Valkuilen

 
 
Please don`t leave me!! staat er op een sticker in m`n toilet. M`n hele huis en hoofd hangt overigens vol met spreuken die me om de een of andere reden meteen aanspraken, vaak zonder te weten waarom.
Als je verlatingsangst hebt, is je liefdesleven vaak stormachtig. Nooit eens rustig en kalm. Dat komt omdat je een relatie eigenlijk altijd ervaart als wandelen langs de rand van de afgrond.
Sommige mensen met verlatingsangst gaan intieme relaties helemaal uit de weg: ze blijven liever alleen dan steeds ( het risico te lopen) iemand te moeten verliezen.
Met de ene hand duwen ze hun geliefden weg, terwijl ze met hun andere hand proberen uit te nodigen, vast te klampen, naderbij te komen.
Of zoals Dylan al zei: "it has always been my nature to take chances – my right hand drawing back, while my left hand advances" . Triest eigenlijk, en zo vermoeiend want onverenigbaar ook.
Mensen met dit soort symptomen hebben pijnlijke ervaringen met relaties, het is voor hen niet de plek waar ze kunnen bijkomen en ze zich kwetsbaar kunnen opstellen. Integendeel: het voelt gevaarlijk en onvoorspelbaar in relaties. Mensen doen je pijn, ze verraden en gebruiken je, en je moet op je hoede blijven.
 
Veel mensen voor wie dit opgaat hebben vroeger te maken gehad met misbruik. Bij misbruik heb je een ingewikkelde mengeling van gevoelens, woede, angst, boosheid en verdriet. Hun gevoelens zijn intens en net onder de oppervlakte voelbaar, waardoor ze zich er voortdurend bewust van zijn. 
Zelfs wanneer ze heel kalm zijn, voelen ze de aanwezigheid ervan. Als water achter de sluisdeuren. Hun stemming slaat vaak zomaar om. Anderen snappen daar niets van: plotselinge woedeaanvallen, huilbuien of " er even niet zijn" ( wat we zo mooi dissociatie noemen). Deze gewoonte hebben ze ontwikkeld als een soort van psychologische ontsnapping uit het misbruik.
Sommigen zijn veel kwijt uit die bewuste tijd, en hebben geen echte herinneringen, maar krijgen vreselijke nachtmerries of dromen, of beelden die zich opdringen.
Of ze zijn plotseling uit hun doen door iets dat aan misbruik doet denken. Je lichaam herinnert het zich nog heel goed, ook al weet je dat zelf niet.
 
Alle vormen van misbruik zijn grensoverschrijdend: je fysieke, psychologische/emotionele of sexuele grenzen werden niet gerespecteerd, en iemand die jou juist had moeten beschermen heeft je willens en wetens gepakt. Terwijl je weerloos was. Je wist niet hoe je jezelf moest beschermen, en dat was beangstigend.
Je kunt niet veel doen wanneer anderen, groter en sterker als jij, over je grenzen gaan. De situatie is te complex. Niemand verwacht dat je jezelf beschermt, dat moeten je ouders doen. Vaak is juist het feit dat niemand je beschermde, het meest pijnlijk. Zo werden je onschuld en je vertrouwen beschaamd.
 
Bij zowel lichamelijke of emotionele mishandeling alswel bij sexueel misbruik zijn de overeenkomsten groter dan de verschillen. Bij alledrie geldt de vreemde mengeling van liefde en pijn. Wanneer je vader`s woedeuitbarstingen zo onvoorspelbaar waren, leefde je als kind in permanente angst. Je wist immers nooit wanneer het zou gebeuren. Het ene moment had je een normaal gesprek, en het andere moment schreeuwde hij met gebalde vuisten. Alsof er een gevaarlijke gek in huis rondliep. Zelfs wanneer er niets aan de hand leek, dreigde gevaar. Het was nergens echt veilig. Dus voel je je tot op de dag van vandaag onveilig, en blijft een deel van je altijd waakzaam. Het is moeilijk voor te stellen hoe chaotisch en gevaarlijk de wereld er voor een kind uitziet, wanneer degenen waar je van houdt je kwaad doen. De basisveiligheid, die voor anderen normaal is, bestaat dan gewoonweg niet.
 
Misbruik brengt sterk het gevoel van onvolwaardigheid teweeg. Je schaamt je voor wie je bent. Je bent niets waard. Je hebt niet het recht om voor jezelf op te komen. Je laat je gebruiken en je laat ze over je heen lopen. Voor je gevoel verdien je niets anders dan misbruikt te worden. " Gelukkig" heeft een kind een laatste redmiddel: afhankelijk van de ernst van het misbruik kun je als kind meer of minder tijd gedissocieerd hebben doorgemaakt. Dat was voor toen een goede manier, omdat het je de mogelijkheid bood om jezelf er emotioneel buiten te houden en erdoorheen te komen. Het leek alsof dat wat gebeurde buiten de realiteit stond.
 
Het meest raadselachtige is echter het onontkoombare feit dat dit soort vernederde mensen dezelfde destructieve patronen van toen maar blijft herhalen. Freud noemde dat herhalingsdwang. Want waarom zou iemand die als kind mishandeld of misbruikt werd zich opnieuw in een zelfde soort relatie storten?! Het slaat nergens op, maar het gebeurt wel. Je her-speelt als het ware opnieuw de rollen uit je jeugd.
 Zo kan je levensvisie op het idee  gebaseerd zijn dat mensen niet te vertrouwen zijn. Dat is de emotionele ondertoon van je relaties, dat gevoel heb je zodra iemand dichterbij komt. Je wordt als het ware heen en weer geslingerd tussen hoop en teleurstelling, en hebt uiteindelijk geen zin meer om nog zulke risicos te lopen.
 
En zo blijven deze mensen ergens altijd dat bange kind. Terwijl het toch mogelijk moet zijn om je kracht als volwassene op te eisen. Daders halen altijd hun slachtoffers naar beneden. Voor deze mensen is het tijd om mee te voelen met dat gekwetste deel in henzelf, om op zoek te gaan naar het goede in ze, en om boos te worden op de volwassenen die hen destijds niet beschermden; om hun woede te gebruiken om zichzelf sterker te maken. Wellicht wordt het tijd om het contact met de dader(s) te verbreken: de dader houdt je namelijk in je valkuil. Aan een stuk door. Hij/zij geeft je de verkeerde boodschappen, namelijk dat je een zwak en hulpeloos slachtoffer bent, dat er iets mis met je is, dat je niet deugt. Het is moeilijk beter te worden in een vergiftigde atmosfeer. Bovendien is het in de meeste gevallen waarbij er sprake is van ernstig misbruik, een gegeven dat de dader ontkent. Want natuurlijk zal hij/zij elke verantwoordelijkheid willen ontkennen. Het is daarom zo belangrijk voor dit soort mensen om steun te krijgen van iemand die ze kunnen vertrouwen – ook om de cirkel te doorbreken in het heden. Want het is mogelijk patronen te doorbreken, te veranderen, hoe langzaam en pietepeuterig dat ook mag gaan: the power of the mind is limitless!
Advertenties

Over Rebekka Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in matters of the heart. Bookmark de permalink .

Een reactie op Valkuilen

  1. Ben zegt:

    Sheryl Crow zong:
    Lie to me, I promise I believe
    Lie to me, but please don’t leave
    Dat schoot me te binnen toen ik dit las.
    Liefs, Ben

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s