mislukkelingen

Elke familie behoort tenminste een mislukkeling te hebben: een familie zonder mislukkeling is niet echt een familie, want haar ontbreekt een bestanddeel dat haar bestrijdt en haar dus haar legitimiteit verschaft.

Soms kun je wensen dat je moeder haar hartstocht voor onbenullig geklets najoeg bij de doden. Niet dat je de ziel van zo`n splinter dan kwijt bent, maar de fysieke verdwijning van zo`n persoon verschaft onherroepelijk besliste voordelen.

 

Mijn ziel is “ongewapend en zonder inspiratie”  , maar desondanks heb ik een zekere leeftijd bereikt en meen ik enige waarde te bezitten, waardoor ik zonder risico`s cliches durf te hanteren.

Ieder wezen vertoont zichtbaar de neiging z`n oordeel over anderen ( in het algemeen negatief) te uiten en te redeneren in termen van rangorde. Het doel van degene die zo redeneert, is overduidelijk om de anderen te overheersen of in ieder geval te denken dat hij ze overheerst.

Ik ben dol op verliezers, vernederden, gewonden in alle soorten en maten, weeskinderen.

Waarom? Omdat ik ver verwijderd ben van de idee van de top die men in deze maatschappij koestert.

 

Sommige mensen sterven omdat ze niet kunnen beminnen, anderen omdat ze niet worden bemind. Sommigen worden junk, of gaan drinken.

Hij die gebruikt of drinkt laat zich zien. Hij heeft zijn leed voor zich neergelegd. Hij speelt ermee, laat het in zijn handen ronddraaien, toont het in het licht.

Hij wil dat de mensen het zien. Het is een offergave. Hij weet niet wat hij ermee moet doen, dus laat hij het zien. Hij is een prof in het leed, hij beeldt het leed uit, en als zodanig wil hij worden erkend.

 

We zijn afhankelijk van een middel of een wezen zodra het ons iets verschaft plus meteen ook het tegendeel ervan, dat wil zeggen het grootste plezier en het grootste leed. Uit deze regels kun je opmaken dat relaties en drugs en alcohol wezenlijk verband houden met liefde en vernietiging.

De liefde duurt zo lang als de tijd die het kost de ander te vernietigen.

Soms kun je je afvragen: wat is sterker, het middel of de droefheid? Je begon met drugs of alcohol om de liefde te bereiken. Juist dit middel heeft je er verder van af gebracht en heeft uiteindelijk juist de plaats van de liefde ingenomen. Dat is de reden waarom je gebruikt: om alleen te blijven met de onmogelijkheid van de liefde.

 

Een lichaam is een eenheid die volledig is opgebouwd uit woorden. Wanneer ik weer eens een gezin voorbij ziet komen waarvan de leden elkaar naar het leven staan en er doodongelukkig uit zien, zou ik graag met hen praten, hen zeggen dat ik hun probleem heb begrepen, en bovenal dat ik de oplossing heb: even verderop bevindt zich een illegale loodswinkel met erg mooie jachtgeweren.

Er zijn veel redenen om angstig te zijn: de genen, de opvoeding, het moderne leven, onoplosbare inwendige conflicten, enzovoort.

Mijn vlees zuigt een groeiende hoeveelheid alarmerende signalen in zich op. Dat zijn de ziekteverschijnselen van de wereld. De wereld die stompzinnig, agressief en vijandig is.

Ik verdraag autoriteit met moeite, kan me uitstekend vinden in die uitspraak van Milton:

“beter koning in de hel, dan slaaf in het paradijs”.

 

Het leven laat ons tegenwoordig geloven dat we van onze partner kunnen scheiden en vervolgens in liefde kunnen baden. Dat is natuurlijk onjuist. Liefde is uitzonderlijk. Gebrek aan liefde is regel. Die regel aanvaarden zou een begin van geluk moeten brengen.

