zingeving deel 3 en slot

Een mens die zich bewust wordt van z`n verantwoordelijkheid ten opzichte van een ander, zal geen einde maken
aan z`n leven. Hij kent immers de reden waarom hij leeft.
De rechtstreekse invloed die van het gedrag uitgaat, is altijd doeltreffender dan de invloed van woorden.
Nietsche: "Wat mij niet doodt, sterkt mij".
Ander citaat:"wat een mens heeft beleefd, kan geen macht ter wereld hem ontnemen".
 
Er zijn twee rassen mensen hier op aarde: fatsoenlijke en onfatsoenlijke mensen.
De scheidslijn tussen goed en kwaad reikt zeer diep, en is zelfs zichtbaar op het laagste niveau.
Wanneer je uit een "gevangenis"komt, dringt het nog niet tot je bewustzijn door, dat je nu echt vrij bent.
Je behoort nog niet tot de vrije wereld, zit in je hoofd nog gevangen.
Je hebt een deel van je vermogen tot blijdschap en genieten verloren, en moet dit langzaam opnieuw aanleren.
Er komt veel los, je zou bijna van depersonalisatie kunnen spreken.
Je emoties breken opeens door die vreemde barriere die je steeds had belemmerd.
 
Wanneer je nog maar net bent bevrijd van grote mentale druk, loopt je geestelijke gezondheid in die zin een
risico, dat je moet oppassen voor verbittering, bandeloos gedrag, of ontgoocheling.
Je ontkomt gewoon niet aan de invloed van het machtsvertoon en de geweldadigheid die je zolang heeft omringd.
Verbittering, wanneer mensen geen begrip hebben, het ontkennen, of het ze koud laat.
Gruwelijk oppervlakkig en gevoelloos zijn sommige mensen.
De ontgoocheling schuilt erin, dat je jaren hebt gemeend de grens van het vermogen tot lijden te hebben bereikt,
en dan tot de ontdekking te komen dat lijden geen grenzen kent, en je nog heviger kunt lijden.
Daar ben je niet op voorbereid, en dit is een ervaring die je slechts met grote moeite kunt verwerken.
 
Maar de mooiste ervaring na al dat lijden en vechten en verwerken, is dat je niet veel meer hebt om bang voor te zijn. Je moet je richten op de toekomst: op taken en doelstellingen die je wilt verwezelijken.
En alle vicieuze cirkelformaties en terugkoppelingsmechanismen moeten ontzenuwt worden ( principe van logotherapie): die spelen namelijk een grote rol bij de ontwikkeling van neurosen.
 
Het streven van de mens naar betekenis is een primaire drijfveer in zijn leven.
De wil-tot-betekenis. De mens is in staat te leven en te sterven voor z`n idealen.
Mijn geestelijke aspiraties zijn altijd gekleineerd.
Volgens J.P.Sartre "verzint de mens zichzelf, ontwerpt hij zijn eigen essentie".
Ik denk echter dat de betekenis van ons bestaan niet door onszelf wordt verzonnen, maar veleer ONTDEKT.
 
Het lijkt me echter uitgesloten dat er in de mens zoiets bestaat als een morele of religieuze drang, in het kader van de opvatting dat het wezen van de mens wordt bepaald door zijn principiele driften.
De mens wordt nooit gedreven door moreel gedrag: bij iedere gelegenheid bepaalt hij zelf opnieuw zijn morele gedrag. Dit terwille van het doel dat hij zichzelf heeft gesteld, of terwille van God.
 
Wanneer je wil-tot-betekenis gefrustreerd wordt, kan dit aanleiding geven tot het ontstaan van een neurose.
Deze neurose ontstaat niet uit een conflict tussen stuwkrachten en driften, maar uit conflicten tussen
verschillende waarden: uit morele conflicten en geestelijke problemen.
Heeft dit lijden enige betekenis?
Want als dit niet zo is, heeft overleven evenmin enige betekenis: aangezien een leven dat afhankelijk is van het toeval, uiteindelijk niet de moeite waard is te worden geleefd.
 
Niets uit het verleden is onherroepelijk verloren, alles blijft integendeel onherroepelijk bestaan ( psalm 56:9)
De wens is de vader van de gedachte, de angst is de moeder van het gebeuren.
Op dezelfde wijze echter als de angst juist veroorzaakt wat men vreest, maakt een gedwongen voornemen
iets dat men vurig wenst, onmogelijk….
Wanneer je echter je angst vervangt door een paradoxale wens – wensen waar je bang voor bent –
dan wordt de angst ontzenuwt!
 
Wanneer je als neuroticus geleerd hebt om jezelf uit te lachen, ben je wellicht op weg naar genezing.
Een dwangneurose beschermt je vaak tegen een formele psychose.
Het is dus duidelijk dat geestelijke gezondheid is gebaseerd op een zekere mate van spanning: de spanning
tussen wat je reeds hebt bereikt, en wat je nog wilt voltooien.
Herorientatie op de zin en betekenis van het bestaan brengt een heilzaam soort spanning.
Ieder mens heeft in mijn ogen zijn eigen specifieke levenstaak, en in dat opzicht is hij onvervangbaar.
 
Ieder mens wordt door het leven ondervraagd, en hij zal z`n leven moeten verantwoorden.
Je moet verantwoordelijkheid dragen voor je eigen leven.
Het confronteert je met de onherroepelijkheid van je beslissingen omtrent jezelf en je leven.
Alleen door liefde kan een mens doordringen tot het innerlijk van een medemens: beminnen stelt je in staat
de essentiele eigenschappen en potentiele mogelijkheden van die ander te ontdekken.
 
Wanneer je de vrije bepaling/ vrije keus van de mens niet erkent, wordt God een begoocheling,
en opvoeding een illusie.
Voor beide overtuigingen is vrijheid voorondersteld, anders zijn beide misvattingen.
Vrijheid dient altijd verbonden te zijn met verantwoordelijkheid.
Sommige mensen verharden na moeilijkheden en worden beesten, anderen worden zachtmoediger door
pijn en moeite. De mens draagt beide mogelijkheden in zich: en welke wordt verwezenlijkt, is afhankelijk
van ZIJN besluit, niet van z`n levensvoorwaarden. 
Advertenties

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Een reactie op zingeving deel 3 en slot

  1. Ben zegt:

    Sommige mensen verharden na moeilijkheden en worden beesten, anderen worden zachtmoediger door
    pijn en moeite. De mens draagt beide mogelijkheden in zich: en welke wordt verwezenlijkt, is afhankelijk
    van ZIJN besluit, niet van z`n levensvoorwaarden. 
    AMEN
     

    De ontgoocheling schuilt erin, dat je jaren hebt gemeend de grens van het vermogen tot lijden te hebben bereikt,
    en dan tot de ontdekking te komen dat lijden geen grenzen kent, en je nog heviger kunt lijden.
    Dit is Dylanesk, zong hij niet:
    When you think that you lost everythingYou find out you can always lose a little more
    in een song die volledig aansluit op jouw trilogie: Tryin’ to get to heaven before they close the door.
     
    Ik weet gelukig dat jij de keuze maakt niet te verharden met al jouw pijn.
     
    Liefs Ben
     

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s