keuzes, oftewel de synthese tussen onmens en ubermensch

 
 
Nietzsche denkt dat het niet maken van een keuze – net als ik ook – wel degelijk een keuze inhoudt.
 Hij heeft wel meer zinnige ( of in elk geval voor mij bruikbare) dingen gezegd, bijvoorbeeld in z`n “de genealogie van de moraal” ,
 volgens de uitgever een polemisch boek dat de lezer nog steeds irriteert en verontrust ( laat ik daar nu juist van houden…)
 
Ik citeer( vrij): “Terwijl elke voorname moraal ontstaat uit een triomferend “ja” zeggen tegen zichzelf, zegt de slavenmoraal al bij voorbaat “nee”
 tegen een “buiten” , een “anders”, een “niet-zelf” : en dat “nee” is een scheppende daad.
Haar actie is per definitie REactie ( niet oke dus). Bij de voorname moraal is het juist zo dat zij ageert en spontaan groeit, en haar tegendeel enkel zoekt
om nog dankbaarder, nog volmondiger “ja!” tegen zichzelf te kunnen zeggen. Een positieve, door en door van leven en hartstocht doordrenkte
grondhouding.
Terwijl de voorname mens met vertrouwen en openheid voor zichzelf leeft ( = gennaios, hetgeen tevens “oprecht” en “naief” betekent),
zo is de mens met de slavenmoraal, (de mens van het ressentiment*  tegenover zichzelf) niet oprecht en ook niet naief –
niet eerlijk en ook niet recht door zee.
Zijn ziel ziet scheel: zijn geest houdt van schuilhoeken, sluipwegen en achterdeurtjes ( laat ik daar net als Nietzsche nu ook toevallig zo van walgen),
in alles wat verborgen is meent hij zijn wereld te herkennen, zijn zekerheid, zijn verkwikking.
Hij is een meester in het zwijgen, in het maken van snode plannetjes, het berekenend wachten, het zich omwille van z`n politiek tijdelijk klein en nederig maken.
 
*Even tussendoor: de betekenis van de term “ressentiment”: Ressentiment is een psychische zelfvergiftiging in het zich vergissen omtrent waarden. Deze auto-intoxicatie ontstaat altijd door een verkeerdheid in het streven, waardoor men voor goed of het beste gaat houden wat slecht of minder goed is. In zijn onmacht de waarde van de ander te realiseren gaat men de waarde van de ander negeren.
 
Bij dezen zien we niets wat innerlijk/moreel groter wil worden; sterker, het is te verwachten dat het nog steeds neerwaarts gaat – neerwaarts, naar
het dunnere, oppervlakkig-vriendelijkere, behaaglijkere, slimmere, gehaaidere, middelmatigere, onverschilligere…… kortom, deze mens wordt steeds
“beter” ( in de negatieve zin des woords). Ik krijg de indruk dat het een leugen is: elke klank kleeft een suikerzoete zachtheid aan. Hun zwakte wordt hier duidelijk tot een verdienste omgelogen, zonder twijfel.
 
De paradoxale taak die de natuur zich aangaande de mens heeft gesteld, is een “dier” te fokken dat beloften mag doen.
Want is dat niet het werkelijke probleem van de mens?
Maar wat komt daar niet al bij kijken! Wat moet de mens, wil hij zo in het vooruit kunnen beschikken over de toekomst, niet eerst hebben geleerd,
hoe goed moet hij noodzakelijke van toevallige gebeurtenissen kunnen scheiden, causaal kunnen denken, op zaken vooruit kunnen lopen, met zekerheid
te kunnen vaststellen wat doel en wat middel tot dat doel is..
En hoezeer moet de mens van beloften bovendien eerst zelf berekenbaar, regelmatig, noodzakelijk zijn geworden, ook voor zichzelf
in zijn zelfbeeld, om ten slotte voor zichzelf als toekomst te kunnen instaan!
 
Autonoom en zedelijk sluiten elkaar uit. Voor de “vrije” mens, de bezitter van een verreikende, onverwoestbare wil, is dit bezit ook zijn waardecriterium:
vanuit zichzelf naar de anderen kijkend, bewondert of veracht hij; hij behoort tot de sterken en de betrouwbaren, die MOGEN beloven – dit onderscheidt hem, dat hij zijn woord geeft als iets waarop men kan vertrouwen, omdat hij zich sterk genoeg weet om het zelf, ondanks tegenslagen en “tegen het noodlot in” , gestand te doen.
En even noodzakelijk houdt hij ook een vuist of schop gereed voor de magere windhonden die beloften doen zonder het te mogen, en de tuchtroede voor de leugenaar die zijn woord al breekt zodra hij het in zijn mond neemt.
 
Is het niet heerlijk, om de literatuur/woorden van zo`n verlichte en scherpe geest tot je beschikking te hebben in dit leven?
Ikzelf ben overigens gevraagd  publicist te worden voor een kritisch maandblad over de Jeugdzorg/ Onderwijs/ Delinquentie .Tof he: ik begin, zodra ik maar weer enige energie heb, aan m`n eerste essay: Dostojewski en Nietzsche in debat met Rouvoet ( dat wordt flink onderbouwen!)…
 
 
       

 

 
 
 
 
 
 
Advertenties

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in ETHIEK!. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s