in de schoot der goden

 
   
 I know no answers and no truth for absolutely no soul alive
I will listen to no one who tells me morals. There are no morals – and I dream a lot!
 
Alle grote utopieen zijn ontstaan uit en dagdroom, uit een innerlijke waarneming van een betere toekomst.
Wat zei Erasmus nog maar? Alta alantis patent – het verhevene staat open voor wie vleugels heeft!
Bij dagdromen is het wakkere ik niet uitgeschakeld, terwijl de nachtdroom alleen ontstaat als iemand slaapt, dat wil zeggen geen wakker ik meer heeft.
Bij de dagdroom blijf je zelf de stuurman van het proces: het ik besluit om te gaan dagdromen.
Waar in de nachtdroom de onvervulde wensbeelden uit het verleden leven, daar gaat het in de dagdroom om een verbinding met de toekomst.
Alles wat er tussen deze eenvoudige dagdroom en de volledig uitgewerkte utopie ligt, is het werkterrein van de hoop.
De hoop verleent de dagdroom duurzaamheid.
 
Nu wordt vaak gesteld dat hoop slechts in crises tot wasdom komt. Ik zou niet willen zeggen dat er zonder crisis geen hoop is; maar ik meen wel dat de krachtigste lichtstralen van de hoop juist oplichten in de diepste wanhoop.
Ik sluit mijn ogen niet voor de wanhoop over het immorele, het slechte. Het is zelfs zo, dat daar waar aan de ene kant hoop kan uitgroeien tot een vast fundamenteel vertrouwen in de toekomst, aan de andere kant de vrees verdicht tot radeloosheid en wanhoop.
Het gaat er – spreek ik uit recente ervaring – juist om de wanhoop in het leven als uitdaging te leren zien. Er is een fundamentele conditie die "levenszin" kan worden genoemd. Zonder levenszin is er geen uitzicht op het mobiliseren van de hoop als kracht. Levenszin kan soms al op jonge leeftijd dusdanig gekwetst zijn, dat daardoor de kracht van de hoop niet meer gewekt kan worden.
 
Ook is contact met mensen nodig. Zonder mensen is er geen hoop. Je hebt een maatje nodig, met wie je over je vrees kunt praten, waardoor je je vrees kunt overwinnen of kunt gaan zien waar sprake is van onterechte vrees. Dat hele proces van de worsteling in de medemenselijke sfeer om de kracht in jezelf te ontdekken, is essentieel. Zonder dat ontstaat een opgeslotenheid in wanhoop. Sterker nog: ik durf te beweren dat alles wat radeloosheid is, wat wanhoop is, te maken heeft met het onvermogen van de mens zich te herkennen in zijn medemens die hem helpt zijn onzekerheid te overwinnen.
Wanhoop is in feite geblokkeerde hoop, en hoop is overwonnen wanhoop.
 
Het is van belang een reele blik op de geworden werkelijkheid en op de gebreken die aan die werkelijkheid kleven, te kunnen werpen. Als wij niet in staat zijn
integer met die geworden werkelijkheid om te gaan, als we niet leren te onderscheiden wat gelukt of mislukt is, zullen we er ook niet in slagen integer met de toekomst om te gaan.
Het eerste wat nodig is, is dat we in zekere zin lijden aan het gevoel: hoe moet het in hemelsnaam verder? Met dat gevoel moeten we leven. Dat betekent dat ik lijd aan een existentiele nood in de wereld.
Verder is het diciplineren van de wil een belangrijke oefening, want zonder wil gebeurt er niets ( hoe denk je dat ik gestopt ben met roken en weer zo`n prachtig huidje heb?!). Het gaat erom je wil tegen de stroom van de loop der gebeurtenissen in zo te diciplineren dat je ermee leert sturen.
Het gaat er niet om dat je iets geweldigs doet, maar dat je een vrijheidsruimte schept die tegen de loop van de gewone dingen in kan bestaan. En daarmee ben je in het gebied van het koerszoeken beland. Niet van koersbepalen, want tijdens omwendingen in je leven zijn er helemaal geen zekerheden die een rationeel eenduidige koersbepaling rechtvaardigen.
 
