verschillende werkelijkheden

 

"Het is goed om te geven als iemand erom vraagt, maar beter nog is het om alles te geven aan wie niets heeft gevraagd. En is er iets wat we kunnen vasthouden?

Alles wat we bezitten, zal eens weggegeven worden. De bomen geven om te kunnen blijven leven, want indien ze vasthielden, dan maakten ze een einde aan hun bestaan.

De grootste verdienste komt niet degene toe die geeft, maar degene die ontvangt zonder zich

verplicht te voelen. Een mens geeft weinig als hij slechts materiele zaken schenkt die hij bezit; maar hij geeft veel wanneer hij zichzelf of immateriële zaken geeft”.

(aldus de Arabische dichter Khalil Gibran uit Libanon)

 

Elegantie is niet iets oppervlakkigs, maar de manier die iemand gevonden heeft om te eren dat

hij of zij op de wereld is, leeft en werkt. Ze is waarachtig, omdat ze moeilijk is.

Zo is het ook met het leven zelf: wanneer het overbodige weggelaten wordt, ontdekt de mens de eenvoud en concentratie. Hoe eenvoudiger en soberder je houding wordt, des te mooier ze zal zijn – ook al leek ze aanvankelijk moeilijk en ongemakkelijk.

Er lijkt wel een nieuw soort van heksenjacht gaande te zijn ( die overigens nooit weg is geweest hoor), en het wapen dat daarbij gehanteerd wordt is niet langer gloeiend ijzer, maar spot, minachting of repressie. Wie toevallig ontdekt een gave te hebben en het waagt om die te ontwikkelen en te laten zien, wordt met wantrouwen bekeken. Zelfs door echtgenoten en familie, uit angst dat hun gezin belachelijk wordt gemaakt.

Ik juichte toen mijn verstand de slag verloor, en ik niet anders meer kon dan me overgeven en te accepteren dat ik anders was, iets dat uiteindelijk Afscheid betekende.

Dat Afscheid zorgde ervoor dat ik twijfelde aan alles. Maar in plaats van dat de twijfel me blijvend verlamde, was deze een kracht.

Als er enige troost bestaat bij zoiets rampzaligs als het verliezen van iemand van wie we veel houden, is die gelegen in de wrange hoop dat het zo misschien het beste is.

Anders was de rest van mijn leven namelijk een spijkerharde confrontatie geworden tussen mijn grote dromen en de collectieve realiteit. Hoeveel mensen maken immers niet mee dat ze hun idealen en dromen en verbeeldingskracht vroeg of laat verliezen, of zich laten afnemen?

Hun lichaam gaat voort met leven, terwijl hun ziel de doodsteek wordt toegebracht.

 

De wereld die Rebekka heet, zullen zulke mensen nooit begrijpen of willen accepteren.

Ik heb mezelf toegestaan om alleen mijn eigen hart te volgen, maar weet dat de meeste mensen niet klaar zijn voor de veranderingen die ik zo graag teweeg zou willen brengen.

Mijn “probleem” is dat ik in deze eeuw leef, maar eigenlijk een vrouw ben uit de volgende eeuw, of uit een andere dimensie – en dat ook nog eens schaamteloos toon.

De prijs die ik daarvoor heb betaald is weliswaar hoog, maar de prijs zou veel hoger zijn geweest wanneer ik mijn exuberante gedrag zou hebben onderdrukt, mijn ware ik.

Dan was ik blijven steken in verbittering, frustratie, “wat zullen de anderen wel denken” .

Wee degene die op zoek is naar een herder, en zich niet om z`n eigen vrijheid bekommert!

Het lijkt alsof we niet meer in staat zijn om het gewone te veranderen in iets heiligs.

Terwijl ik zo graag wil laten zien hoe ongelooflijk rijk de wereld is die we allemaal in onze ziel dragen. Of durf ik simpelweg meer te wagen dan de meeste mensen, vanwege het feit dat ik weinig meer te verliezen heb voor m`n gevoel? Ik ben geboren op een slagveld en ik leef nog steeds, dus ik heb niemand nodig om m`n ziel te beschermen.

