Galimatias: filosofie begint altijd met een accoord in mineur, deel 2

Galimatias, oftewel wartaal.
Ik kraam regelmatig wartaal uit, hoewel ik juist streef naar besonnenheit, filosofische bezinning, teneinde mezelf
al wikkend en wegend in verleden en toekomst te kunnen verplaatsen, en m`n gedrag daar in alle rust en wijsheid op af te stemmen.
Alleen al om dat te leren lijk ik aan een heel leven niet genoeg te hebben…
Ik verlang ernaar te weten wat de betekenis van mijn voorstellingen is, en of deze wereld niets meer is dan voorstelling.
 
Geen overwinning zonder strijd ( hoewel dit natuurlijk in tegenspraak lijkt te zijn met de leer van Krishnamurti, die stelt dat we juist uit het strijden en vechten
dienen te stappen – iets waar ik het net zo hartgrondig mee eens ben als voornoemde opmerking, haha).
Ik voel me vaak als een magneet die een stuk ijzer omhoog heeft getrokken en in een aanhoudende strijd gewikkeld blijft met de zwaartekracht – de zwaartekracht, die een oorspronkelijker recht lijkt te hebben op de materie van dat ijzer dan ik, als magneet.
In die strijd wordt mijn kracht als magneet zelfs krachtiger, doordat de tegenstand mij als het ware tot grotere inspanning aanzet.
Mijn verlangen naar zuiverheid en integriteit lijkt alleen bereikt te kunnen worden door mijn "lagere" of duistere ideeen en neigingen te overweldigen –
neigingen die, wanneer ze eenmaal overwonnen lijken te zijn, er toch nog altijd naar blijven streven om zichzelf tot uitdrukking te brengen,
hun invloed op de een of andere wijze te blijven uitoefenen.
 
Deze strijd die ik in mijzelf bespeur, zie ik ook terug in de hele natuur: de natuur blijft zelfs door niets anders dan strijd bestaan, alles tracht zich op de voorgrond te dringen en het andere de materie te ontrukken, omdat alles zijn eigen idee wil manifesteren. Deze strijd zelf is dus blijkbaar de manifestatie van de innerlijke tweespalt van de wil. Want echt alles wat ook maar over een sprankje bewustzijn beschikt, roept: "ik, ik, ik wil er zijn!"
Ons intellect is daarnaast zo onvolmaakt ( hoewel ik denk dat we de potentie tot het volmaakte wel degelijk in ons dragen): een gedachte die mij op dit ogenblik levendig bezighoudt, zal me na een poosje volkomen zijn ontschoten – tenzij zo`n gedachte natuurlijk nauw verbonden is met mijn persoonlijk belang, dat kennelijk ten allen tijde heer en meester blijft.
Op deze onvolmaaktheid van het intellect berust het fragmentarische van onze gedachtenstroom, dat op zijn beurt weer verantwoordelijk is voor de onvermijdelijke versnippering van ons denken.
De kern van de realiteit zoals we die waarnemen/ervaren, is dus kennelijk onze sterke wil om te leven.
 
Al ons willen komt voort uit behoefte, uit gebrek, uit lijden. Dit is precies de reden waarom ons, zolang we subject zijn van ons willen, nooit ofte nimmer
duurzaam geluk en rust ten deel zullen vallen.
Want of we nu iets najagen of juist ontvluchten, voor onheil vrezen of streven naar genot, het is in feite precies hetzelfde:
de zorg voor de wil die steeds weer zijn eisen stelt, in welke gedaante ook, houdt ons voortdurend bezig.
Wanneer iets ons echter plotseling boven die eindeloze stroom van het willen uittilt en we de dingen vrij van hun binding aan de wil kunnen vatten, dan blijkt die zo verlangde rust ineens vanzelf over ons neer te dalen, en voelen we ons gelukkig.
Epicurus refereerde hier al aan, als zijnde het hoogste goed, omdat we op die momenten verlost zijn van de snode drang van de wil. 
 
Alleen iemand die zich boven het soort van "kennen"  bevindt van degenen die aan de leiband lopen en dus aan afzonderlijke dingen zijn gebonden,
ziet dat het verschil tussen degene die anderen lijden aandoet en degenen die het moeten ondergaan, slechts een fenomeen is.
In de eerste manifesteert zich immers miskenning om een nog intenser welbehagen te vinden, wat bij de ander groot leed teweegbrengt.
En op die manier slaat hij in zijn felle drang de tanden in eigen vlees, zonder te beseffen dat hij altijd zichzelf verwondt.
Kweller en gekwelde zijn een. Alle leed treft immers steeds die mens, die zichzelf niet in een ander individu herkent, maar zelfs ook in zijn eigen hart niet
thuis is en dus een vreemde is voor zichzelf.
 
