love is a poor man`s food

         

"My heroes had the heart to lose their lives out on a limb, and all I remember is I wanted to be like them.It wasn`t because I didn`t know enough, I just knew too much" ( Ray Lamontagne). AMEN!

 

When you came to me with your bad dreams and your fears, it was easy to see you`d been crying. When you kissed my lips with your mouth so full of questions, tried to quiet my worried mind and placed your hands on my face: don`t prophesize,`cause now we see how it is. The fist begets the spear, weapons of war, symptoms of madness…….Don`t let your eyes refuse to see, don`t let your ears refuse to hear – or you ain`t never going to shake this sense of sadness……………..

Ik bevind me in een staat van mania sine delirio, oftewel een enorme razernij zonder waanzin.Ik ben er niet op uit bevrediging te vinden in de redeloze uitleving van m`n instincten, maar in de daadwerkelijke verrijking en loutering van mijn geest.Steeds meer begin ik te beseffen dat ik mijn doel niet zal kunnen vinden in een veelgedroomde vereniging met een schimmig verleden,maar dat dit enkel bevredigd en bereikt kan worden door een daadkrachtige houding ten opzichte van het heden. In mij leeft nog steeds de drang me te bevrijden van het satanisch- wonderbaarlijke, en me te ontplooien naar mijn eigen innerlijke aanleg. En dat zal me lukken ook, welke offers dat ook vraagt, en welke consquenties dat ook behelst. Niet dat dit enig verschil zou uitmaken voor het verdere verloop van mijn plannen: het zou in dat geval enkel iets eerder plaatsvinden allemaal ( geloof me, wanneer ik me eenmaal iets voorgenomen heb, ben ik niet alleen een compleet managementwonder qua snelheid en efficiency, maar lijkt alles plotseling ook helemaal in elkaar te passen). Want ondanks het verdriet voel ik me opmerkelijk helder en scherp van geest.  Nooit meer zal ik concessies doen aan wat ik voor juist houd of nodig heb, nooit meer zal ik water bij de wijn doen waar het mijn gemoedsrust betreft, nooit meer zal ik mijn ziel uitleveren aan wie of wat dan ook. Alles waar ik daadwerkelijk behoefte aan heb, kan ik in mijzelf vinden; ik ben mijn eigen bron. En alles wat ik wens en waar ik oprecht naar verlang, kan ik bewerkstelligen, zoeken en vinden.

En natuurlijk is er – god zij geprezen – de muziek om me te dragen, te helpen, te inspireren en door de eenzame dagen te tillen. Deze week Bill Callahan, in september Ray Lamontagne, en begin oktober natuurlijk naar het fantastische Take Rootfestival ( jaaaa, ik wist als altijd weer kaarten te bemachtigen!!)               

 Ik dacht lange tijd mijn armen uit te strekken naar het onbereikbare –  een rusteloze drang naar daden is mij nu eenmaal eigen -maar juist dwars door het diepe zielesmachten en verlies van de afgelopen week heen zie ik mijn bestemming helderder dan ooit tevoren, en deins ik niet meer terug, want god weet dat het me toekomt. No retreat baby, no surrender……

 

 

 

Advertenties

Over Rebekka Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in matters of the heart. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s