deze liefde is van een zwaar kaliber – omdat ze zwijgt

Toen je mij met lichte vingertoppen behoedzaam  en toegewijd als braille las,
legden leeuwen en tijgers hun kop op de poten, en sliepen in.
Zelfs de schorpioen trok zich terug..
Verlost haalde ik adem – ik voelde je hart tegen het mijne kloppen,
en in mijn binnenste werd het stil
 
Jij maakt mij wilder dan gras en bloemen –
ik, die al wilder dan water ben…
Hoe zal ik je in mijn hartstocht noemen,
jou, die ik nauwelijks ken?
 
Zal ik je lief en beminde noemen? in hoeveel namen vloei je mij uit
Hoe zal ik je in mijn kamer noemen,
wanneer je verlangend je mond drukt aan mijn huid –
als je stamelend man wordt in al jouw zoenen –
tederheid zal ik je noemen.
 
 
Wat is het dat ons toch altijd doet verlangen naar het onmogelijke? het onwenselijke? het onverstandige?
Fuck – ik ben weer helemaal terug bij af zeg, trek het niet meer.
Dylan`s “street legal” staat op, “true love tends to forget”. Dat geldt zelfs voor minder ware liefde, alles gaat veel te snel voorbij.
Heb ik er goed aan gedaan? Waarom wil ik uberhaupt nog luisteren naar m`n geweten?
Het loont verdorie niet! Ik ben alleen bezig mezelf te kastijden! Waarom?
Waarom wil ik altijd meer? Meer dan oppervlakkig geneuzel, meer dan een losse verbintenis? Waarom bewerk ik m`n eigen onheil?
Waarom alleen als ik samen wil zijn? Bestaat het dan gewoon niet meer? Liefde en genegenheid?
 
Ik bezit de grandioze gave ( cynisch) om m`n hoop te vestigen op illusies – zoals ook ware liefde, en het hele leven zelf
niets meer dan illusies zijn! Wanneer er een opperwezen bestaat, wat voor sadist moet ik me daar dan wel bij voorstellen?
Wanneer raakt m`n naiviteit, m`n eeuwige optimisme en altijd weer die hoop toch ooit es een keer definitief uitgedoofd?
Dat zou zoveel minder kwellingen geven, zoveel minder energie kosten.
 
Wanneer vind ik mezelf eindelijk een passend masker om achter weg te kruipen, voorgoed?
Een plek waar ik voor mezelf weg kan vluchten – me verstoppen voor die onzinnige kwetsbaarheid?
 
Als fijn wit zand glipt de liefde tussen mijn verbaasde vingers door
Verzet is vergeefs: niemand kan een boom scheppen uit planken,
of een foto nemen van de geur van zuivere sneeuw.
 
 
 
 
Advertenties

Over Rebekka Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in matters of the heart. Bookmark de permalink .

2 reacties op deze liefde is van een zwaar kaliber – omdat ze zwijgt

  1. g.roel zegt:

    ik heb voor mezelf of aan mezelf geleerd dat wat ik in de spiegel zie ben ik ,niets meer niet minder.
    kun je het daar niet mee doen,helaas jammer dan ,dit is wat je krijgt
    jij kijkt,naar mijn mening,teveel naar hoe mensen jouw graag zouden zien.
    je bent meer dan alleen maar een leuk gezicht, je bent een liefdevolle moeder en ook een goede vriend.
    in een relatie denk ik dat jij je helemaal zult geven om het goed te laten lopen maar misschien net iets te veel.
    jij hebt ook je wensen en eisen ,laat die eens horen
    klaar staan voor iedereen betekent vaak dat als je zelf iets hebt er niemand is voor jouw.
    ik ben wat dat betreft ook vaak verneukt( ja moest even)
    en nu alleen nog maar voor diegene klaar die er ook zijn als ik ze nodig heb
    doe jezelf niet te kort,je hebt nog zoveel tijd om cynisch te worden
    leef je leven zoals jij dat wil en niet zoals een ander het zegt dat het moet
    leef niet in het verleden maar kijk vol trots naar de toekomst
    en als dat betekent dat je alleen blijft so what.
    red je ook wel weer
    je kunt je goed aanpassen dus daar ligt het niet aan
    maar leer eerst eens van je zelf te houden zoals je bent
     
    roel
     
     
     

  2. Andrew zegt:

    Heftige discussie (hierboven), waar ik me niet mee ga bemoeien.
     
    Ik werd in eerste instantie getroffen door enkele prachtige regels uit het gedicht waarmee je stukje opent: "jij maakt me wilder dan gras en bloemen" en "zal ik je lief en beminde noemen? in hoeveel namen vloei je me uit?"
     
    Nu wankel ik om te zeggen: raap alle diamanten op, luister naar hun naam, die jouw naam is, en geloof in jouw liefde…

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s