lessen van Elia

 

Hij vroeg zich af wat de zin van zijn bestaan was en kreeg geen antwoord.

Evenals de beken en planten hadden ook zielen regen nodig, maar een ander soort: hoop, geloof, een reden om te leven. Wanneer dat ontbrak, stierf alles in die ziel, ook al bleef het lichaam leven en zouden de mensen zeggen: : hierin huisde ooit een mens”.

 

Er zijn ogenblikken waarop we beproevingen ondergaan, we kunnen ze niet ontwijken.

Zullen we – wanneer we ze te boven zijn – begrijpen waarom ze er waren?

Liefde kan een angstaanjagender ervaring zijn dan tegenover een vijandelijk leger staan.

Als een pijl je treft, ga je dood en komt de rest voor rekening van anderen.

Maar wanneer de liefde je treft, zul je echter zelf de gevolgen moeten dragen.

 

“Ik heb zo naar liefde verlangd in mijn leven” dacht hij. Maar nu de liefde daar was – geen twijfel aan, hij hoefde er alleen maar niet voor weg te lopen – was zijn enige gedachte de liefde zo snel mogelijk te vergeten.

Wat is een profeet? Een profeet is iemand die nog steeds dezelfde stemmen hoort als toen hij een klein kind was. En er nog steeds geloof aan hecht. Op die manier kan hij weten wat de engelen denken. Vergeet ze dus nooit, ook al zeggen volwassenen dat het dwaasheid is.

 

Het leven bestaat niet uit iemands wensen, maar uit zijn daden. Het leven vereist training, zelfs om engelen te begrijpen. We willen zoveel tegen hen vertellen, dat we niet horen wat zij zeggen. Het is niet makkelijk om te luisteren, terwijl ons enkel gevraagd wordt te horen wat het universum ons vertelt, ons hart ons vertelt. En geduld te hebben.

Alle veldslagen in het leven dienen om ons iets te leren – ook die we verliezen.

Wanneer je volwassen wordt, zul je erachter komen dat je ooit leugens verdedigd hebt, jezelf voor de gek gehouden hebt of te lijden hebt gehad onder je eigen stommiteiten.

Je zult jezelf dat niet kwalijk hoeven nemen, maar evenmin zul je jezelf toestaan nogmaals in dezelfde fouten te vervallen.

 

Een mens moet kiezen; daar is zijn kracht in gelegen: zijn macht om beslissingen te nemen.

Het is moeilijk om voor jezelf een weg te bepalen. Wie geen keuzes maakt, sterft af, ook al blijft hij ademen en verder wandelen door de straten.

Elia werd een lafaard genoemd door zijn vrienden, en een verrader door zijn vijanden.

“Wanneer heb ik mij verwijderd van wat U van mij wenste? Ik begrijp Uw plannen niet. Ik zie geen rechtvaardigheid in Uw daden. Ik ben niet in staat het lijden te verduren dat U mij hebt opgelegd. Ga weg uit mijn leven, want ik ben puin, vuur en stof”.

 

Toen hij zich hersteld had van de schande, was hij niet meer dezelfde man. Hij wilde niet eens sterven of nog leven. Hij had geen liefde, geen haat, geen geloof.

Men heeft dicipline en geduld nodig zoiets te boven te komen. En hoop.

Wanneer iemand geen hoop meer heeft, heeft hij geen energie meer om het onmogelijke te verwezenlijken. Het gaat niet eens om hoop op een toekomst, het gaat erom je eigen verleden te herscheppen.

 

Sommige mensen die een nieuw leven willen beginnen, komen daarop terug, ze bereiken niet wat ze willen omdat ze de last van hun vroegere mislukkingen mee blijven zeulen.

Hun verleden heeft hen angstig gemaakt, heeft hen onvoldoende zelfvertrouwen gegeven om veel te riskeren. Als je dus een verleden hebt waarover je niet tevreden kunt zijn, vergeet dat dan. Het leven wordt gemaakt door onze daden, en er bestaan bepaalde dingen die we gedwongen worden mee te maken. Het doet er niet toe met welke reden, en het heeft geen zin om al het mogelijke te doen om ze uit de weg te gaan.

 

Elia zei: “ Ik ben alleen bang voor mezelf. Niemand kan me iets doen, want mijn hart bestaat niet meer”. En deze gedachte gaf hem een vreemd euforisch gevoel. Voor het eerst in zijn leven voelde hij zich vrij – klaar om te doen wat hij goed begreep, en op het moment waarop hij dat wilde. Als hij zijn weg zou willen voortzetten, moest hij datgene doen wat hij zich voorgenomen had. Sommigen verrichten hun werken om hun kinderen te laten zien dat er nog een toekomst is, anderen om te laten zien dat er geen verleden meer is.

 

Je kunt als volwassene van een kind drie dingen leren: tevreden te zijn zonder reden, altijd met iets bezig te zijn, en uit alle macht iets te eisen dat je wilt.

