroeger onoplosbaar had toegeschenen, toen hij veroordeelde en verweet, was nu helder en eenvoudig geworden, toen hij liefhad en vergaf.
 
Het werd hem duidelijk, dat zij hem niet alleen nastond, maar dat hij niet eens wist waar zij ophield en hij begon. Hij begreep dit door het smartelijke gevoel van gespletenheid dat hij onderging.
Zij echter werd verscheurd door het besef dat juist de twee wezens die ze zo innig liefhad – hem, en het nieuwe leven dat in haar groeide – dat de een de liefde van de ander voor haar onmogelijk maakte. "Ik kan hen niet verenigen, en dat is juist het enige dat ik verlang. Dus als dat niet gebeurt, is alles mij onverschillig. Alles".
Toen zij hem weer zag, beantwoordde zij zijn blik met een glimlach. Hij kende deze eigenschap van haar, zich in zichzelf te verschuilen, en hij wist dat zij dit enkel deed wanneer ze voor zichzelf een besluit had genomen en hem dit niet wilde meedelen.
En dit gaf hem een wanhopig gevoel, dat veel had van dat beklemmende besef van machteloosheid, wanneer men een vergeefs beroep doet op zijn krachten.
Zij voelde dat er iets in hun verhouding was gekomen, dat hen van elkaar scheidde. Dat was niet enkel het nieuwe leven dat in haar groeide, maar ook die
blik in zijn ogen, waarmee hij steeds vaker zijn recht op vrijheid had uitgesproken. En weer kwamen haar gedachten uit op haar vernederende positie.
 
Zij voelde zich juist nu, in haar toestand, aan liefde tekort komen. En steeds vaker drong zich de enige gedachte aan haar op, die in staat was een oplossing te geven. "De dood: de smaad en schande die hij op mijn dochters geworpen heeft, en mijn eigen vreselijke vernedering en schande, het wordt alles opgelost in de dood. Ik en mijn ongeboren kind moeten sterven, dan zal hij berouw hebben van zijn zelfgerichtheid en zijn koelheid, en zal hij mij eindelijk weer liefhebben zoals eerst".
"Verlaat mij maar" dacht ze. "Verlaat mij en mijn kinderen maar – ik zal je eigenhandig van mij verlossen".
Toen hij de kamer uitging, zag hij zijdelings haar gezicht, bleek, mager en met bevende lippen. Hij zag haar onmetelijk verdriet en wilde haar iets troostends zeggen, maar hij zweeg en liep weg.
Dit was teveel voor haar. Dit was de duidelijkste erkenning van het feit dat zijn liefde voor haar bekoeld was. En met deze waarheid zou ze nooit kunnen leven. Niet na haar volledige overgave, haar oprecht willen geloven in zijn liefde, niet voor een tweede maal in haar bestaan.
Hoe had hij, toen hij haar aankeek en zag, dat haar hart brak van wanhoop, haar zwijgend voorbij kunnen gaan met een zo kalm en onverschillig gezicht?
De nevel, die alles in haar omhuld had, trok plotseling weg.
 
Zij opende met opzet alle oude wonden van haar hart. Het gevoel overbodig te zijn, zoals haar reeds vanaf haar jongste jaren was duidelijk gemaakt.
Alle fouten die zij vaak ongewild had begaan, maar desondanks onvergeeflijk en onherstelbaar waren.
De gemiste kansen, de uitzichtsloze hoop op liefde – en nu het bewijs dat zij zich voor de tweede maal in haar leven in iemands liefde vergist had, juist nu ze zoveel liefde en genegenheid nodig had, er zelfs recht op had. Het was teveel. "Ik zie nu, wat hij in mij gezocht heeft. Niet zozeer liefde als wel bevrediging van zijn ijdelheid. Hij heeft zich erop beroemd mij te bezitten. Nu is dat alles voorbij. Er is niets meer om trots op te zijn. Geen trots is er meer, enkel schaamte.
Hij heeft alles van mij genomen wat hij nemen kon en nu heeft hij mij niet meer nodig. Ik ben hem tot last en hij doet al zijn best niet oneervol tegenover mij te handelen. De glans in zijn ogen is weg. Ik ben niet jaloers, maar onvoldaan. Als hij, zonder mij lief te hebben, uit plichtsbesef goed en vriendelijk tegen mij zou zijn, dan zou dat niet zijn wat ik wilde, nee, het zou zelfs nog duizendmaal erger zijn dan zijn woede. Een hel zou het zijn! En dat is het ook – hij heeft mij al lang niet meer lief. Het leven scheidt ons, ik maak hem ongelukkig en hij daardoor mij. Kijk, een bedelares of prostituee met haar kind. Zij hoopt nog steeds dat de mensen medelijden met haar hebben. Maar mensen als ik zijn alleen op de wereld gegooid om zichzelf tot een kwelling te zijn, en verguisd te worden".
 
Waarom zou je de kaars niet doven, als er niets meer is om naar te kijken, als het kijken naar dit alles je een gevoel van afschuw geeft?
Wee hem, om de levens van mijn dochters, die hij hierdoor voorgoed te gronde heeft gericht.
En zij toog naar de spoorlijn, en begreep wat haar te doen stond. Iedere dag op een vaste tijd kwam er een lange zware goederentrein voorbij.
Daar, daar precies in het midden van de dwarsliggers zal ik iedereen, maar hem in het bijzonder, van mijzelf bevrijden.
En juist op dat ogenblik, waarop het midden van de goederentrein voor haar was, liet zij zich – als wilde zij dadelijk weer opstaan – op de knieen vallen, en voelde zich ontzet over wat zij deed. "Wat doe ik? Waarom?" Zij wilde zich oprichten, maar iets reusachtigs en onverbiddelijks stootte tegen haar hoofd en trok haar mee.
"Heer, vergeef mij!" was het laatste wat zij dacht, toen zij voelde dat ze verloren was, en toen doofde alles uit.
 
"Ik heb haar aanwezigheid niet genoeg gewaardeerd in mijn leven" , dacht hij toen hij trachtte zich weer te herinneren hoe zij geweest was
toen hij haar voor het eerst ontmoette, en toen hij haar wanhoop en angst zag vlak voor en tijdens haar operatie, en haar stralende ogen en hoop om het wonder van een ditmaal levend liefdeskind van hem in haar binnenste – iets dat hij niet op waarde had weten te schatten.
Hij herinnerde haar als geheimzinnig, bekoorlijk, geluk zoekend en schenkend, en zo bang om nogmaals verlaten te worden. Zo bang, dat ze liever was gestorven.
En hij besefte dat er voor hem niets aangenaams meer bestond, dat hij een afkeer had gekregen van dit leven, en dat zij hem had achtergelaten met een volkomen en niet tot zwijgen te brengen berouw.
 
 
Advertenties

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in ETHIEK!. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s