relaties

"bedenk wel, dat de liefde op haar gangen geen gevoel voor fatsoen of redelijke beperkingen kent,
en dat zij dezelfde aard heeft als de dood, die net zo goed de hoge burchten van koningen aanvalt als de nederige hutten van herders.
En als de liefde eenmaal bezit heeft genomen van een hart, is het eerste wat zij doet de angst en schaamte uitbannen.
Wie het geluk niet weet te grijpen als het komt, moet ook niet klagen als het voorbijgaat". – Cervantes, uit Don Quichot.
 
 
Waar ligt de grens tussen autonomie en egocentrisme?
Waar verandert opofferingsgezindheid in afhankelijkheid?
Wat onderscheidt "alleen" van "samen"?
Hoe bereik je ware moed, dat tussen lafheid en roekeloosheid in ligt?
Waarom verlangen mensen naar een relatie?
Wat is ware hartsverbondenheid, en waarom zijn vrijwel alle mensen daar juist het meest bang voor?
 
Slechts die laatste overdenking kan ik beantwoorden voor mezelf: ware hartsverbondenheid is zo doodeng, omdat ze je onvermijdelijk
confronteert met je ware aard, je zwakke en duistere plekken blootlegt in de diepe omgang met de ander, hetgeen een enorme aanslag
betekent op je eigenbeeld, ijdelheid en het je onmogelijk maakt om nog langer in je zelfontworpen werkelijkheid en – spiegel te blijven leven.
Misschien dat juist dat het onderscheid maakt tussen alleen en echt "samen", een echte relatie.
Het vermogen en zelfs verlangen om – hoe kut en confronterend ook – jezelf helemaal te laten uitkleden, te zien, te laten kennen, zonder nog enige opsmuk
die je in het verdere dagelijkse leven zo hard nodig hebt, en die ook zo comfortabel en veilig aanvoelt.
Het jezelf volkomen uitleveren aan de ander – zonder jezelf te verliezen overigens – doodeng, omdat je daarvoor volledig op jezelf wordt teruggeworpen.
Omdat het pijn doet, pijn aan je ego. En omdat het actie vereist, ontwikkeling en groei namelijk.
 
Waarschijnlijk juist om deze redenen kiezen slechts weinigen voor een echte relatie, maar noemen ze hun surrogaatvlucht uit de zogenaamde eenzaamheid
en hun verlangen naar voorspelbaarheid, overzicht en ( economische) veiligheid ( en vlak hierbij ook de sociaal opgelegde norm niet uit) een relatie,
of zelfs liefde. Terwijl het vooral een vlucht voor het alleen-zijn is, een fijne afleiding na je werkdag. Makkelijk ook, efficient zelfs. 
Echte liefde, een echte relatie is niet makkelijk.
Lang niet altijd leuk, erg pijnlijk op z`n tijd, en vooral enerverend. Hartverslindend, zou je het kunnen noemen.
Een vuur dat zowel verwarmend en een vulkaan van energie is, maar ook allesverzengend, vernietigend en louterend.
 
Ik heb mezelf ten doel gesteld me niet te verenigen met of conformeren aan wat de collectieve omgeving uitdraagt
( namelijk een oppervlakkige, veilige relatie waarin voorwaardelijke surrogaatliefde verward wordt met "autonomie"),
maar er – in alle opzichten, niet slechts ten aanzien van relaties – mijn persoonlijke stempel op te drukken.
Om m`n leven en geest los te maken van het vlakke collectieve denken, en mijn unieke talenten te ontwikkelen – in mijn ogen vrijwel de belangrijkste prestaties die een mens kan verrichten, omdat hij/zij hierdoor verhindert dat zijn/haar ziel en psyche gaandeweg tot slaaf gemaakt wordt.
 
Veel vrouwen ( vooral degenen die in "een relatie" zitten) stemmen ermee in te netjes, te aardig, te inschikkelijk te zijn ten aanzien van de wereldbeschouwing van een ander. Je gooit je vreugde in een vernietigend vuur wanneer je waarden en maatschappelijke indoctrinaties zonder onderscheid in je opneemt.
En op die manier zullen bepaalde aspecten van je psyche – die warm en vurig zouden moeten blijven – voorgoed bevriezen.
Iets binnenin je dat gewoonlijk bruist van het leven, zal dan onherkenbaar verminkt en afgerammeld worden.
Kijk maar eens naar alle taferelen die je binnen de kerk, de maatschappij en zelfs families ziet, en je ontdekt wat hun ene waarde is:
dat de mening van het collectief belangrijker is dan wat ook, en de behoeften van de individuele ( en veel te wilde of losgeslagen) ziel hoort in te dammen en te overschaduwen. Fuck it!
En daarnaast merk ik dat datgene wat mij voor ogen staat met mijn eigen leven, vaak gedecimeerd wordt in de jaloezie van anderen ( nee, die betreft niet alleen mijn onvolprezen schoonheid, uitstraling en gevoel voor stijl!), en de verbloemde danwel onverbloemde negatieve houding van de ander tegenover mij.
 
Sommigen beginnen – wanneer ze het gevoel hebben dat ze zich naar buiten toe niet volledig kunnen wijden aan wat ze willen – een vreemd dubbelleven te leiden, waarbij ze naar anderen/buiten toe het een voorwenden, maar zodra ze de kans krijgen, iets heel anders doen.
Ikzelf heb er geen trek in om naar buiten toe beleefd of zelfs cynisch te zijn terwijl ik vanbinnen bloed.
Ik ga m`n leven niet langer verknoeien aan mensen die mijn kunst, mijn talenten, mijn wilde natuur en mijn leven niet steunen en liefhebben – al jaren niet meer.
Waar iemands ziel gewoonlijk rond z`n 35ste definitief begint af te sterven, kwam de mijne juist rond die tijd weer tot leven – uit een diepe slaap ontwaakt.
Wereldse zaken of schijnveiligheden die me vroeger tot voedsel hebben gediend, smaken me allang niet meer.
Ik kies voor echtheid, scherpheid, zorgzaamheid, onvoorwaardelijkheid, overgave en blootheid – in alle opzichten, en nog in de meest intense vorm daarvan binnen een relatie. En ook laat ik mij niet meer schofferen, ruw behandelen of straffen – in welke vorm dan ook. Ik ben vet OK!
 
Vanmiddag zal ik een afwijkend college houden met m`n studenten, een gewaagd en wellicht voor sommigen eng experiment.
Morgen wacht mijzelf een eng en nieuw experiment-met-bijbehorende-keuzes, maar ik schuw het niet.
Jammer dat ik niet meer tijd heb, ik schrijf graag met de pen van mijn ziel..
 
   
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Advertenties

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in matters of the heart. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s