Soms heb ik het gevoel alsof ik voortdurend tussen twee werelden leef: tussen dat wat ik zelf ervaar als waar, en datgene wat m`n geloof me leerde.

Om Robert Frost aan te halen: “voor mij lagen twee wegen. Ik koos de minst betreden,

en dat heb ik van mijn leven niet berouwd”.

Af en toe, tijdens een fractie van een seconde, ervaar ik dat heel mijn leven zin heeft, dat de liefde zal zegevieren en iedereen voorgoed kan veranderen. Maar op zo`n moment ben ik ook bang. Want het je volledig overgeven aan de liefde ( of die nu goddelijk is of menselijk) betekent van alles afzien, inclusief je eigen welzijn of je eigen vermogen om beslissingen te nemen. Dat is liefhebben in de diepste zin des woords. De liefde komt, nestelt zich, en neemt vervolgens de leiding over. Dat geldt zelfs voor heel sterke zielen, en ik ben een sterke ziel.

Neem bijvoorbeeld m`n liefde voor muziek: muziek is niet alleen iets wat ons troost biedt, of inspireert of afleiding geeft. Het is een ideologie, een visie op het leven. Weet je van welke muziek iemand houdt, dan weet je hoe hij is….

Langzaamaan begin ik te beseffen hoe naïef ik nog steeds ben, omdat ik bij tijd en wijle nog steeds geloof dat de liefde ervoor zorgt dat uiteindelijk altijd alles goedkomt.

Iets wat helaas niet waar is: soms leidt ze ons naar de afgrond, en wat erger is, meestal sleuren we de mensen van wie we houden, met ons mee.

Ik wil nog steeds de vrouw zijn van iemand die beseft dat ik degene ben van wie hij zijn leven lang zal kunnen houden. Zijn grote liefde. Iemand die beseft dat iedere seconde die hij aan mijn zijde doorgebracht heeft de moeite waard was, en dat hij – ondanks alles wat er is voorgevallen – iedere stap die hij heeft gezet opnieuw zou doen. Iemand wie het toeschijnt dat – telkens als hij bij mij is – zijn leven zin heeft. Wil ik koste wat het kost het verhaal van Romeo en Julia overdoen? Ik ken geen andere manier van liefhebben..

 

In de kerk ,vroeger, zagen ze echt wel hoe het er met mij voor stond, al wendden ze nog zo hun hoofd van me af: zo zichtbaar in de steek gelaten, en zo zichtbaar eenzaam.

In de Bijbel zegt Jezus: “kom tot mij, allen die vermoeid en belast zijt, en ik zal je rust geven”. En met terugwerkende kracht zou ik de tot op het bot verharde profeten en sekteleiders daar willen toe roepen: “Ik was destijds verdomme een vermoeid en belast meisje, gewond – maar jullie lieten mij niet tot Hem toe. Ik heb ervaren dat de kerk Zijn woorden heeft veranderd in “komt tot mij, allen die onze regels volgen, en laat de vermoeiden en belasten voortaan buiten blijven””.

Ze hadden Jezus er ook echt niet in gelaten , geloof me – ze laten Hem ook buiten in de kou staan. Gelukkig weet ik nu dat ieder mens ieder probleem kan overwinnen.

 

Er zijn volgens mij twee soorten lawaai die hun oorsprong hebben in dingen die heilig zijn:

huilen en muziek. Zolang ik me kan heugen, heb ik in muziek en dansen een manier gevonden om me te verbinden met iets wat sterker, machtiger is dan ik. Wanneer ik dans of muziek maak, ben ik een vrije vrouw. Beter gezegd, dan ben ik een vrije geest die door het universum kan reizen. En dan zie ik weer dat hoogste punt, dat richtpunt voor mij die zo vaak dwaalt, maar toch ook in m`n moeilijkste momenten m`n ogen gericht houd op het licht dat uit m`n hart straalt. Op zulke momenten lijk ik wel een priesteres die engelen en duivels aanroept en bezweert. Ik bevind me dan in andere sferen, en ervaar de grenzen van werelden die onze “realiteit” nauwelijks raken en voor de meesten in nevelen gehuld zijn.

