Love without boundaries

Wat men in de wereld liefde noemt, is gewoonlijk slechts een mooie naam waarmee iemand z`n eigenliefde bedekt;
 en werkelijke genegenheid heeft er zo weinig mee uit te staan, dat je haast zou kunnen zeggen dat we in anderen slechts onszelf beminnen…
Echte liefde is niets anders dan een geven – een onuitputtelijk geven van je eigen hart.
Liefde die begeert en geniet is slechts een aanloop tot het leven; liefde die offert en strijdt is echter het leven zelf.
Selma Lagerlof zei: "sterk is die liefde, die de vuurdoop van de smart heeft ondergaan".
 
In 1 Korintiers 13 staat een prachtig stuk over echte liefde, en over hoe leeg en nietszeggend en surrogaat het bestaan is zonder die liefde.
Mijn leven is oneindig groot, de hele mensheid woont erin. Als het namelijk alleen mijn leven was, had het beslist geen zin.
W.H. Auden schreef:  "als ik de leiding kreeg over kerk of staat, dan poederde ik mijn neus en liet ze wachten op raad.
Want tegen de liefde weegt niemand op: geen politicus en geen aartsbisschop".
 
Toon Hermans: "Liefde kun je niet verdelen in liefde zus of liefde zo. Ze kent geen rangen en geen standen,
geen level of niveau. Je kunt er niet mee marchanderen, ze is geen loterij of spel.
Je kunt haar niet organiseren: ze is er niet of ze is er wel.
Als je echt van iemand houdt, een die precies weet wie je bent, en ook je zwakke plekken kent
Die je bijstaat en vergeeft, die niet alleen naast je, maar ook in je leeft,
dan pas weet je dat liefde enkel "geven" is."
 
Als we de ander niet hoger achten dan onszelf ( ik weet het, dit is zoooo achterhaald en on-hip!) en onszelf opofferen,
veranderen we in een soort levenloze zoutpilaar, kunnen we aan geen enkele ziel leven doorgeven.
We moeten bereid zijn onze eigen wensen en verlangens te offeren, ondergeschikt te maken omwille van het welzijn van anderen.
Alleen dat mag ware liefde heten. Want wat heb je voor op de meest ongevoelige en onverschillige mens, wanneer je enkel daden
verricht of laat die jou niets kosten? Doet niet iedereen dat al van nature? Enkel het verrichten ( of achterwege laten) van daden die tegen je eigen verlangens indruisen, die jou iets kosten, zijn een bewijs van ware liefde. Iets dat uiteraard slechts ten dele zo is, omdat je er als moeder bijvoorbeeld vaak
helemaal geen moeite mee hebt om je gehele tijd en energie te wijden aan je kind he.
 
Als ik jou verlies, zal het lijken of alles weer is zoals het was voor je kwam. Zo kun je het bekijken.
Alleen: in mijn hart zul jij er altijd blijven, even vanzelfsprekend als vingers, of de naam die ik moet dragen.
Een blik die doorschiet terwijl hij wil worden gestuit. Zo`n leegte in leegte, die jij als enige ziet.
Als fijn wit zand glipte m`n geliefde tussen mijn verbaasde vingers door.
Verzet was tevergeefs: niemand kan een boom scheppen uit planken, of een foto nemen
van de geur van zuivere sneeuw…
 
 
 
 
 
Advertenties

Over Rebekka Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in matters of the heart. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s