alle sprookjes eindigen, zelfs de mooiste…

  
 
 Veracht me met een lach, haat me zoals het hoort
Werp me ver van je af, en sloop me onvoorwaardelijk.
Doorzie me als een mes, ontleed mijn diepste ik.
Begrijp me als geen ander, en kalmeer mijn rennend hart.
Jij zult altijd deel zijn van mijn leven, en ik kom langzaam tot het besef
dat – hoe vaak ik ook zal sterven – ik wel kan sterven in jou,
maar jij nooit in mij…
 
Wie leest mijn angstvolle gedachten, door eenzaamheid verscheurd?
Wie slaat een arm om mijn boze onaanraakbaarheid,
mijn woordenmisbruik, mijn weinige zachtheid?
Wie kan koesteren wat mij boos maakt en nukkig, wat mij stuk maakt vol van pijn,
wat ik zo godverdomde graag wens maar blijkbaar niet mag hebben,
hoe ik wil, maar niet kan zijn?
 
Waarom is het leven toch zoveel moeilijker dan schrijven?
In woorden kun je je leven construeren naar je eigen wil en beleving, zonder je iets te hoeven aantrekken
van de wetten en bezwaren die tussen droom en daad staan.
De wereld is niet mijn bondgenoot, het leven ook niet.
Ze haten mij, en spugen mij uit – en toch: telkens opnieuw kus ik haar, met bespuwd gezicht, omdat ik moet.
Liever wil ik dood, eeuwig dood, eeuwige rust.
Straks is het mijn beurt om eerloos ten onder te gaan,
na die eeuwige strijd te hebben gevoerd die wij nooit kunnen winnen.
Na duizendmaal te hebben gehoopt, gestreden, om vervolgens telkens weer ruw te moeten ondervinden
dat ik niets voor niets krijg, en m`n lessen in een harde leerschool moet leren.
 
Geef niet teveel om mij, want ik ben verdoemd;
mijn tijd komt snel nader, en niets is tegen het verleden opgewassen.
Want geloof me, een mens verdraagt niets dat oneindig is………………..
En toch, ik idioot, blijf hopen op een wonder, op een dag dat het lot me WEL goed gezind is,
en daar klamp ik me uit alle macht aan vast.
Ooit een grotere dwaas gezien? 
Advertenties

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in matters of the heart. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s