wat op papier is gezet, is te traumatisch om direct uitgesproken te kunnen worden…

De meesten van ons zijn de Nietzscheaanse Laatste Mensen, die opgaan in wezenloze dagelijkse pleziertjes,
terwijl slechts enkelen van ons bereid zijn alles op het spel te zetten, en zich zelfs tot op het punt van zelfvernietiging
in te laten met de strijd voor datgene waarin ze geloven. Lang leve de fatalisten!
Juist in een houding van kille afstandelijkheid geef je je in feite bloot door je diepste pijnen en wensen te durven
laten zien – terwijl de ander ( ook al wordt menigeen op het verkeerde been gezet door diens heftige uitbarstingen van genegenheid)
slechts een oppervlakkiger verleidingsspel speelt.
De psycho-analyse kan ons hier een les leren: we moeten in staat zijn om in dat wat we als fictie ervaren ( ook bij de ander),
de harde kern van het reele te zien, die we alleen kunnen verdragen als we haar omzetten in fictie!
Nogmaals, zaken die te traumatisch zijn om direct uitgesproken te worden, kun je alleen in geschreven vorm aanbieden, indirect.
In onze laatkapitalistische consumentistische maatschappij lijkt het sociale leven steeds meer op een fucking schijnvertoning –
met mensen die zich naar elkaar toe gedragen als acteurs of figuranten uit een toneelstuk.
Beschaving heet dat.. Ik noem het een onwerkelijke schijnwereld, zonder substantie, beroofd van iedere inertie( traagheid, rust om zaken te laten bezinken);
ontwerkelijking dus. Of zoals Jeremy Bentham zei: “de werkelijkheid is de beste schijn van zichzelf”.
Mensen die in onze wereld ( ik doel uiteraard op de volgzame massa) durven beweren zich vrij te voelen, beschikken domweg niet over de taal om hun onvrijheid uit te drukken. De woorden Democratie en Vrijheid zijn namelijk allemaal valse woorden, die ons beeld en denken en intuitie trachten te versluieren in plaats van
dat ze het ons mogelijk maken erover door te denken. In die zin dragen juist onze vrijheden zelf eraan bij , onze onvrijheid te maskeren en in stand te houden.
Want vrijheid van denken ondermijnt de feitelijke sociale onderworpenheid niet, ze versterkt deze juist!
Weet je wat een van mijn favoriete uitdrukkingen is? Acheronta movebo! Oftewel: wanneer je de expliciete ideologische regels
van een ander, een relatie, een vriendschap, een staat, een religie of een volk(-sgroep) niet kunt veranderen, probeer dan op z`n minst de erachter liggende obscene
ongeschreven regels bloot te leggen, aan de kaak te stellen en te veranderen. Het wordt me nooit in dank afgenomen; vooropgesteld dat m`n motivatie hiervoor uberhaupt al begrepen wordt..
Geef mij bijvoorbeeld duizendmaal liever een Berlusconi die eruit kraamt dat mensenrechten en vrijheden voortkomen uit de christelijke traditie die zo duidelijk superieur is aan de islam, dan de walgelijke minzame zogenaamd liberale houding die de meeste andere schijnheilige politici ( en upperclassers) tentoonspreiden.
Knal het er maar uit! Want echte solidariteit loopt via de confrontatie met de obscene ( soms racistische of godsdienstige) fantasieen die als het ware in de lucht van een land of cultuur circuleren – juist door je ermee te identificeren, en niet door die politiek-incorrecte-praatjes en obsceniteiten te verwerpen omdat ze mensen/volken/religies niet voorstellen zoals ze “werkelijk zijn”.  Maar waarschijnlijk is dit allemaal veel te hoog gegrepen voor jullie he.. ( en zo taboe ook, want het zet alles op z`n kop, en dan lukt het niet meer zo makkelijk om je kop in het zand terug te steken straks).
Op welk punt, wanneer en hoe wordt door de ouders of omgeving van een kind de kiem gelegd voor de ( opgelegde en verplichte!) vervreemding van zichzelf?
Dit zijn zaken die er voor mij wezenlijk toe doen. Zolang iemands bewustzijn nog samenvalt ( of OPNIEUW is gaan samenvallen, zoals bij mij) met zichzelf,
kun je in jezelf alles vinden wat je nodig hebt, kun je je Een voelen. Waar raken we dit kwijt, en dragen we nog slechts ons sociale masker, ons lidmaatschap van de kudde, op straffe van sancties, verwerping en uitstoting en hoon?
Hoe kunnen we weer leren om iedereen z`n unieke eigenheid te gunnen, zonder de verscheurdheden waarmee we elkaar het leven tot een hel kunnen maken?
Wanneer je een dijk van zekerheid probeert op te werpen om pijn en risico`s af te dammen, schep je daarmee voor jezelf een stuwmeer van verdriet en boosheid.
Het is als een soort terugdeinzen voor het gevoel van leegte ( wat kennelijk eng of bedreigend is), wat juist de enige weg biedt tot het durven loslaten van alle uiterlijke schijnzekerheden en aangeleerdheden die totaal zinloos zijn.
De oplossing? Schaamteloos worden, naakt durven zijn, terug naar degene die je als klein kind in je kern was (en bent!) – dan heb je namelijk niets meer te verliezen, en dus ook niets meer te vrezen!
Advertenties

Over Rebekka Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in ETHIEK!. Bookmark de permalink .

Een reactie op wat op papier is gezet, is te traumatisch om direct uitgesproken te kunnen worden…

  1. Jurriaan zegt:

    Godverdomme wat hou ik toch veel van jou.Jurriaan

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s