some people too heavy to hold

"My heart is heavy and pressed to the bone

Some people are too heavy to hold

Salutations you can take me as I am – you can have me or leave me alone

Lousy lovers do well with their hands, but I`ll reach you like nobody can…"                                                                                                                                – Jakob Dylan, "this end of the telescope"

 

Ik voel me al sinds m`n zevende de eeuwige buitenstaander.

Dat is mijn lot, maar ook mijn kracht. Dat bepaalt wat ik te zeggen heb.

Als ik vertel, gebeurt dat met intense geestdrift en met grote gebaren.

En hoe vriendelijk, welbespraakt en charmant ik ook ben, wie mijn breedsprakigheid onderbreekt, kan rekenen op mijn onversneden ergernis.

 

Worden mensen als ik tegenwoordig uberhaupt nog gemaakt?

Het is zoooo hard nodig, veel mensen als ik op deze wereld: impulsieve, temperamentvolle, felle, liefdevolle, furieuze, zorgzame en

sterke onverschrokken mensen met ruggegraat . Godzijdank zie ik deze kwaliteiten terug in m`n dochters, en het minste wat ik kan doen is nog veel meer

kinderen op deze wereld zetten die – hopelijk – mijn genen en ruwe schoonheid dragen..

 

Moeder-zijn is voor mij niets minder dan de ultieme bevrijding: nu ik weer zwanger ben, merk ik – al vallen de bladeren bij bosjes van de bomen –

dat plotseling mijn vaste vrienden en kennissen een soort van hernieuwde interesse in me tonen, dat m`n studenten en de mensen die ik op m`n weg ontmoet ,

mij gadeslaan of aanspreken – alsof zich er iets magisch` in mij aan het voltrekken is.

Wat uiteraard in zekere zin ook waar is: ik ben letterlijk iets aan het SCHEPPEN.

 

Door mijn kinderen besef ik dat mijn menselijke inbreng absoluut te verwaarlozen is.

Want hun karakter, hun temperament kan ik ( godzijdank) niet veranderen. Wat kan ik ze nu leren dat de moeite waard is, dat ze niet vanbinnen altijd al weten?

Ik kan ze leren oversteken, dat is alles. De rest leren ze juist MIJ! Ze leren mij KIJKEN; ik wil hen zo graag leren kennen, en door hen gekend worden…

 

Het is een rare gedachte: mijn ouders hebben mij nooit gekend.

Het doet me denken aan de eerste keer dat ik bij een artiest backstage werd uitgenodigd – door de band dat z`n voorprogramma verzorgde – bij Graham Parker was dat. Ik liep dus met de band naar Graham`s kleedkamer, kwam binnen, en zag een kleine, iele, afgepeigerde man zitten.

Helemaal alleen. En vanaf dat moment – hoe jong was ik helemaal? – besefte ik dat niemand hem echt kende.

Een artiest wordt nooit gekend.

En opeens zag ik in die kleedkamer mijn eigen vader zitten, en realiseerde mij dat hij zijn hele leven ook zo had gezeten, achter zijn bureau.

En dat ik hem nooit had gekend…

 

Ik kan maar 1 ding hopen: dat mijn kinderen – hoeveel het er ook worden – zullen weten hoe verdomde veel ik van ze gehouden heb, aandacht voor ze gehad heb. Aandacht is iets dat van binnenuit komt, is puur een kwestie van overgave, van opgaan in de ander. Ik hoop dat ze weten hoeveel ik van ze houd.

AL het andere in het leven is volkomen irrelevant.

Om elkaar echt te kunnen ontmoeten moet je echter ook afscheid kunnen nemen. En dat is verdomde moeilijk en rauw… 

 

   

 

Advertenties

Over Rebekka Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in matters of the heart. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s