Soms is het nodig om met je God, je overtuigingen  te vechten. Ieder menselijk wezen zal wel ooit in zijn leven een tragedie op zijn weg vinden. Dan daagt God of je manier van in het leven staan je uit tot een confrontatie, en tot het beantwoorden van de vraag: waarom grijp je je zo vast aan zo`n kort bestaan dat zo vol lijden is? Wat is de zin van je strijd?

Dan legt de mens die deze vraag niet weet te beantwoorden, zich erbij neer.

Terwijl de ander die een zin voor het bestaan zoekt, vindt dat God of zijn eigen manier van in het leven staan onrechtvaardig is geweest, en de confrontatie zal aangaan met zijn eigen lotsbestemming.

 

Op dat moment daalt er een vuur in je neer – niet een vuur dat doodt, maar dat de oude muren verwoest en aan ieder mens zijn ware mogelijkheden geeft.

Lafaards laten nooit toe dat hun hart door vuur in brand gezet wordt – alles dat zij willen is dat de nieuwe situatie weer snel verandert in de oude situatie, om op dezelfde manier voort te kunnen leven en denken als ze gewend waren.

De dapperen steken echter met het vuur dat oude aan, en zelfs ten koste van groot innerlijk lijden laten ze alles, zelfs God of hun overtuigingen, in de steek en gaan voort.

De dapperen zijn altijd koppig.

 

Dit moet het zijn dat het leven wil, dat ieder de verantwoordelijkheid voor zijn leven in eigen hand heeft. Tenslotte zijn ons de grootste van alle gaven gegeven: de mogelijkheid te kiezen en over onze eigen daden te beslissen.

Alleen mensen met vuur in hun hart hebben de moed om alles te trotseren. Alleen zij leren de weg terug naar de liefde kennen, want ze begrijpen dat de tragedie geen straf is maar een uitdaging.

 

Elia keek naar zichzelf. Hij begreep niet dat hij ook een mens was als alle anderen, en dat hij zich, in de overtuiging dat hij wist wat hij wilde,  op dezelfde manier had gedragen als degenen die nooit een belangrijk besluit hadden genomen in hun leven.

Hij was van het leven weggevlucht. Van de nederlaag. Van de momenten van besluiteloosheid en twijfel. Maar hij was naar de onvermijdelijke afgrond geleid, om te leren zien dat de mens zijn lot moet kiezen, en niet aanvaarden.

Het leven is ongelofelijk barmhartig, maar onverzoenlijk hard ten opzichte van hen die niet de moed hebben om risico te nemen.

 

Jeugd verdwijnt niet achter rimpels en verloren dromen: jeugd verbergt zich enkel en alleen wanneer je nooit dromen hebt gehad – het is dus zaak je dromen op te zoeken.

Een dapper mens is zich bewust van datgene waarvoor het de moeite waard is te vechten. Hij gaat geen strijd aan die hem niet interesseert, en verliest geen tijd met provocaties.

Hij maakt de pijn van het verlies bitterder, lijdt onder de onverschilligheid en wordt wanhopig van eenzaamheid. Wanneer hij door dit alles heen is gegaan, likt hij zijn wonden en begint alles opnieuw. Hij weet dat een oorlog bestaat uit vele veldslagen.

Tragedies komen voor. We kunnen zoeken naar redenen, anderen de schuld geven, fantaseren hoe ons leven er anders had uit kunnen zien zonder deze tragedies, maar het heeft geen zin.

Ze zijn al voorbij, en daarmee af.

Vanaf dan moeten we de angst vergeten die ze in ons opgewekt hebben, en een begin maken met de wederopbouw.

 

Wanneer je met God of je lot of je overtuigingen vecht, beledig je hem niet: het is de enige manier om de juiste techniek te leren die je nodig hebt.

Sommigen bevaren de rivier van het onvermijdelijke en lijden schipbreuk, anderen worden meegesleurd naar plaatsen die niet hun bestemming waren.

Maar Elia is de overtocht op waardige wijze aangegaan, heeft zijn schip op koers gehouden en geprobeerd de pijn in actie om te zetten. Hij heeft de kans gegrepen die tragedie hem gaf; niet iedereen is daartoe in staat….

 

Het is noodzakelijk te weten wanneer een fase van je leven eindigt. Als je er langer dan nodig in wilt blijven, verlies je je blijdschap en zin voor het andere. En je loopt het risico dat je door elkaar wordt geschudt. Het leven is hard, maar alleen voor de uitverkorenen

“Het verdriet dat in mijn ogen staat te lezen, is een deel van mijn geschiedenis. Maar het is slechts een klein deel. Verdriet blijft niet voor altijd wanneer we in de richting van datgene lopen wat we altijd gewenst hebben”….

 

 

Advertenties

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in ETHIEK!. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s