Extase, dat is wat ik ervaar,  wat “uit jezelf treden”betekent, en waarbij het brein de controle verliest en het hart de leidsels van het lichaam overneemt.

Waar het gewone leven me van god en mezelf wegdrijft, is muziek of dans een van de manieren waarop ik zijn nabijheid voel, er dichter bij kan komen.

Ik wil graag m`n lichaam trainen om volledig te kunnen uitdrukken wat mijn ziel ervaart, want alles heeft zin en betekenis, zelfs de allerkleinste dingen zijn van belang.

Zou dat de kern van elegantie zijn? Om de regels te kunnen vergeten, moeten we ze namelijk eerst kennen en respecteren.

 

Ik hoop dat mijn wonden me helpen; inwendige en uitwendige wonden die mij ertoe hebben aangezet om m`n medemensen tot hulp te zijn. Omdat de anderen ik zijn, en ik de anderen ben.

Ik geloof dat sommige mensen elkaar in dit leven moeten tegenkomen, dat ze een speciaal licht uitstralen, en gemaakt zijn om elkaar en anderen lief te hebben.

Toen ik mijn Eerste Grote Liefde verliet, wist ik dat ik een belangrijk deel van mijn leven voorgoed zou achterlaten, al zou ik me daar pas veel later bewust van worden.

Zoals veel vrouwen heb ik altijd gedroomd van de ridder op het witte paard ( beter gezegd: de ridder op het verkeerde paard), en werd ik verliefd op een man die me niet alles kon geven wat ik nodig dacht te hebben, maar met wie ik momenten heb gedeeld die ik nooit zal vergeten. En met mijn Tweede Grote Liefde zal dat net zo gaan..

Het leven heeft me zo vaak de harde werkelijkheid laten zien, dat dromen me totaal geen moeite kost. Het licht van de liefde is niet constant, het wordt uitgeblazen door de wind en weer aangestoken door de bliksem, schittert nooit zoals de zon, maar het is de moeite waard ervoor te vechten. Ik wil op m`n zoektocht door dit leven niet alleen blijven: want stel dat ik een verkeerde stap zet, dan zal ik niemand hebben die me helpt om die fout te corrigeren.

Toch wil ik niet meer al m`n geluk daarin zoeken en afhankelijk worden, ik heb een andere instelling gekozen.

Om onafhankelijk te zijn, het leven door m`n eigen ogen te zien in plaats van door die van anderen, en het avontuur aangaan.

 

Dit is complex: want waarom niet het geluk zoeken, je zielsgeluk niet van anderen te laten afhangen, terwijl je geleerd hebt dat dat het enige doel is dat de moeite waard is?

Waarom wil ik me op een  weg wagen waar anderen zich niet wagen?

Omdat liefde zoals die wordt gepropageerd, niet gelukkig maakt.

Liefde betekent altijd angst, een slagveld, vele slapeloze nachten en het je afvragen of je wel juist handelt. Ware liefde bestaat uit extase en pijn. Een groot deel van m`n leven heb ik het geluk gezocht, nu wil ik alleen maar blij zijn.

Blij zijn is net als sex; er zit een begin en een einde aan. Ik wil genot. Ik wil genieten –  maar gelukkig zijn? Daar trap ik niet langer in, voor dat soort leven ben ik gewoon niet in de wieg gelegd. Mijn “werkelijkheid” strookt niet met de “werkelijkheid” van de meeste anderen. En toch denk ik dat juist dat de sleutel is om alles te veranderen. Dingen doen die niet stroken met de realiteit die je omringt; dat is voldoende om ook je omgeving te veranderen.

 

Wat is het geheim van het leven? Ik noem het het liefst “genade” , of “zegening”.

