The unbearable lightness of being

The idea of eternal return is a mysterious one, and Nietzsche has often perplexed other philosophers with it: to think that everything
recurs as we once experienced it, and that the recurrence itself recurs ad infinitum. What does this mad myth signify?
In the world of eternal return the weight of unbearable responsibility lies heavy on every move we make. This is why Nietsche called the idea of eternal return the heaviest of burdens. The heaviest of burdens crushes us, we sink beneath it, it pins us to the ground. The heaviest of burdens is therefore simultaneously an image of life`s most intense fulfilment. The heavier the burden, the closer our lives come to the earth, the more real and truthful they become. Not long ago, I caught myself thinking about Hitler and the several members of my family that perished in his camps; but what were their deaths compared with the memories of a lost period in my life, a period that would never return?
This reveals the profound moral perversity of a world that rests essentially on the non-existence of return,
for in this world everything is pardoned in advance and therefore everything cynically permitted.
When we think we love someone – is it really love? Or is it simply the hysteria of a person who – aware deep down inside of his/her inaptitude for love – feels the self-deluding need to simulate it?
We can never know what to want, because, living only one life, we can neither compare it with our previous lives nor perfect it in our lives to come. What happens but once, might as well not have happened at all. If we have only one life to live, we might as well not have lived at all.
Uit  ” the unbearable lightness of being” van Milan Kundera.
Ik verslind boeken de laatste maanden, vooral engelstalige – omdat deze taal net als het Latijn zo rijk en veelzijdig is.
De zinnetjes hierboven hebben me diep geraakt, en al eeuwenlang buigen denkers en filosofen zich over dit onderwerp.
Al in de zesde eeuw voor Christus boog Parmenides zich over deze kwestie. Is lichtheid/zorgeloosheid  inderdaad verkieslijker boven zwaarte/druk/verantwoordelijkheid? Hij dacht van wel, Nietzsche integendeel niet : think for yourself.
Chloe en ik zijn inmiddels terug uit het wonderschone en enerverende Rome. We hebben veel gezien/beleeft: de thermen van Caracalla,
het Ostia-strand, een chinese indringer met dikke boorhamer in onze hostel-kamer, de Trevi-fontein, het Collosseum en het Aventijn, etc.etc – heerlijk!
M`n kippen zitten voor het raam op de picknicktafel ( ze vertikken het om op stok in hun hok te gaan!) , m`n jonge katje verbeeld zich dat ze de moeder van m`n konijnen is, kruipt bij ze in het hok en wast ze steeds, en ik ga nu afsluiten om op zolder te helpen.
Nog een fijne laatste vakantieweek, en veel liefs,
Rebekka.
Advertenties

Over Rebekka Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in Boeken. Bookmark de permalink .

3 reacties op The unbearable lightness of being

  1. Andrew zegt:

    Naar mijn bescheiden mening is Milan Kundera een exponent van ‘ondragelijke’ taalspelletjes die leunen op een louter intellectuele paradox — die bij nader inzien leeg, zielloos zijn. Het is lang geleden dat ik het boek heb gelezen, en weinig onthouden. Alleen: het trieste en doodvermoeiende onvermogen (van de hoofdpersoon) om echt lief te hebben.
     
    Wanneer liefde gespeend is van liefde voor dìt leven, dit leven wat wij leven, is het — inderdaad — een monomane zelfbevrediging. Doods. 

  2. Rebekka zegt:

    Haha, een exponent van ondragelijke taalspelletjes joh? Ik gok dat het meer een kwestie van verschil in smaak is hoor, qua auteurs.
    Ik vind juist die onvermogens, die blootgelegde zwakheden en tekortkomingen van mensen erg mooi verwoord en boeiend!
    En by the way: wie op deze aarde bezit wel volledig het vermogen om " goed " / onvoorwaardelijk lief te hebben?
    Triest is het zeker, maar erg menselijk en herkenbaar tegelijk, in my opinion.
    Bedankt voor je reactie trouwens!
     
    Rebekka.
     

  3. Andrew zegt:

    Leen even een zin van jou. Goed/onvolwaardelijk ‘is in the mind of the beholder’. Daar voeg ik echter één ding aan toe: de geest is niet een constante, maar een continuüm — je hebt de verplichting om naar dit continuüm te leven. In een — wellicht ijdele — poging jouw waarheid samen te laten vallen met de waarheid.
     
    Neem bijvoorbeeld het paradigma uit de wiskunde: het boek is al geschreven, aan ons de taak om het geschrevene te lezen. In de praktijk betekent dat het streven naar de meest eenvoudige, meest elegante oplossing.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s