Torn apart

Zij die niets weten van de hemel, weten niets van de mens” – Zhuangzi, 400 v. Chr.
Nu je weg bent, staar ik met open ogen die grote caleidoscoop van de diepste duisternis in.
Misschien heeft schrijven, en ook muziek maken, wel te maken met die duisternis  –
of wellicht een dwang om in die duisternis binnen te dringen, het te verlichten en er iets van mee terug te nemen
naar boven, het dagelijkse leven in.
Als ik schrijf, of als ik Antony and the Johnsons hoor zingen, weet ik dat ik binnenga in een donkere ruimte;
waarvan ik niet precies weet wat er zich in bevindt, maar gaandeweg daal ik erin af en wordt die duistere ruimte steeds iets meer verlicht.

Muziek of literatuur maakt de vastgekleefde stukken weefsel in m`n ziel los,
doen ze eruit komen onder hevige tranen-krampen.
Er moet eerst reiniging plaatsvinden, vaak gepaard met pijn en gemis en heimwee, voordat iets kan genezen.
En dat geldt voor alle aspecten van ons bestaan.

Ik heb weet van de hel en zelfgeschapen of opgedrongen demonen:
datgene wat we onszelf en elkaar aandoen vanuit pijn, frustratie of machteloosheid.
Maar ik ken ook de hemel.
De hemel is geliefkoosd te worden ,
een ziel verbonden te voelen met die van mij – los van tijd of afstand.
De hemel was het kindje in mijn buik dat niet bij me kon blijven, maar altijd in mij zal doorleven.
Omdat iemand pas sterft wanneer er niet meer aan hem/haar gedacht wordt.


De hemel zijn mijn meisjes, voor wie ik een nog zoveel betere moeder zou willen zijn – omdat ik ze nooit genoeg zal kunnen laten voelen hoe geweldig ik ze vind, hoeveel meer waarde en zin mijn leven heeft gekregen sinds hun komst.
De hemel is een mens die naar me lacht, iets liefs zegt, of z`n arm om me heen legt.

“Wie toegeeft aan het verlangen naar gevoelloosheid, zal innerlijk sterven” las ik laatst.
Iedereen weet dat ik mezelf soms verdoem vanwege de vulkaan aan gevoel die in mij leeft.
Maar ik kan niet anders, en zal dat – m`n zwakke momenten ten spijt – nooit willen ook.
Het mag taboe zijn ( geworden), maar ik kies ervoor om volop te voelen en te beleven,
en hoop dat alles waardoor ik in eerste instantie verscheurd of gehavend ben geraakt, tevens een positieve wending krijgt ( en nu al heeft),
in de zin dat mensen aan me zien en merken dat niets in het leven een mens definitief hoeft te vellen of teneerdrukken,
dat juist veel doorstane “lessen”of narigheid een rijkdom aan inlevingsvermogen en inzichten kunnen opleveren, dat niets voor eeuwig verloren is.

Ik kan alleen maar volledig van iemand houden, zonder rem, zonder terughoudendheid.
Dat is gevaarlijk en soms verwoestend – zowel voor hem als voor mij – maar de enige manier die ik kan en ken.
Ik heb lief, teveel vrees ik.

Het is al meer dan een maand geleden dat mijn grote , naieve droom compleet met de grond gelijk werd gemaakt. Ik ben naief, want ik vertrouwde, geloofde, en had hoop. Ik ben zo dom geweest om m`n bescherm-schild af te leggen – dodelijk, zo bleek.

Ik citeer Dostojewski, omdat hij exact weergeeft wat er met mij gebeurd is recentelijk, ik had dit zelf kunnen schrijven:

“Mij overkwamen dingen ( sinds vorig jaar mei) die aan wonderen grensden – zo beschouw ik ze nog steeds. Het wonderlijkste echter vind ik de houding die ik zelf heb aangenomen ten opzichte van al die gebeurtenissen die mij ten deel vielen.  En dit alles ging ( uiteraard) voorbijn als een droom – zelfs mijn passie, en die was zo hevig en echt, maar….waar is ze nu gebleven? En in plaats van te overdenken wat mij nu verder te doen staat, leef ik onder de invloed van pas voorbijgegane gevoelens, van de complete desillusie daarover, onder de indruk van verse herinneringen, onder de macht van heel die wervelwind van kort geleden, die mij toen in zijn dolle dans meevoerde en me daarna harteloos zomaar weer ergens heeft neergeworpen. Dikwijls schijnt het me nog toe, dat ik nog steeds in die cycloon rondtol en dat die heerlijke wervelwind elk ogenblik weer kan opsteken, mij in het voorbijgaan met zijn snelle vleugels kan meegrijpen zodat ik weer zal omhoogvliegen, alle gevoel voor orde en regelmaat achter me laten en maar zal draaien, me laten meevoeren..

Alsof deze absurde droom en alle indrukken die zij heeft nagelaten, mij zo dierbaar zijn dat ik het niet door iets nieuws durf aan te raken, uit angst dat ze in rook zullen opgaan. Hecht ik dan werkelijk zoveel aan dit alles? Jazeker, meer dan alles hecht ik er aan: ik zal het me de rest van m`n leven blijven herinneren…” 

De geschiedenis heeft zich dus herhaald, ik had enkel gehoopt dat m`n voorgevoel niet zou blijken te kloppen, dat er daadwerkelijk sprake zou zijn van een eeuwigdurend vuur en overgave. Van waarheid..

Want geloof me, ik wil het sprookje – shoot me for it….

Advertenties

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in matters of the heart. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s