De meeste mensen ( ik!) willen onzekerheden uitbannen, omdat toegeven aan onzekerheid doodeng is, en ook nog eens wordt uitgelegd als uiting van zwakte.
Toch kan het niet anders, want in het domein van de gedroomde toekomst worden we zowiezo niet meer gedragen door een in een verleden genomen besluit met betrekking tot een bepaalde koers. Je staat gewoonweg voor het pijnlijke en existentiele dilemma dat je de koers van het verleden moet loslaten om het nieuwe van de toekomst te kunnen toelaten. Ik noem dat existentieel, omdat met dat verleden sterke en dierbare gevoelens verbonden kunnen zijn die we moeten loslaten.
 
Verder vertoont de morele lading van een echte ommekeer zich nooit in het volle licht. Het begint altijd als een kiem, onbeholpen.
Het nieuwe in het persoonlijke en sociale leven heeft een bepaalde incubatietijd nodig. Pas daarna kan het nieuwe pas echt doorbreken en zichtbaar worden.
Als je wilt koerszoeken, heb je innerlijke bakens nodig, leidbeelden. Hun functie is het scheppen van een ruimte waarbinnen het mogelijk blijft te bewegen, afhankelijk van de signalen die je ontvangt tijdens dat proces.
 
Die leidbeelden zijn in mijn geval sterk bepaald door datgene/diegenen waar ik al sinds m`n kinder-/tienerjaren vertrouwd mee raakte: de Psalmen uit de Bijbel,
de teksten van Bob Dylan, Van Morisson, Patti Smith, de boeken van Goethe en Petrarca, de kunst van Gustav Klimt, Gaudi, Waterhouse, Michelangelo, etc.etc.
Of aan een enkele rots in de branding: iemand die iets vriendelijks zei wanneer ik bijna kopje onder ging.
Wanneer je er middenin zit, klinkt dit allemaal zo banaal, zo " waar zou ik het allemaal nog voor doen" . Maar hoe langzaam dit proces zich ook voltrekt ( ik klim er zelf immers nog maar pas weer een beetje uit omhoog), in wat voor golfbewegingen ook, je wordt er echt een rijker geschakeerd mens van – zowel voor jezelf als voor anderen.
 
M`n lieve ( voormalig-) filosofiedocent was erg blij met m`n voorstel om m`n eindscriptie te relateren aan de filosofie, en `m`n verzoek aan hem om mij te begeleiden. Ik schijn de eerste student hier te zijn die een filosofie-gerelateerd onderwerp kiest daarvoor ( en hem als mentor, haha).
Afgelopen zomer hadden we al een regelmatige briefwisseling naar aanleiding van wederzijdse gebeurtenissen/wendingen, en ik denk dat deze docent in z`n kalmte, rust en rationele betabrein mij precies het juiste tegenwicht kan bieden voor m`n eigen ongeordende brein, m`n tomeloze energie en m`n  alpha-insteek, haha.
 
 
Af en toe word ik moe van de constante gedachtenstroom in mijn hoofd. Want wat koop je ervoor wanneer er niemand is om het mee te delen? Wat ik wil en altijd heb gewild, is zo simpel en toch zo verdomde moeilijk: een maatje die m`n kronkels, m`n impulsiviteit , m`n wilskracht en m`n lasagna waardeert zonder me te willen opsluiten – en  simpelweg een goed en lief mens te zijn. God zij geprezen voor m`n dochters en de vele andere kids die hier over de vloer komen: zij ZIEN mij tenminste, delen mensen nog niet in naar standaarden van gekte of geconformeerd gedrag, en uiten hun emoties nog puur zoals die in hen opwellen.
Ik citeer hier voor de zoveelste keer Bob Dylan nog maar es: " Everybody `s wearing a disguise, to hide what they`ve got left behind their eyes. But me, I can`t cover who I am: wherever the children go, I`ll follow them".
 
  
Advertenties

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in ETHIEK!. Bookmark de permalink .

Een reactie op in de schoot der goden

  1. Wolfe zegt:

    Jij drukt nu toch uit wat ik al zo lang denk maar te lui/onbeholpen ben om te omschrijven. Het gezien willen worden zonder masker.. Ik heb je veel te lang niet gesproken! Ik ben druk geweest, en jij hoogstwaarschijnlijk ook. Maar ik hoop je binnenkort weer eens te spreken. Misschien als je een keer in de regio bent… Of anders kom ik een keer die kant op.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s