Het verraad van het verlangen

In de psychoanalyse heeft het verraad van het verlangen een echte naam: geluk.
Als alles altijd verkrijgbaar is, houden de mensen dat voor vanzelfsprekend en waarderen zij hun geluk niet meer.
Volgens mij zijn er drie basisvoorwaarden voor "geluk" : je behoeften moeten in wezen bevredigd zijn, maar niet te goed bevredigd;
want korte periodes van schaarste ( op welk gebied ook)  fungeren als uitzonderingen die je eraan herinneren dat je blij moet zijn
met wat je over het algemeen WEL tot je beschikking hebt.
Ten tweede dient er iemand of iets in je leven te zijn die/dat je altijd van alles wat verkeerd gaat, de schuld kunt geven, zodat je je niet werkelijk verantwoordelijk hoeft te voelen. En tot slot dient er een soort Utopia, een "Andere Plaats" te zijn waarover je kunt dromen. Niet te ver buiten bereik, en niet te dichtbij.
 
Maar helaas wordt dit wankele evenwicht meestal verstoord. Waardoor? Door het verlangen.
Verlangen is de kracht die mensen dwingt om verder te gaan, steeds meer te willen, en zo meestal een systeem creerend waarin de meerderheid juist minder gelukkig is dan toen het allemaal nog wat minder en langzamer en soberder was.
"Geluk" berust op het onvermogen of onwil van de mens om de consequenties van z`n verlangen volledig onder ogen te zien.
De prijs voor het "geluk" is dat de mens blijft vastzitten in de veranderlijkheid ( of zelfs tegenstrijdigheid) van z`n verlangen.
Geluk is dus wezenlijk hypocriet: het is het geluk van over dingen te dromen die we niet echt ( zouden moeten) willen.
 
En niet alleen verlangen staat ons geluk in de weg, ook kennis maakt uiteindelijk ongelukkig.
Tegenover de drang naar kennis die ieder mens in meerdere of mindere mate bezit, bestaat tevens een diepe weerstand tegen een teveel aan kennis, ook tot uitdrukking komend in de houding "ik wil het niet weten" bij ingrijpende gebeurtenissen.
Iedere vooruitgang in kennis of levenservaring moet namelijk gekocht worden met een moeizame strijd tegen je eigen spontane neigingen..
Aan de buitenkant lijken we allemaal anders, maar van binnen, in de kern, zijn we allemaal hetzelfde: bange individuen, die zich geen raad weten in de wereld en die de steun en hulp van anderen nodig hebben
Het enige dat we kunnen doen, is hopen op een goede afloop, wanneer we een riskant radicaal gebaar maken zonder de gevolgen ervan te kunnen overzien – een actieve houding die risico`s aangaat, gecombineerd met een fundamenteel fatalisme: je handelt, maakt een sprong, en hoopt dat de dingen goed zullen uitpakken.
 
 
 
Advertenties

Over Rebekka Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in filosofie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s