Harten of lichamen worden van het ene naar het andere bed doorgegeven als waardeloze bankbiljetten. Dus echtparen, die in stilte beraamt om te gaan scheiden omdat je denkt dat het je laatste redding is, geloof het maar niet: om je heen heerst de verschrikkelijke markt van de afwezige liefde.

 

Levens worden opgebouwd en stranden rond de spil van de liefde.

Je houdt niet op degenen lief te hebben die je hebt liefgehad. Geen enkel gelaat wordt vergeten, geen enkel gelaat biedt houvast. Dat is wat maakt dat ons leven geen opeenvolging van mislukkingen is, maar een onzeker bouwsel dat geheel aan de liefde is gewijd.

Liefde betekent dat ieder gelooft dat de ander een remedie heeft gevonden, en dat deze jou zal genezen. Maar de meeste tijd strijden we tegen wezens die teveel op ons lijken, die net zo veel lijden als wij, en daarin zijn ze onoverwinnelijk.

 

In ieder geval is een levensgezel een tijdverdrijf; hij is volledig onder controle; en hij is uitwisselbaar. De gevoelszelfmoord bestaat dus uit het lange tijd bij een wezen blijven dat ons bijzonder weinig bevrediging verschaft.

En je zou moeten huilen, want als je zo verkeerd van iemand hebt gehouden, of wanneer er zo verkeerd van jou gehouden is, is de wond een bloem die eeuwig open blijft.

Hij heeft van mij gehouden; van mijn trots, mijn zachtheid, mijn furie, mijn ballingschap. Van mijn troebele droefheid, mijn onbeheersbare en uit de koers geslagen droefheid.

 

Er is geen sprake van dat ik ooit van die hoogste schipbreuk af zal kunnen zien.

Van datgene waar ik de sleutel niet van heb. Van die verzwolgen poort die ik zelf ben. Van dat tegenstrijdige lichaam vol droefheid en jubel. Van die hardnekkige wil om voorgoed te gaan slapen. Van het vlammende gevecht van de draak met de rede. Van de ontgoochelde zonsopgang. Van het verlies van de onschuld en alle paradijzen die sluiten.

Ik voer een strijd tegen een leven dat men mij tegen mijn wil heeft geschonken, ik dans op de blootgelegde zenuw van mijn bestaan.

 

Werk is een van de wezenlijke oorzaken van het ongeluk van de mensheid, de andere is zoals bekend de liefde. Een handvol zeikerds tiranniseert de hele planeet met werk.

Een chef moet zijn positie bewaken of die van een ander innemen. Hij verdoet de helft van zijn tijd dus met gekonkel. De andere helft doet hij niet veel bijzonders. Kortom, je kunt overwegen dat managers niets doen. Dus hebben ze een assistent nodig. Het hebben van een assistent is een teken van macht.

Wat is het hoofd van een onderneming? Dat is iemand die jou twaalf uur per dag wil laten werken voor de prijs van zes. Hij heeft kritiek op de staat en de overheid, maar ondertussen bedelt hij om subsidies. De enige bestaansreden voor zijn onderneming is een familie van idioten in weelde te laten leven.

Ik had uiteraard rockmuzikant willen worden, omstuwd door aanbidders, maar ben geëindigd als een mislukt schrijver annex boerin, deels vanwege mijn rampzalige omgang met autoriteiten en mijn buitensporige intelligentie.

Ik voel me opgejaagd in een sociaal woud, verplicht regelmatig van schuilplaats te veranderen, voordat iemand mijn gebrek aan begeerte opmerkt.

 

Wat is een democratie? Dat is iets waarvan ik ook al moet braken. In een democratisch land geeft het staatshoofd zijn inkomsten op en wijst zijn medeburgers op het totaalbedrag van zijn belastingen. Een moderne democratie is een politiek systeem waarin de burgers, die aan de lopende band op de hoogte worden gehouden, als vertegenwoordiger een man kiezen die per jaar een bedrag verdient dat de meeste van hen in een heel leven amper zullen hebben. Bovendien is het in het algemeen een oplichter die zich aan de justitie onttrekt.

