Waarmee kan God worden vergeleken?

Ze zijn te tellen op de vingers van 1 hand; mijn dromen cirkelen om heimwee, om waar ik thuis ben, om waar ik thuis hoor…

 

Waarmee kan God worden vergeleken?

In ieder geval met iets waarin de geest zich kan verwezenlijken omdat het lichaam is verzadigd met tevredenheid, en omdat elk gevoel van onbehagen is uitgebannen.

Voor mij staat nu vast dat de geest nog niet is geboren, dat hij geboren wil worden, iets wat zwaar zal zijn en waar we tot nog toe alleen een ontoereikende, kwalijke voorstelling van hebben.

 

Menselijke relaties zijn niet zo ingewikkeld als wordt beweerd: vaak zijn ze onoplosbaar, maar bijna nooit ingewikkeld.

Je raakt als single gewend aan de eenzaamheid en de onafhankelijkheid; dat is niet per se iets om trots op te zijn. Als ik ooit nog zoiets als een verbintenis wil meemaken, dan zal ik me daar toch eens voor moeten openstellen.

Ik ken natuurlijk de nadelen van de formule; ik weet dat de begeerte binnen een vaste relatie sneller uitdooft. Maar die dooft zowiezo toch wel uit, dat is een levenswet; en misschien kun je dan een eenheid van een andere orde bereiken – veel mensen hebben dat in ieder geval gedacht.

 

Het is onzin om te beweren dat mensen uniek zijn, dat ze een onvervangbare eigenheid in zich meedragen. Meestal doe je vergeefs je best om individuele levens en karakters van elkaar te onderscheiden. Dat de menselijke persoonlijkheid uniek zou zijn, is kortom niet meer dan een hoogdravende absurditeit.

Wij weten van ons eigen leven, schrijft Schopenhauer ergens, hooguit iets meer dan van een roman die we in het verleden hebben gelezen.

Wanneer je je niet meer met een ander kunt identificeren, is lijden de enige vorm die nog overblijft – en wreedheid.

Je kunt bijvoorbeeld niet met iemand vrijen zonder een zekere overgave, zonder in ieder geval tijdelijk een zekere afhankelijkheid en zwakheid te accepteren.

Gevoelens van extase en obsessie van met sex hebben dezelfde oorsprong, ze komen allebei voort uit een gedeeltelijke verloochening van jezelf;

het is een terrein waarop zelfverwezenlijking en zelfverlies hand in hand gaan.

Wij zijn kil en rationeel geworden, we zijn tot op het bot doordrongen van ons individuele bestaan en onze rechten; we willen immers voor alles vervreemding en afhankelijkheid voorkomen.

 

Wanneer het liefdesleven ten einde is, krijgt het hele bestaan iets willekeurigs en geforceerds.

Je hebt nog altijd een menselijke vorm, menselijke gedragingen, een soort structuur, maar het gevoel is weg. Wanneer je afstand hebt gedaan van het leven, kun je in de wereld wonen zonder er iets van te begrijpen. Ik weet het nu zeker: slechts enkelen zijn een stralende uitzondering, zijn schepselen die hun leven in dienst van iemands geluk kunnen stellen en daar heel direct hun doel van kunnen maken. Dat verschijnsel is een raadsel. En als je de liefde niet hebt begrepen, wat heb je er dan aan om de rest te begrijpen?

 

Een vriend, die toevallig psychiater is, keek mij vreemd aan; een beetje geshockeerd leek het wel. Prima. Niet mijn opzet, maar zijn reactie toonde dat mijn voorstel hem niet onberoerd liet. Ik had de suggestie gedaan om van rol te wisselen( psychiaters vallen ook in hun vrije tijd zelden uit hun rol). Ik wilde praten over wat mensen werkelijk helpt.

Om te helpen moet je heel worden, je moet de wanhoop loslaten, onvoorwaardelijk geloven in het licht van je bestaan, kiezen voor je tranen, in de liefde die je stuurt. Natuurlijk — dat gaat nu eenmaal niet van het ene op het andere moment. Kan niet, hoeft niet. Maar het helpt om te praten over zaken die de geëffende en stoffige paden achter zich hebben gelaten.

Ik stelde de psychiater voor om te praten over schoonheid, hoe je schoonheid ziet, herkent en welke betekenis zij heeft in het leven. Ik zei: "Houd je van Bob Dylan?" En weer aarzelde hij. Misschien wilde hij me niet kwetsen  Ik houd van Dylan, omdat Dylan in staat is je wezen te laten oplichten. Het licht dat liefde is. En omdat hij zo verdomde goed die staat van zijn kent, die we wanhoop noemen.

 

Wanhoop kan een bondgenoot zijn, ze is een bondgenoot. Het is de focus, de manier waarop je ernaar kijkt. Het enige dat je hoeft te doen, is de bereidheid te hebben stil te zijn, je lot uit handen te geven, even maar. Dat is genoeg.

Het helpt ook, wanneer je gelooft in de kracht van de liefde, de kracht achter jouw en mijn “zijn” .

En ook al voel je alleen maar verzet, al is de stilte onbereikbaar, de geest verzaakt nooit.

De terugkomst zal schitterend zijn..

 

Advertenties

Over Rebekka Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in matters of the heart. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s