verder kijken dan jezelf

Ik geef toe dat ik me soms voel als een blad waarmee de wind speelt, dat ik zelfs klaag, vol van verlangens ben en af en toe gemakkelijk kwaad word.

Echte kracht ontstaat volgens mij echter pas wanneer je je eigen geestesgesteldheid kiest, in de zin van boven de omstandigheden leren staan.

Als je een strategie hebt voor je leven, hoef je je niet te verzwakken, omdat elk moment z`n doel heeft, en je er verantwoordelijkheid voor neemt.

Er is nog tijd genoeg om van koers te veranderen, mocht dat nodig blijken, en om twijfels te hebben. Maar het leven eist dat we beslissingen nemen.

 

Iets dat me van m`n gewichtigheid heeft genezen en een ander licht heeft geworpen op schijnbare moeilijke situaties, is het besef dat dit leven ieder moment voorbij kan zijn, ook al geloof ik niet in de dood. Zo heb ik geleerd ontzettend veel van het leven te houden.

En dat leven gaat nu eenmaal voortdurend op en neer. Mensen en situaties zijn nu eenmaal onvoorspelbaar; het leven zit gewoon zo in elkaar dat we zowel krijgen wat we willen als wat we niet willen.

Als ik halsoverkop wegvlucht van onzekerheid of angst, houd ik niets van blijvende waarde over. Pas wanneer ik op zowel goede als slechte dagen tegen mezelf kan zeggen “ik ben oke” , heb ik weinig meer te vrezen.

 

En daarvoor is het nodig om niet altijd de scherpe randjes van het moment af te willen halen, niet altijd geestelijk te vluchten door te gaan shoppen, een nieuwe minnaar te nemen of anderszins het heden uit de weg te gaan. Wanneer je op zoek gaat naar god, kom je vaak jezelf keihard tegen.Toch begint het daar.. En daarnaast zijn de mensen die we het lastigst vinden juist degenen van wie we het meest kunnen leren. Want datgene wat ons in hen irriteert, helpt ons te zien wat er werkelijk aan grove emoties en lelijke gedachten of neigingen in ons steekt.En pas wanneer dat naar buiten komt, kunnen we eraan werken.

 

Mijn grootste ambitie is al van kinds af aan geweest een kanaal van vriendelijkheid, gulheid, mededogen en liefde voor anderen te mogen zijn. Warmte te mogen uitstralen. Toch heb ik ontdekt dat me dit alleen lukt voor zover ik bescheiden ben, dat wil zeggen zonder grootse ijdele ambities, en een open tolerante geest in plaats van vastomlijnde ideeen.

Ik ben niet meer zoveel geïnteresseerd in kritiek/moraal van anderen, en loop waarschijnlijk juist minder in de weg van het leven dan 15 jaar terug. Bovendien: wat is kale kennis waard? Ik geloof dat wijsheid boven de kennis van de geleerde uitstijgt.

 

Wat ik de afgelopen anderhalf jaar geleerd heb, is dat het mogelijk is om m`n vastberadenheid of innerlijke rust niet perse te hoeven laten verstoren door hevige emoties of nare gebeurtenissen. Door mezelf in die zin niet langer zo in de weg te zitten en te aanvaarden wat er op mijn pad komt, heb ik meer gemoedsrust gekregen. Het is vooral de interpretatie die we aan gebeurtenissen toekennen, die maakt dat ze bijna ondraaglijk worden.

Vooral het heel graag iets willen zijn of het hebben van een groot verlangen, maakt dat we in feite niet langer vrij zijn. Alleen wanneer ik gewoon doe wat ik graag doe, ben ik niet alleen heel erg tevreden, maar ook precies op mijn plaats – ongeacht wat anderen daarvan vinden.

Ik heb nooit het lelijke verlangen naar winst gekend, wel het ijdele verlangen om gezien te worden in m`n bedoelingen.

Ik denk dat alleen een geest die voortdurend in beweging en ontwikkeling is, zonder noodgedwongen toevluchtsoorden of vaststaande ideeen/dogmas, verbonden kan zijn met het leven, en dus tevreden.

We houden ons meestal veel teveel vast aan het bekende, veilige; maar door ons zo vast te klampen worden we juist bang.. Onze geest zal nooit problemen op kunnen lossen wanneer die zich er tegelijkertijd enorme zorgen over maakt. Maar los daarvan: makkelijker gezegd dan gedaan, om het van een frisse afstand te beschouwen.

Iemand die zich heeft geleerd volledig aan de samenleving aan te passen en het dus  “goed voor elkaar” heeft, bereikt een soort van arrogantie, een technisch zelfvertrouwen. Maar wanneer we buiten het systeem durven leren denken/beslissen en ten koste van alles proberen onszelf te blijven, zullen we ware creativiteit kennen die niet gevormd wordt door wat sociaal geaccepteerd is, maar daadwerkelijk in staat zijn de wereld te verbeteren – puur en alleen al door wie hij/zij is…

 

Advertenties

Over Rebekka Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Een reactie op verder kijken dan jezelf

  1. Hetty zegt:

    Ik lees je teksten altijd, en vind er veel herkenning in. Heb al wel ’s anoniem gereageerd (ook omdat ik wel een space heb maar er niks mee doe). Ik hoop dat bij jou "geen bericht, goed bericht" geldt en vooral dat je geïnspireerd blijft. Alle goeds!

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s