Het punt waarop deugden van ondeugden gescheiden worden, is waar de mens een verschillende basishouding aanneemt, namelijk ofwel van afgunst ofwel van medelijden. Afgunst maakt de muur tussen "ik" en "jij" namelijk nog onwrikbaarder, waar medelijden deze muur juist dun en doorzichtig maakt, en het verschil tussen ik en niet-ik bijna wegvalt. Waar onbaatzuchtige liefde tot ontplooing kan komen, stelt ze de ander en diens levenslot gelijk aan het eigen lot.
Van deze rang zijn ook de mensen die zichzelf dienstbaar maken voor het welzijn van de mensheid, of op de bres gaan staan voor belangrijke waarheden en voor de utbanning van groot onrecht – hun eigen lijden en moeite hierbij niet tellend. Denk aan Socrates of Giordano Bruno, die hun principes verkozen boven hun leven.
Hiervoor is het echter een vereiste om je op de een of andere wijze met je medemens te kunnen identificeren, zodat het onderscheid tussen jou en andere individuen ( waarop juist je egoisme is gebaseerd) tot op zekere hoogte is opgeheven.
Het is niets anders dan dit medelijden, dit medeleven, deze herkenning, dat de ware basis vormt voor elke vrije rechtsorde en alle mensenliefde.
 
Een goed hart hebben wil dus niets anders zeggen dan een intens, universeel medelijden te voelen met alles wat leeft – gevoeligheid voor lijden houdt gelijke tred met het toenemen van ware intelligentie. Wie een goed karakter heeft, zal zich er dus voor inspannen een ander zo weinig mogelijk te kwetsen, en zich bovendien geroepen voelen om hulp te bieden, overal waar hij met andermans lijden wordt geconfronteerd.
En dit heeft – voor alle duidelijkheid – dus niets van doen met beleefdheid or so ever. Beleefdheid is namelijk enkel de walgelijke conventionele en systematische verloochening van iemands egoisme in de kleine dingen van het dagelijks verkeer. Want wat die fucking schijnheilige beleefdheid verborgen houdt – het egoisme –
is zo obsceen dat men dit zeker niet zal willen zien. Daarom wordt beleefdheid weliswaar af en toe best als huichelarij doorzien, maar van alle kanten en van kinds af aan bevorderd en geprezen ( vooral door vrouwen). Dit egoisme namelijk, ten behoeve waarvan we de beleefdheid hebben uitgevonden om het achter te verbergen, komt meestal toch wel weer tevoorschijn gluren, doordat wij in elk mens dat we ontmoeten bijna instinctmatig in de eerste plaats niets anders zoeken dan een mogelijk middel voor een van onze steeds zo talrijke doelen……………  
 
 
Advertenties

Over Rebekka Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in filosofie. Bookmark de permalink .

Een reactie op Galimatias: filosofie begint altijd met een accoord in mineur, deel 2

  1. Jurriaan zegt:

    Lieve RebekkaDank je wel voor het schrijven van het tweede deel. Je weet dat ik er naar uit keek. Je hebt wederom een aantal zaken heel mooi onder woorden gebracht. In dit stukje richt ik me even op de volgende passage.“Het punt waarop deugden van ondeugden gescheiden worden, is waar de mens een verschillende basishouding aanneemt, namelijk ofwel van afgunst ofwel van medelijden. Afgunst maakt de muur tussen "ik" en "jij" namelijk nog onwrikbaarder, waar medelijden deze muur juist dun en doorzichtig maakt, en het verschil tussen ik en niet-ik bijna wegvalt. Waar onbaatzuchtige liefde tot ontplooing kan komen, stelt ze de ander en diens levenslot gelijk aan het eigen lot.Van deze rang zijn ook de mensen die zichzelf dienstbaar maken voor het welzijn van de mensheid, of op de bres gaan staan voor belangrijke waarheden en voor de utbanning van groot onrecht – hun eigen lijden en moeite hierbij niet tellend. Denk aan Socrates of Giordano Bruno, die hun principes verkozen boven hun leven. Hiervoor is het echter een vereiste om je op de een of andere wijze met je medemens te kunnen identificeren, zodat het onderscheid tussen jou en andere individuen ( waarop juist je egoisme is gebaseerd) tot op zekere hoogte is opgeheven. Het is niets anders dan dit medelijden, dit medeleven, deze herkenning, dat de ware basis vormt voor elke vrije rechtsorde en alle mensenliefde.”Bij het lezen van deze passage bleef ik in eerste instantie ‘hangen’ bij de zin waarin (pas op, ik parafraseer nu) je zegt dat medelijden leidt tot onbaatzuchtige liefde. Ik wilde op dat moment reageren door te stellen dat naar mijn mening onbaatzuchtige liefde niet zo zeer door medelijden wordt ingegeven, als wel door de oncontroleerbare en onverklaarbare, intuitieve oerdrang ‘goed te doen’. Puur vanuit de gedachte dat ieder individu het beste verdient. Als ik namelijk aan het woord ‘medelijden’ denk, dan komt in eerste instantie een zin als “wat is het toch sneu voor die-en-die dat hem/haar dit moet overkomen” in mij op – misschien dat dat mijn kortzichtigheid is. Ik kon mij niet goed voorstellen dat het dit was wat jij bedoelde met ‘medelijden! Ik vermoedde op dat moment dus, dat de door mij beschreven intuitieve drang om ‘goed te doen’ de facto was waarnaar je verwees met het woord ‘medelijden’.Het deed mij dan ook grote deugd te zien dat je in de laatste zin van deze passage tevens het woord ‘medeleven’ gebruikt, want in dit begrip (lees: volgens mijn definitie ervan) ligt volgens mij de ware essentie van ‘mensenliefde’ besloten, in ieder geval meer dan in – het gevoel dat ik, met mijn beperkte filosofische en taalkundige brein, heb bij – het woord ‘medelijden’!Liefs,Jurriaan

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s