Joel Barish

"You and me we had completeness, I gave you all of what  I could provide
We weren`t at the wrong side, sweetness, we WERE the wrong side" ( Bob Dylan)
 
Ik zou hem volgen tot het einde van de wereld en verder. Maar hij wilde helemaal niet dat ik hem zou volgen tot het einde van de wereld,
laat staan verder. Waar hij echter nog het meest van schrok was de liefdevolle blik in mijn ogen. Toen mijn vingers over zijn borst gleden,
werd hij pas echt boos op me. Al mijn zachtheid, liefde en toewijding stonden hem plotseling enorm tegen.
Met ieder lief woord nam zijn weerzin tegen mij toe. Of misschien is weerzin het verkeerde woord.
Nu, achteraf, denk ik dat hij vooral woedend raakte omdat hij mij zo ver in zijn leven had toegelaten.
Dat ik zaken raakte waarvan hij al jaren trachtte te ontkennen dat ze ooit bestaan hadden..
 
"Hoe gelukkig is het lot van de onschuldige: de wereld vergetend, vergeten door de wereld.
Eeuwige zonneschijn van de onbezoedelde geest. Ieder gebed verhoord, iedere wens vervuld". ( Alexander Pope)
 
Citaat van Clementine uit "eternal sunshine of a spotless mind":
"ik heb veel aandacht nodig. Als je bij mij wilt zijn, ben je bij mij.
Teveel mannen denken dat ik een concept ben, of dat ik ze aanvul, of dat ze door mij weer ( gaan) leven.
Ik ben gewoon een fucked-up girl die gemoedsrust voor zichzelf zoekt.
Ik ga niet ook nog voor die van een ander zorgen."
 
Als er iets verleidelijk is aan de kleurrijke en extraverte Clementine, is het wel dat haar persoon je belooft uit je sleur te halen:
als een brandende meteoriet die je naar een opwindendere wereld leidt..
Gaandeweg komt ze erachter dat je kunt leren van fouten die je maakt.
Clementine is een eigenzinnige meid die haar haarkleur op haar humeur afstemt. 
 
Joel Barish, de tegenspeler van Clementine in "eternal sunshine of a spotless mind" , verandert van een verlegen en introverte jongen in
iemand die niet ( meer) op de vlucht gaat voor minder prettige herinneringen.
In navolging van Clementine laat Joel al zijn herinneringen aan z`n kapotgelopen relatie met Cle uit z`n hoofd wissen. Maar plotseling beseft hij dat er ook veel mooie dingen waren: intimiteit, tederheid, geborgenheid.om daar zijn eigen herinneringen aan Clementine en hun kapot gelopen relatie te laten wissen. Tijdens de procedure waarin zijn herinneringen een voor een worden verwijderd, bedenkt Joel zich echter. Hij was vergeten dat er, voordat de relatie met Clementine verzandde in ruzies en kwetsende opmerkingen, ook veel mooie dingen waren – intimiteit, tederheid, geborgenheid.
 
 
Alles begint met een wegkwijnende Joel in z`n saaie, eenzame leventje – die in de trein Clementine ontmoet.
Tussen deze twee tegenovergestelde polen klikt het meteen, somsmet horten en stoten, en er ontstaat een onweerstaanbare chemie tussen de twee.
Ze worden echter uit elkaar gedreven door een aantal zaken: Joel vindt Clementine te onberekenbaar, impulsief en behoeftig, en Clementine vindt Joel juist te saai en te vervelend.
Deze film maakt heel duidelijk hoe kneedbaar/vervormbaar het geheugen is, en toont het belang aan van het verleden bij het bepalen van de toekomst.
Bij het zien van deze film hoop je gewoon dat deze twee prachtige mensen bij elkaar zullen blijven, dat ze erin slagen een weg te vinden.
 De positieve kracht van negatieve herinneringen staat in feite gelijk aan de negatieve kracht van positieve herinneringen.Joel gaat beseffen dat het uitwissen van zijn herinneringen gelijk staat aan het verloochenen van een periode uit zijn leven. En dat is zo waar…
 
 
Dus waarom Joel Barish benijden?  Het mooie kan niet zonder het wrange bestaan, en toekomst niet zonder verleden.
Je doet jezelf en je leven tekort wanneer je verlangt te vergeten, uit te wissen, pijn en schaamte en verlies wenst uit te bannen.
Want zonder dat zul je ook ware hartsverbondenheid en liefde nooit op waarde weten te schatten.
 
Ik heb lief…..
 
Advertenties

Over Rebekka Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in de tragedie van ware liefde. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s