het donker of het licht

Denn wovon lebt der Mensch?
Indem er stundlich den Menschen peinigt, auszieht, anfallt, abwurgt und friBt.
Nur dadurch lebt der Mensch, daB er so grundlich vergessen kann daB er ein Mensch doch ist
Denn die einen sind im Dunkeln, und die andern sind im Licht.
Und man siehet die im Lichte – die im Dunkeln sieht man nicht…..
Bertold Brecht – die Dreigroschenoper ( de driestuiveropera).
Woorden krijg je voor niets, zeg ik altijd, en die eigen ik me dus toe: ze zijn allemaal van mij.
Ik probeer m`n dochters de gedachte te doen postvatten dat de werkelijkheid niet alleen is wat zich aan de oppervlakte
voordoet, maar ook nog een magische dimensie heeft.
En dat ieder die daar zin in heeft, het recht heeft de werkelijkheid te overdrijven en er meer kleur aan te geven,
teneinde de loop van dit leven minder vervelend te maken.
Mijn ouders hanteerden thuis de wet van de angst: voor hen was een meisje een minderwaardig schepsel, dat dichter bij de dieren stond dan
bij het enige intelligente wezen van de schepping, de man ( God wordt immers ook niet voor niets afgebeeld als man).
Hoewel hun inconsequente en vernederende spelletjes ieder kind tot waanzin zou moeten brengen,
was ik zo gelukkig om niet alleen met een enorme geestelijke weerstand geboren te zijn om te doorstaan waaraan anderen kapot zouden zijn gegaan,
maar ook met genoeg verbeeldingsvermogen en flexibiliteit om me later een weg te banen naar een heel ander bestaan.
`s Nachts keek ik naar de hemel en stelde me voor dat ik mezelf in een rookwolk kon veranderen, om zo
tussen de spleten van de gesloten ramen en deuren door te glippen.
Ik speelde dat een manestraal me een duwtje gaf en dat ik vleugels kreeg, twee grote bevederde vleugels om mee te vliegen.
Soms concentreerde ik me zo op die gedachte dat het mij lukte boven de daken van de huizen van ons dorp te vliegen.
Al vroeg herkende ik intuitief wat liefde was en ik gaf die gestalte in mijn dromen en verhalen.
De liefde verscheen in mijn dromen, omhulde me en beschermde me.
Pas toen ik vanaf m`n 14de  begon te zwerven onderging ik voor het eerst de roes van de vrijheid, die mengeling van gespannen vervoering en doodsduizeling die ik sindsdien in mijn dromen zo helder beleef dat het lijkt alsof ik niet slaap, maar waak.
Als ik al een les heb geleerd, is het dat niemand dolle honden aandurft, terwijl makke schoothondjes ( waar ik nu eenmaal geen talent voor heb)
worden geaaid. Je moet altijd blijven knokken.
Wanneer ik die les op m`n al even temperamentvolle dochters weet over te brengen, is mijn missie als moeder geslaagd.
Ik leer ze om nooit hun identiteit te verloochenen omwille van de lieve vrede, en onder geen beding hun ziel te verkopen  of een kuddedier te worden dat het verleerd heeft voor zichzelf te denken en dus een levende dode wordt. Ze weten dat de dood niet bestaat. Mensen sterven pas als ze vergeten zijn, en zolang we aan hen blijven denken, zullen onze geliefden altijd bij ons zijn.
Advertenties

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in karaktertrekjes. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s