goedgelovigheid vanuit het perspectief-van-de-derde-persoon

"I have great faith in fools – my friends call it self-confidence"  – Poe
 
 
Veel te goed van vertrouwen is ze. Die goedgelovige zus wil maar niet aannemen dat er ook slechte mensen zijn.
"Mensen kunnen toch veranderen?"
Thuis bij zus; zus met wie ik al veel heb meegemaakt. Als ik de feiten van haar leven onder elkaar zou opsommen, zou niemand lachen.
Toch lachen we de hele avond.
Na een verleden met foute en hele foute mannen, en kinderen die ze helemaal alleen moet opvoeden, woont ze nu in een knus huisje met een overvloed aan lampjes en kaarsjes.
Haar dochters kopen die voor haar; iedere keer brengen ze weer een nieuw lampje, kussentje of kaarsje voor haar mee. Op alle kastjes en tafeltjes staan lampjes, overal branden kaarsjes.
 
" Ik vind het best rustig, alleen wonen" , zegt ze, " maar ik wil best weer een man".
"Ja", zegt haar dochter, "jij wilt altijd een man. Het gaat erom wie je daarvoor uitkiest, mam. jij vindt mensen veel te snel aardig, jij vertrouwt iedereen".
" Dat is waar, ik vertrouw mensen".
 
Dochter gaat verder: " laatst belde er een man aan, met van die enge oogjes; mam kent `m helemaal niet, maar laat `m gewoon binnen. Dat kun je helemaal niet doen mam, dat kan wel een moordenaar zijn. Zulke mensen moet je niet in je huis laten".
" Neehee, dat doe ik toch ook niet meer".
"Ja mam, maar je hebt een kennis van je ook een keer twee briefjes van vijftig meegegeven, en die heeft ìe mooi zelf gehouden".
"Ach ja, dat kon ik toch niet weten". We lachen.
"Mama wil niet geloven dat er slechte mensen zijn. Ik geloof dat wel; er zijn slechte mensen, maar m`n moeder gelooft dat niet".
 
Ik voel hoe ze de spijker op z`n kop slaat. Al sinds m`n jeugd zoek ik naar de woorden, de juiste omschrijving die nu in een simpel zinnetje wordt uitgedrukt.
Ze wil niet geloven dat er slechte mensen zijn. Dus komen de slechte mensen bij bosjes in de buurt, vreten zich een weg in haar leven, slaan er deuken en gaten in en vertrekken weer. En aan de horizon verschijnen – hoewel minder – nog steeds nieuwe slechte mensen.
Vroeger begreep ik nooit dat het kwaad juist de goede, naief-oprechte mensen trof. Het wekt agressie op. De kwade mensen ruiken het en komen erop af.
In de film "breaking the waves" van Lars von Trier gebeurt het met het meisje Bess. De frontale botsing van wereldbeelden.
 
Toch – ook in de film zie je dat – wordt de goedheid er niet door aangetast. Ze lijkt wel onschendbaar. Er wordt van alles vernield, maar de goedheid blijft.
Je denkt: hoe kan het! Hoe is het mogelijk! nu houden ze wel op! Ze lijkt in die zin zo onbreekbaar als het hardste metaal.
"Die man heeft je opgelicht mam", zegt haar dochter. "Je mag blij zijn dat ik er ben". "Ja, maar iedereen kan toch veranderen? Alleen door liefde kan het goede toch overwinnen?" " Een leuke man, voor de gezelligheid `s avonds, daar mag ik toch op hopen, dat ik die nog eens vind?"
Ze blaast een flakkerend kaarsje uit: "het is hier gezellig genoeg zo".      
Advertenties

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in ETHIEK!. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s