de grenzen van woede en vergeving

Ironisch genoeg ben ik er altijd voor teruggeschrokken om m`n woede te ventileren, omdat ik dat zo geleerd had, het ongezond leek,
en het me overstuur maakte.
Dus daar zit je dan: met die heftige emoties die lijken te zijn opgekomen zonder dat je erom gevraagd hebt.
Het lijkt wel op een berg giftig afval; het ligt er, niemand wil het, en er zijn te weinig plekken waar het kan worden gestort.
Om je woede ( en ook verdriet) te boven te komen, moet je een tot dusver onbekend terrein van je psyche durven betreden, illusies
leren doorzien, oude obsederende gedachtes laten rusten, en het gebrul in je binnenste leren begrijpen.
Genezing is een proces van zoeken en oefenen, geen kwestie van een enkel idee.
 
Want zelfs rauwe en warrige emoties zijn een soort licht dat fonkelt van energie. En ook je woede kun je positief benutten om dieper dan gewoonlijk te kijken. En dan kan woede tijdelijk een leermeester blijken – niet iets dat je zo snel mogelijk moet zien kwijt te raken
( zoals er in de kerk zo goed ingestampt werd), maar iets dat je inwendig kunt verwerken en omvormen tot iets nuttigs.
Want woede die niet getransformeert wordt in iets leerzaams/nuttigs, wordt een eindeloze herhaling van hoe onderdrukt, gekwetst en gekweld je wel niet bent. Pijn ( trauma) is de oorzaak immers van woede.
Dus door de woede – die neerslag van je pijn of trauma – op te potten in plaats van er oplossingen voor te zoeken en je af te vragen wat je eraan kunt doen, sluit je jezelf voor de rest van je leven ermee in een kamer op.
 
De verontwaardiging die je normaal ten aanzien van allerlei aspecten van het leven voelt, wordt versterkt wanneer je in je jeugd herhaaldelijk met minachting, kwellingen, verwaarlozing of grote onzekerheid te maken hebt gehad.
Het verliezen van de zekerheid dat je de zorg, eerbied, aandacht van anderen waard bent, brengt een diep leed teweeg. Wanneer je sterk in je vrijheid, gedrag, taal en dergelijke beperkt bent geweest, zullen situaties die je aan die oorspronkelijke gebeurtenissen doen denken, je opnieuw je kalmte doen verliezen.
Wanneer je eenmaal aankomt bij dat diepere leerproces, is er uithoudingsvermogen en vastbeslotenheid voor nodig om het vol te jouden, door te gaan met er doorheen gaan. Confronterend.
 
Woede in mezelf heeft vaak te maken met creatieve gedachten, ideeen, plannen en idealen in m`n leven die door omstandigheden vroegtijdig zijn gestorven. In die zin zou je kunnen stellen dat woede het gevolg is van geesten die niet op gepaste wijze te ruste zijn gelegd. Nu ik meer en meer kennis/inzicht van/in mezelf en in deze zaken verwerf ( al is het alleen maar door ouder te worden), komt het aan op oefenen. Stap voor stap toepassen wat ik weet; zo vaak als nodig is en as long as it takes. Want het is niet alleen m`n doel om m`n territorium goed te leren afbakenen/beschermen en m`n grenzen goed aan te leren geven – desnoods fel! – maar ook om tegelijkertijd beschikbaar, toegankelijk en productief te blijven/zijn.
 
Ben overigens een boek van Johan Huizinga over het leven van Jean-Jaques Rousseau aan het lezen: nooit geweten dat deze alom geprezen man zo impulsief/dramatisch/gespleten was – op het totaal labiele af. Zie je vaak bij de grote geesten/denkers: wellicht omdat er altijd meer in te ontdekken valt dan in de geschriften van stabiele, weldoordachte en dus o zo saaie lui? Geeft me goede hoop, haha.
 
Tot gauw, en veel liefs,
 
Rebekka. 
Advertenties

Over Rebekka Eliza Dorothea Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in ETHIEK!. Bookmark de permalink .

2 reacties op de grenzen van woede en vergeving

  1. Wolfe zegt:

    Het klinkt alsof het wat beter met je gaat, in de zin dat je je woede leer aan te wenden voor jezelf. Ik denk dat je zeker in staat bent dat te doen wat je wilt, al kost het misschien moeite en tijd. Wat Rousseau betreft, die was iid niet altijd even gezond… Heb zelf nooit iets van Huizinga gelezen, maar de oude grootmeester heeft erg veel aanzien hier op de geschiedenisfaculteit.Groet, Ischa

  2. Paulien zegt:

    Ik kan weer niet anders dan je te bedanken voor het stukje dat je schreef. Ik leer zo vaak van jouw geschreven gedachtes die van mij lijken te zijn, maar waar ik nog geen woorden voor had gevonden. Je stukjes geven me vaak weer een klein beetje meer inzicht in mezelf, zetten me aan het denken, maken me blij doordat je dingen soms zo mooi omschrijft (rauwe en warrige emoties als een soort licht dat fonkelt van energie; geweldig!), de herkenning voelt fijn. Al is dat natuurlijk ook dubbel.
     
    Ook ik dacht een andere toon in je stukje te bespeuren, minder wanhopig / verkrampt / beperkt, ik kan het goede woord er niet voor vinden.
     
    Fijn weekend,
     
    Paulien
     
     

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s