Iedereen wil tevreden zijn met wat hij heeft. Maar ik niet. Mijn verbeeldingskracht gaat de wereld die mij omringt, te boven. Ik ga over grenzen heen. In de Middeleeuwen was ik een heks geweest, Freud had mij onder de noemer “hysterie” geschaard. Altijd zijn vrouwen die hun eigen pad kozen en hun kracht niet schuwden, als een bedreiging ervaren en is getracht hen monddood en vleugellam te maken – ook nu nog, zelfs door brave medevrouwen notabene. Maar geen zorgen, ooit noemt men het wijsheid.

Ik vernietig en herschep mijzelf voortdurend opnieuw. Alles in mijn leven is op die manier verlopen: van verlaten worden naar gevonden worden, van scheiden naar een nieuwe liefde vinden. Wat wil ik? Niet gelukkig worden, want dat is heel saai en veel te makkelijk. Ook niet alleen maar beminnen, want dat is onmogelijk. Ik wil mijn leven zin geven, door het op zo`n intens mogelijke manier te leven. Absoluut niet makkelijk – vooral omdat het een onvoorwaardelijke liefde vereist, die niet terugdeinst voor lijden, afwijzing of verlies.

Liefde heeft namelijk niets met verlangen, kennis of bewondering te maken. De liefde is een uitdaging, een vuur dat brandt zonder dat we het kunnen zien. En echte veranderingen zijn pas mogelijk als we iets doen dat  volstrekt tegen alles ingaat wat we gewend zijn.

 

Het is niet van belang of hij wel genoeg van mij houdt. Het enige dat ik voor mezelf moet zien uit te vinden, is of ik wel in staat ben om hem de liefde te geven die hij nodig heeft. Wat er vervolgens gebeurt of niet gebeurt, maakt geen verschil. Alleen het weten of ikzelf wel van iemand kan houden, is voldoende. Als hij het niet wordt, wordt het wel een ander. Want ik heb de bron ontdekt, de kraan ervan opengezet, en het water zal de wereld overstromen.

Wat je geeft, zul je ontvangen – ook al komt het soms van een plek waar je dat het minst van verwacht. Vanaf toen ik als klein meisje ontdekte waar de deuren van de waarneming zich bevinden, werd het een fluitje van een cent om ze te openen en te sluiten.

Ik moest echter m`n “vreemde” gedrag wel eerst gewoon gaan leren vinden.

Voor mij is de liefde de vervulling van alles. Ze kan niet gewenst worden, omdat ze een doel in zichzelf is. Ze kan niet bedriegen, want ze heeft niets met bezit uit te staan. Ze kan niet gevangengehouden worden, want ze is als een rivier en zal over alle barrières heenstromen.

Wie de liefde gevangen wil zetten, moet haar afsnijden van de bron die haar voedt, maar dan stagneert ze en wordt brak.

 

Het leven heeft mij geleerd om over mijn grenzen heen te gaan, waardoor ik tot alles in staat ben, en al m`n nieuwgierigheid wil bevredigen.

Charisma hoeven we aan niemand te tonen, omdat iedereen hem ziet, zelfs degenen die er het minst gevoelig voor is. Maar het gebeurt pas als je naakt geworden bent, gestorven voor de wereld, en voor jezelf herboren. In mijn leven leken lange tijd pijn en moeite de enige constante te zijn, ik vocht voor dingen waarvoor vechten geen zin heeft.

Nu wil ik alles. Ik wil het woeste en het tedere. Ik wil geen vrouwen in mijn bed, maar een man. Die mij bemint of me gebruikt, dat doet er niet toe – mijn liefde is groter dan dat. Ik wil vrij kunnen liefhebben. Want wat is zonde? Zonde is enkel verhinderen dat liefde zich openbaart. Het is echter de vraag of de mens zoveel vrijheid wil; die vrijheid om zijn eigen stappen te kiezen.

Advertenties

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in fantasie en zogenaamde "realiteit".. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s