 

Mijn moeder heeft nooit gestudeerd of gewerkt. Haar gebrek aan scholing of interesses heeft het haar mogelijk gemaakt een verbazingwekkende aanleg voor samenvatten te ontwikkelen. Ze heeft een algemene kijk op de maatschappij. Ze uit theorieën over de strijd tussen Israel en de Palestijnen bijvoorbeeld.

Sinds vrouwen werken is de maatschappij volkomen in verval geraakt. Een werkende vrouw koopt diepvriesmaaltijden, verwaarloost haar kinderen, en wil een scheiding. Zoiets heet een verwaande trut begiftigd met een brein.

De strijd tussen Israel en de Palestijnen begrijp je beter als je de buurvrouw kent, een joodse die ontkent dat zij de wateroverlast heeft veroorzaakt. Propageren van een carriere voor vrouwen heeft dus tot doel tweespalt in volmaakte gezinnen te brengen.

Want in haar invloedssfeer kan een moeder net zulke goede resultaten leveren als een president van de Verenigde Staten!

 

Zoals we hebben gezien is een beroep een bezigheid die de helft van je leven of zelfs meer kan verwoesten. School ook. De onderwijswetenschappen zijn bijvoorbeeld bijzonder fijnzinnig en verhelderend. Het is niet voor niets dat de pedagogen die ze hebben uitgevonden ze als wetenschap beschouwen. Om van deze naar de volgende wereld te stappen zal hen niet veel veranderen. De hersenactiviteit van docenten is praktisch nul.

Iedereen went uiteindelijk aan de hel. Het ware onderscheid ligt tussen hen die eraan wennen en het accepteren en hen die eraan wennen maar het nooit zullen accepteren.

Mensen met een normaal gestel kunnen het niet langer dan een tot twee jaar op dezelfde opleiding of binnen dezelfde functie volhouden.

 

Het is jammer om te zeggen, maar lesgeven herinnert ons aan een belangrijke zaak betreffende de mensheid: de mensheid geeft de voorkeur aan de zweep boven de liefkozing.

De grootste hoeren zijn de leraren die een blok vormen rond de directeur of manager.

Ze komen voort uit de “pedagogische driehoek”. Deze syfilisdriehoek produceert demagogische ministers, luie baantjesjagende inspecteurs, dogmatische pedagogen, ongeschoolde leraren, cynici, sadisten, imbecielen, enzovoort.

Heel wat leraren worden zo ware notabelen in hun onderwijsinstelling en flikken je de smerigste streken.

 

Ik zeg soms dat ik bi ben. Veel mensen zijn bisexueel. Ze worden duidelijk steeds talrijker. Het is wellicht een voorstadium van de onherroepelijke verdwijning van de geslachten.

Tegen hun veertigste beginnen veel vrouwen door te draaien. Op hun twee-en-veertigste raken ze in paniek. Mannen ontvluchten hen. Die vinden hen lastig; ze zijn te opzichtig op zoek naar een mannelijke voortplanter, terwijl de mannen alleen maar willen neuken.

Gelukkig heb ik allang mijn moederlijke driften bevredigd, en wil ik alleen maar de liefde bedrijven, of minder alleen zijn. Dat is alles. Vandaar dat mannen dit ruiken, en op mij af komen met hitsige ogen en verborgen razernij.

 

We kunnen onze ouders niet van alle kwaad beschuldigen. Een gezin is een karikatuur van de samenleving, een eenheid waarvan het doel duidelijk niet het geluk van haar leden is.

Anderzijds moeten we ons de mogelijkheid gunnen de oorzaken van ons ongeluk vooral buiten onszelf te blijven zoeken. In dat geval komt de veronderstelling van het gezin instinctief bij ons op, en dat instinct moeten we vooral volgen.

