Forgiveness grows by the border of the darkness

 
De publieke opinie is een zwakke tiran vergeleken bij wat we van onszelf denken. En wat een mens van zichzelf denkt,
bepaalt in grote mate zijn lot, geeft er althans richting aan.
 
" I`ve been trying to get as far away from myself as I can" , zegt m`n lieve Bob Dylan.
" Hell is build on regrets, and I hold too many" , zingt Patti Smith.
"My best was never good enough – I can`t feel nothing but this chain that binds me; lost track of how far I`ve gone.."kreunt Bruce.
"Many times we shared our thoughts, but have you ever noticed the kind of thoughts I`ve got?" vroeg Johnny Cash zich af in
het nummer "I see a darkness". Deze lijst zou hondermaal langer kunnen zijn, zo uit m`n hoofd.
 
En dan zijn dit nog de begenadigde, gifted ones, mensen die "geslaagd" zijn, roem genieten, in materiele welstand leven, aanbeden worden.
Waarom dan toch die slavendrijver in al deze fantastische, gewetensvolle mensen? "The persecutor within" , zoals Bob `m noemt?
Veel mensen lijken van binnen geenszins goddelijk en onsterfelijk, maar de slaaf en gevangene van z`n eigen mening over zichzelf.
De meerderheid der mensen leidt kennelijk een leven van stille vertwijfeling.
Wat berusting genoemd wordt is verstokte wanhoop. Zelfs in wat men de vermaken van de mensheid noemt, schuilt een onveranderlijke en onbestemde wanhoop.
 
Toen ik jonger was, dacht ik wijsheid enkel te kunnen vinden bij oudere ( dus wijzere) mensen, dat ik enkel van hen zou kunnen leren
wat waarachtig en van waarde is in dit leven.
Nu zie ik dat de ouderdom niet meer bevoegd tot onderricht en raad is dan de jeugd, en nauwelijks gelijk ( kun je nagaan, wat een desillusie, haha),
want ze heeft meer verloren dan gewonnen.
In de praktijk hebben de ouderen meestal geen enkele werkelijk belangrijke raad aan de jongeren te geven,
want hun ondervinding is maar een zeer gedeeltelijke. En dat hun levens zulke miserabele mislukkingen zijn geworden
menen ze te moeten toeschrijven aan bijzondere omstandigheden ( laat ik mezelf voor de eerlijkheid ook reeds tot deze groep rekenen).
Daarnaast: hebben niet bijna alle grote geesten hun grootste en meest wereldveranderende werken op jeugdige leeftijd voltooid/gemaakt?
Toch maar weer naar Bob, die een stuk wijzer is: "on what grounds are the grounds for judgement? I know no answers and no truth for absolutely no soul alive.
I will listen to no one who tells me morals; there are no morals, and I dream a lot!" . Mijn god, wat houd ik van deze man…
 
Wie zal/kan zeggen hoe het zicht op het leven precies voor een ander is? Hoe hij waarneemt, voelt, ervaart, verlangt?
Is er een groter wonder denkbaar ( hoewel ik er wel degelijk in geloof hoor, dat dit kan: wanneer twee mensen zo waarachtig van elkaar houden en zich in de ander willen verplaatsen dat ze daadwerkelijk in het hart van de ander kunnen kijken..) dan dat wij als mensen door elkaars ogen zouden kunnen kijken?
Geen enkel geschreven verslag zou ooit zo schokkend en verhelderend kunnen zijn als zo`n fenomeen zou wezen.
 
Waar hebben we spijt van? Ik heb spijt van alle keren dat ik anderen in m`n gloeiende furie ( dat ben ik namelijk soms ; treffend verwoord door iemand die me
 zeer na staat) onnodig verdriet heb gedaan, vernederd heb, of schaamte heb bezorgd. Of de keren in m`n jeugd dat ik hard en kil was, bang om m`n eigen kwetsbaarheid te laten zien.
Maar voor het grootste deel heb ik vooral berouw van m`n lange jaren van braafheid, van conformeren tegen m`n ware aard in.
Welke duivel heeft me bezeten dat ik me zo netjes gedroeg? Ik hoorde gelukkig een onweerstaanbare stem die me uitnodigde dat brave, neppe,
"correcte" allemaal te verlaten. Want o wat zijn we waakzaam, vastbesloten om niet op vertrouwen te leven als het zonder dat kan!
Zo compleet en waarachtig zijn we gekluisterd te leven, onze eigen levensvorm vererende en niet gelovend in de mogelijkheid van verandering.
Als iemand een zaak van verbeelding weet op te klaren tot een zaak die hij begrijpt, dan denk ik dat uiteindelijk alle mensen hun leven op die grondslag kunnen/zullen inrichten.
 
