Grote vooruitgang in de verkeerde richting

Psychotherapie is een vak waar maar weinigen voor geschikt zijn; het vraagt een specifieke begaafdheid, een groot invoelend vermogen, en een hartstochtelijke belangstelling voor de menselijke psyche. Het vraagt de hoogste integriteit, een niet aflatende verwondering over het mysterie van dit leven, en een omarmen van een waarachtig niet-weten. De ontwikkelingen in de richting van de zo populaire biologische psychiatrie vervullen mij met verbijstering en huiver.
 
Psychiatrische aandoeningen worden gezien als stoornissen waarvan het ontstaan, verloop en de behandeling duidelijk zijn te beschrijven, te definieren en aan te geven.
Tja, als je dokter bent heb je ziektes nodig – zo eenvoudig is dat. Bij sommige van deze psychiaters kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat ze al tijdens hun medische opleiding hun laatste restje menselijkheid hebben verloren. Ze hebben zich nooit diepgaand, van mens tot mens geinvolveerd – en voor het intensieve proces van psychotherapie zijn ze te afstandelijk, eigenlijk te bang.
Maar mijn logica zegt me dat – wil je je werkelijk tot in de diepte met mensen bezighouden en met je eigen menselijkheid – je er niet onderuit komt zelf de diepte in te gaan. Sommige keuzes hebben nu eenmaal niets met ” het gezonde verstand” te maken, maar komen voort uit iets wat veel dieper ligt en dat gewoon het heft in handen neemt. Voor mij is het  moeilijk te begrijpen waarom zo weinig mensen deze fundamentele vragen stellen.
 
Waar het kinderen aangaat: sommige kinderen zijn buitengewoon gevoelig . Ze voelen intuitief aan dat het levensprogramma dat hun ouders hen aanbieden even onwerkzaam als onwerkelijk en onecht is. Maar deze kinderen weten ook dat een directe confrontatie hierin met hun ouders, hun ouders waarschijnlijk zou doen instorten.
Meestal zijn kinderen in dit stadium overigens al geheel verlamd en hebben ze geleerd hun protest en woede onmiddelijk weg te slikken. Het helende zit `m bij deze kinderen vaak in de omgang met leeftijdsgenoten. Pas wanneer ook die relaties slecht zijn ontstaat er een formidabel probleem in de socialisatie, met alle gevolgen van dien. Je moet beseffen dat aan het begrip loyaliteit bijzonder veel vastzit: zo veel, dat maar weinigen daar diep op in wensen te gaan. Het is ook moeilijk te begrijpen; je kunt het liefde noemen, of bewogenheid, of ontroering. Sommige ouders hebben een enorme behoefte aan steun, aan een extreme vorm van bevestiging, zelfs van hun waanideeen.
 
Wat mijzelf is overkomen, is dat zelfs mijn waarnemingen werden ontkend. Wat ontkend werd, was wat mijn ogen zagen en wat ik intuitief aanvoelde. Dit is voor mij zeer verwarrend geweest. Het ondermijnde ten diepste, zonder dat ik dit zelf besefte, een kernvertrouwen in m`n eigen waarneming.
Op een gegeven moment begon ik in m`n verwarring en eenzaamheid steeds meer te fantaseren, en verloor zo geleidelijk aan een groot deel van het zicht op de werkelijkheid. Ik ging in m`n fantasieen geloven en er waren geen vrienden die deze fantasieen corrigeerden. Ik mocht overigens ook geen vrienden hebben: ik moest me geheel op m`n moeder en op God richten. Natuurlijk begon ik op een gegeven moment noodsignalen uit te zenden: ik werd de schande van de familie, en het spreekt vanzelf dat die opvatting enorme consequenties had.
 
Soms vraag ik mij af waarom die visie over een volstrekt verkeerde programmering, die ik nauwelijks meer van me af kan schudden en veel van m`n handelen bepaalt, zo bedreigend is. Ik denk dat dit komt omdat die huiveringwekkende, reele gebeurtenissen in mijn kinderleven nog altijd door mijn ouders geloochend worden.
En voor mij is juist dat niet-kunnen-vergeten de essentie van het lijden. We zijn allemaal tegen onszelf opgezet, door hoe we geprogrammeerd zijn. We zijn opgezet tegen wat puur is in ons, zuiver, intelligent, helder en krachtig. Zo sloegen m`n fantasieen en angsten op hol, werd de stem van m`n moederlijke programmeur steeds luider, en liep ik angstig en vervuld met achtervolgingswaan door de straten.
 
Het ondergedompeld worden in een gevoel van onmacht is een niet te verdragen ervaring – je doet uit alle macht verwoede pogingen je beheersing-hebben-over te herstellen. Kort gezegd komt het erop neer dat ik in m`n jeugdervaringen sleutels aangereikt heb gekregen die op geen enkel slot meer passen, die geen enkele levenssituatie meer tot een bevredigende oplossing kunnen brengen. Men heeft mij iedere dag verteld dat 2+2 vijf is. En dus was ik vanaf een bepaald moment niet meer in staat mezelf te handhaven op een gezonde manier, in de zin van het opbouwen van een vrouwelijke en volwassen identiteit: ik miste alle noodzakelijke sociale vaardigheden die een normaal sociaal leven mogelijk maakten. Ben ik ” gek”  geworden en gebleven om zo mijn vader of moeder het gevoel te geven een rol van betekenis in m`n leven te kunnen blijven spelen? In dat geval heb ik mij opgeworpen ( dit uiteraard totaal onbewust)  als een soort steunende aanpassing aan de behoeften van m`n ouders, opdat die overeind konden blijven. Dit kun je bijna psychische incest noemen.
 
Sommige ouders willen niet dat hun kind zelfstandig wordt en enige vreugde in z`n leven vindt. Ze willen het kind als bron van hun exploitatie niet kwijt en als dat wel dreigt te gebeuren, komen ze in een toestand van grote wanhoop.
Toch zul je je ondanks al dat gemanipuleer te midden van die mensen moeten handhaven zonder erdoor verlamd te raken; want als je verlamd bent, is het gebeurd met je.
 
 
Liefs, Rebekka.
Advertenties

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in ETHIEK!. Bookmark de permalink .

Een reactie op Grote vooruitgang in de verkeerde richting

  1. Ben zegt:

    Ik had het al op hyves gelezen, een paar dagen gewacht en bedacht dat er geen andere reactie mogelijk is dan een dikke welgemeende knuffel.
    Liefs Ben

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s