Op die manier ben je namelijk in staat om een berg ontevredenheid structuur te geven. Verschaf jezelf een vijand, maak hem of haar tot de oorzaak van al je ongeluk: in het ergste geval kwets je jezelf en bovendien krijg je een beter begrip van je mislukking , of ten minste een gevoel van opluchting. En: haat is daarnaast een bron voor succes.

 

Is het te verkiezen in de steek gelaten te worden door je moeder, of juist om er eentje te hebben die jou beschouwt als een eeuwigdurend uitgroeisel, een bijgebouw van haarzelf? Ik hou niet erg van moeders.Het is namelijk best moeilijk om van bazige, egoïstische en in hun verwachtingen teleurgestelde wezens te houden, wiens geluk enkel bestaat in weerwil van het jouwe. Als je sommige mensen mag geloven, zijn moeders godheden vol genegenheid en belangeloosheid. Velen van hen zijn zoogdieren die alleen maar proberen om zich te reproduceren. Hun enige gemis is dat ze dat boven een bepaalde leeftijd niet meer kunnen en dat ze het overwicht kwijtraken dat ze over hun kinderen hebben gehad. Bij hun keuze voor een fokdier heeft de liefde geen grote rol gespeeld. Ze hebben in de eerste plaats zekerheid willen hebben of een sociale positie.

De reproductie van deze rampspoed lijkt op een potje klaverjassen: van de ene generatie op de andere krijg je een kaart in de maag gesplitst die je absoluut niet wilt hebben. Waar staat geschreven dat het leven zo`n belangwekkende zaak is dat je het voor eeuwig aan een ander moet opdringen?

 

Zeker, er zijn ook verheven berekeningen. Neem eens een Arabische, Irakese of Palestijnse moeder onder de loep. Ze baart aan de lopende band. Ze spoort iedere vrouw aan hetzelfde te doen. Samen zetten ze zonen op de wereld die bij allerlei zelfmoordaanslagen de lucht in vliegen. Ieder van hen brengt op die wijze veel geld op – Irak , Iran en Hamas betalen namelijk voor iedere martelaar. Zo`n moeder is erg trots dat ze moordenaars vervaardigt die voor haar bankrekening zullen sterven. Ze is volkomen in haar verheven plan geslaagd.

Maar goed, even terug: tegen je eigen familie strijden, je eeuwig in de steek gelaten voelen, de meest fundamentele band in je leven te moeten doorsnijden, dit alles veroorzaakt een groot verdriet, en het is niet zeker dat je aan het eind van dat verdriet de vrijheid vindt.

Mocht je dus nog denken dat liefde een gezin regeert, vergeet het maar. Een gezin is een systeem van overheersing.

 

Ik ben in een gevangenis opgevoed, in een afdeling met verscherpte bewaking, uit de buurt van anderen. Zelfs de meest naaste leden van m`n familie zijn vreemden voor mij.

Het heeft mij meer tijd dan iemand anders gekost om menselijk te worden, bovendien is het niet zeker dat ik überhaupt menselijk ben. Ik mis nog altijd een wezenlijke eigenschap. Anderen zijn voor mij iets abstracts. Ik verlang naar liefde, maar in werkelijkheid bevat de tederheid die mensen over me uitstorten in mijn ogen een duistere dreiging.

Ik heb degenen die van me hielden van me afgeduwd, juist omdat ze van me hielden. Ik ben mijn eigen baas niet, ik ben nooit mijn eigen baas geweest.

Maar ik loop nu mijn straat uit, met mijn vrijheid, ook al is die nog gering of onvoldoende. Ik heb haar zelf veroverd en wel op de mensen die onoverwinnelijk leken.

Dit is mijn leven en het is helemaal beschikbaar voor mij. Ik heb nooit iemand gedwongen of geminacht in naam van stompzinnige en dodelijke waarden. Ik (over-)leef.

 

 

Advertenties

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s