De weg van voornemen naar daad is lang….

De weg van voornemen naar daad is lang, en ik wil de vrijheid hebben om halverwege spijt te krijgen. “Toeval bestaat niet in deze wereld” hoor ik zo vaak..

Als het zo is dat er enkel verborgen boodschappen bestaan in plaats van toevalligheden, wat is dan de verborgen boodschap hiervan?

Leven is een kwestie van het juiste moment afwachten: of dat nu om relaties, zelfmoord of een verhuizing gaat..

Wanneer ik ooit besluit om zelfmoord te plegen, zal dat niet zijn omdat ik een verdrietige, verbitterde vrouw ben die voortdurend depressief is. Dat besluit zal slechts gebaseerd zijn op simpele redenen.

Wanneer ik het idee krijg dat m`n jeugd ooit voorbij zal zijn, dat alles in m`n leven voorspelbaar en hetzelfde is en het vanaf daar alleen nog maar bergaf kan gaan, zal doorgaan met leven wellicht niets meer toevoegen. En een andere reden zou een gevoel van totale nutteloosheid kunnen zijn. Niets erger dan dat; om voor niemand nog nodig te zijn…

 

Als er een god bestaat, en ik geloof echt in een overkoepelend opperwezen of what so ever, zal hij begrijpen dat er een grens is aan het menselijke bevattingsvermogen. Goede bedoelingen, maar de resultaten zijn nagenoeg nihil. Als er dus een god bestaat, zal hij daarom barmhartigheid tonen tegenover degenen die eerder van deze aarde wensen te vertrekken, en kan hij ons zelfs zijn excuses aanbieden voor wat we hier moeten doormaken.

 

Wanneer ik gil, is dat de gelukkigste tijd van m`n leven – veel gelukkiger dan maanden van rustig voortkabbelen, van levend dood zijn. Als ik gil of boos ben, dan vecht ik voor iets, voel ik dat ik nog leef. Dan zie ik me voor een uitdaging geplaatst en merk ik wederom dat ik die aankan. Slechts wanneer ik niet gelukkig en niet ongelukkig ben, kan ik zelfmoord plegen. In de wereld om je heen probeert iedereen koste wat het kost te overleven, en dan zijn er de mensen die ervoor kiezen om te sterven. Hoe kun en moet je oordelen over die mensen? Daar kun je niet over oordelen. Ieder weet voor zichzelf het best hoe zinloos z`n leven is, of hoezeer hij lijdt. Ik haat gezichten van mensen die slechts de dingen doen die ze moeten doen, en die zich nevernooit afvragen waarom de regels hen iets opdragen.

 

Sommige mensen weten niet goed wat ze aanmoeten met mijn “ongewone” gedrag; dat de ene keer verlegen en de andere keer enorm extrovert en recalcitrant is. Misschien zijn ze verontrust door mijn verlangen te vliegen, een bohemien te zijn; iets dat zij beschouwen als een regelrechte keuze voor een leven aan de zelfkant en een dood in armoede.

Wat zij niet beseffen, is dat ik mezelf juist vanwege de  vrijheid die ik mij toe-eigen ontzettend rijk waan, en diep respect heb voor m`n eigen lef om gewoon mij te zijn.

 

Er zijn tijden geweest – de jaren dat ik dood was – dat ik mensen vertelde dat ik er voor mijn kinderen was, terwijl in werkelijkheid zij er juist voor mij waren.

De mensen zagen mij en mijn echtgenoot steeds als een gelukkig stel, en niemand had enig idee hoeveel eenzaamheid, frustratie en verbittering er achter die facade schuilging.

Wat hebben we elkaar aangedaan, door elkaar zo gevangen te houden, door elkaar te willen bezitten en doorgronden……

De meeste jaren van m`n leven heb ik slechts gewacht: op een vader die zou terugkeren, op een moeder die eindelijk van me zou gaan houden, op een liefdesbrief die maar niet kwam, op iemand voor wie mijn rauwe ik goed genoeg zou zijn, op de verlossing na de boetedoening..

Het is makkelijker te wachten dan te leven.

 

Wat beschouwen mensen als “een gek” ? Volgens mij geldt voor de meesten de ongeschreven regel dat iemand die in zijn eigen wereld leeft, die anders is dan de anderen, gek is.

Halleluja voor deze opvatting, want tot deze gekken hebben ook Einstein, Columbus, Jezus en Bob Dylan behoord. Allen durfden ze hun eigen pad te kiezen, los van de gangbare opvattingen op dat gebied. Gekken zeggen verstandige dingen.

De “normale” mensen denken dat zij normaal zijn op grond van het feit dat ze allen uit dezelfde bron drinken, en omdat ze allen hetzelfde doen. En sommige heerlijke “gekken” dreigen hun eigenheid, hun ruggegraat te verliezen, omdat ze menen dat de grote verdomde massa wel gelijk zal hebben, en dus maar net doen of ze ook uit dezelfde bron gedronken hebben.

 

Mijn halve leven heb ik noodgedwongen doorgebracht met mensen die ik nu veracht; en nog betrap ik mezelf er soms op dat ik waarde hecht aan opmerkingen van mensen die ik nooit eerder gezien heb of juist slechts nog vaag ken uit levens die ik lichtjaren geleden leefde. Ze raken een zwakke plek, steken, en ik wil in de aanval en me verdedigen tegelijk.

Waarom zou ik aan zoiets nog m`n kostbare tijd en energie verspillen? Ik heb nog steeds het idee dat ik me absoluut moet verzetten – tegen wat en wie dan ook – omdat de anderen mij anders hun regels opnieuw zullen opleggen.

Afscheid nemen heb ik altijd het meest moeilijk gevonden. Wanneer je in een omgeving leeft waarin je geen verantwoordelijkheden hoeft te dragen, niet meer voor je dagelijkse bestaan hoeft te vechten, raak je verslaafd aan die veiligheid, aan die bekrompenheid, aan die onteigening van je persoonlijkheid.

Ik heb heel lang mijn onmogelijke liefde gebruikt als een excuus, een voorwendsel om niet de banden te hoeven verbreken met het leven dat ik leidde en dat bij lange na niet datgene was wat ik echt voor mijzelf verlangde.

 

Gek zijn wil zeggen dat je niet in staat bent je gedachten over te brengen, geen connectie tot stand te brengen ofzo. Het is alsof je in het buitenland bent: je ziet alles, begrijpt alles wat er om je heen gebeurt, maar je bent niet in staat iets uit te leggen en je kunt niet worden geholpen, want je verstaat de taal niet die daar wordt gesproken…

Advertenties

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in zelfveroordeling en -vergeving. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s