De meeste mensen zijn door indoctrinatie en "goed fatsoen" zo bezet met de conventionele zorgen van het leven, dat ze aan het plukken van de fijnere vruchten niet toekomen. Inderdaad, de letterlijk ploeterende mens ( fabrieksarbeider, vuilnisman – die van mij overigens 10 keer meer mag verdienen. Voor de duidelijkheid verdien ikzelf overigens exact 851,13 per maand –  ter info voor de mensen die denken dat ik maar makkelijk praten heb) heeft geen vrije tijd beschikbaar om van dag tot dag tot een balans in zichzelf te komen. Hoe kan zo iemand zich ooit zijn onwetendheid bewust worden, wat toch een voorwaarde is voor groei?
De meesten arbeiden denk ik onder een misvatting. Het beste deel van de mens wordt spoedig onder de grond geploegd als mest.
Door een schijnbaar lot, meestal noodzaak genoemd, zijn ze bezig schatten op te hopen waar de mot in zit.
Het is het leven van een gek, zoals ze aan het eind zullen merken, zo niet eerder.
 
Want de meeste weeldeartikelen en gemakken des levens kunnen niet alleen best gemist worden ( noem me gerust een fatalist, maar daartoe reken ik
ook alle computers, mobieltjes, TV-zenders, MP-3-spelers, terrashaarden, jacuzzi`s, kant-en-klaarmaaltijden en andere bullshit),
maar zijn daarnaast beslist belemmeringen voor de verheffing van de mensheid.
Waarom degenereert de mens maar steeds? Hoe komt het dat families ten onder gaan? Wat is de aard van weelde die de volkeren verslapt en verziekt?
De filosoof ( en daar bestaan er nog maar weinig van hoor, IK ben een echte ( en niet eens afgestudeerd!), Bob Dylan ook – maar een heleboel hoogleraren ethiek of Filosofie zijn het bepaald NIET!) is zijn tijd ver vooruit, zelfs in zijn esthetische levensvorm. Zijn ( ik ben meer een man dan een vrouw..) voeding, beschutting, leefstijl, kleding en verwarming zijn anders dan die van tijdgenoten.
 
Begrijp me goed hoor, ik probeer geen regels/moraal voor de schrijven aan sterke en strijdbare naturen die hun eigen boontjes wel kunnen doppen, zij het in de hemel of in de hel. Maar ik denk hierbij aan die groep die schijnbaar in weelde leeft maar het diepst van al verarmd is: mensen die hopen schuim en slakken opgestapeld hebben zonder te weten wat er mee te doen of hoe ze kwijt te raken, en op die manier hun eigen gouden en zilveren boeien hebben gesmeed.
Vergeef me wat vaagheden en duisterheden, want er lijken meer versluieringen in mijn opvattingen en handelswijze te zijn dan bij de meesten, en toch onafscheidelijk eraan verbonden. Ik zal nooit "Verboden Toegang" boven m`n hart/emoties, m`n huis/spullen of m`n girorekening kunnen zetten.
Zoals veel schrijvers heb ik in ruil voor deze moeiten alleen mijn arbeid. Maar ik moet zeggen: de moeiten zijn hun eigen beloning.
Ik ben rijk, want er zijn mensen die mij lief hebben, en ik heb veel mensen heel erg lief. Daarnaast heb ik een tuin, met poezen, kikkers, een Amerikaanse Reuzen-eekhoorn , twee theoretisch niet voorkomende schorpioenen en kippen erin.
Vergelijk dat eens met de armoede van een Koningin of prinses die hun kleren – hoewel ze door een speciaal couturier voor hunne majesteiten vervaardigd zijn,
maar 1 keer dragen en niets kunnen weten van het genoegen dat je kunt beleven aan beddengoed waar je eigen vertrouwde geur in hangt, of  kledij die gewoon
 lekker zit. Zij zijn niets beter uit dan de houten poppen waar men hun nieuwe creaties over hangt…arme stumpers ( maar niet heus)  
Advertenties

Over Rebekka Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in matters of the heart. Bookmark de permalink .

Een reactie op Forgiveness grows by the border of the darkness

  1. Wim zegt:

    Hoi Rebekka, wat een krachtig stuk. Ik merk dat het me raakt omdat het zoveel lijden en verlangen uitdrukt. Is dat wat passie is? Als ik nadenk over wat je schrijft zou ik het liefst willen toevoegen dat loslaten meer kracht vergt dan vechten maar minder uitput, energie en hoop geeft. De jeugd vecht, bij het ouder worden wordt je gedwongen los te laten, herinneringen, idealen, dierbaren, fysieke kracht. Dat is mijn ervaring met ouderen, is dat die mensen die daar in slagen meestal gelukkiger zijn dan die ouderen die zich verzetten tegen het onvermijdelijke. Het is net als bij een expeditie denk ik dan, je komt de berg niet sneller op door heel hard te willen maar door te weten wat je kunt en aanpassen aan de omstandigheden, geduld. Wat vandaag niet lukt komt later, het is loslaten zonder bij de pakken neer te zitten, aanvaarden. De "wil" is voor de lange termijn, volharding, het loslaten voor nu. Ik weet niet goed of ik je begrepen heb en misschien sla ik de plank wel helemaal mis, maar het is iets dat me overviel toen ik je stuk las.Wim

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s