David Hume, Elisabeth Kubler-Ross, en Carl Rogers

Hi there!
 
Ben officieel bezig de laatste hand te leggen aan m`n scriptie sociologie,
maar werd uiteraard weer es afgeleid door de boekenkast.
Kennen jullie de Engelse filosoof David Hume?(1711-1776)
Hij was een sleutelfiguur van de Verlichting – en wat mij betreft een geweldig mens!
David Hume had naar eigen zeggen zo`n hartstocht voor literatuur – "de allesoverheersende hartstocht
van mijn leven en de grootste bron van al mijn genoegens", dat zich op z`n 18de een geheel nieuw denkpanorama
aan hem voordeed, dat gestalte kreeg in z`n boek "A treatise of human nature" ( waarin Humes theorie over causaliteit
de kern vormt).
Hume werd overigens zelfs meer als historicus dan als filosoof gewaardeerd – hij liet zes delen "History" verschijnen,
en Voltaire ging zover te zeggen dat "er niets meer kan worden toegevoegd aan deze "History", die misschien wel de beste is die in enigerlei taal geschreven werd".
Nadat Hume 3 jaar in Parijs had gewoond/gewerkt, nam hij Jean-Jaques Rousseau met zich mee, die inmiddels zowel in Zwitserland als Frankrijk vijanden had gekregen vanwege zijn ketterse religieuze opvattingen. Helaas werd Rousseau gaandeweg zo paranoia ( hij dacht zelfs dat Hume deelnam aan een samenzwering tegen zijn persoon ), dat hij uiteindelijk zonder nog een woord te wisselen met Hume, terug is gegaan naar Frankrijk.
Hume was ook bevriend met Adam Smith – Humes essays liepen in zekere zin vooruit op de theorie die Smith in het boek "Wealth of Nations"
ontwikkelde – Hume was namelijk een groot voorstander van vrije handel.
Hij heeft enkele geweldige boeken geschreven, maar ( als gevoelsmens, haha!) raakt het me vooral dat Hume een man was met een zacht temperament, die z`n humeur in bedwang wist te houden.
Iemand met een open, sociaal, en vrolijk karakter; niet geneigd tot vijandelijkheid, en die maat hield in z`n hartstochten.
Zijn vriend Smith zei  Hume zelfs te beschouwen als "iemand die het ideaal van de volkomen wijze en deugdzame mens zo dicht mogelijk nadert als de menselijke zwakheid maar toelaat".
Mooi toch?
 
Waar ik me verder al – stiekem- vanaf m`n vroegste tienerjaren al mee bezig heb gehouden, zijn stervensbegeleiding/de dood als deel van het leven, en psychologie/humanisme.
Kom ik op het boek "leven met stervenden"van Elisabeth Kubler-Ross – die er een heel eigen aanpak op nahoudt mensen te begeleiden
in hun proces van loslaten van hun bestaan hier. En "kinderen en de dood", "levenslessen", en "lessen voor levenden".
Erg emotioneel soms, maar het helpt je wel om de dood – de overgang naar een andere dimensie – te zien en te accepteren als onderdeel van je realiteit. Heeft ook veel te maken met loslaten, verlies, rouw, afscheid, controlegerichtheid natuurlijk.
 
 
En op Carl Rogers ( 1902-1987), die in mijn ogen op uiterst sympathieke wijze tracht mensen te begeleiden/inzicht te verschaffen/helpen.
Ik ben een complete fan van zijn respectvolle , naast-elkaar-staan- manier van omgaan met hulpvragers/clienten.
Hij spreekt over luisteren, gehoord-worden, veranderen, voor-jezelf-zorgen, empathie, werkelijkheid, eenzaamheid.
Geweldige boeken vind ik oa. "over mens-zijn" , "leren in vrijheid", "over macht",  en "a way of being". 
Ik zou willen dat alle hulpverleners dezelfde insteek/mentaliteit als Kubler-Ross en Rogers hadden: namelijk MET EEN GROOT
EN WARM HART VOOR IEDER MEDEMENS! Hulpverleners die deze eigenschap niet bezitten en tentoonspreiden, mogen
wat mij betreft ook niet als zodanig werken, want dan kun je je clienten beschadigen.
Lang leve de menselijkheid dus, en wat mij betreft een taboe op kilheid en onverschilligheid!
 
Enne, dit stuk was weer iets meer theoretisch van opzet, maar dat zal toch sporadisch blijven hoor.
Ik heb het al eerder gezegd: mijn space zie ik echt als een persoonlijk DAGBOEK waar jullie toevallig in meelezen.
Ongekuiste en impulsieve gedachten, gevoelens, conclusies. Ongepolijst ook – dat is juist waar het mij om gaat – er totaal niet bij willen stilstaan dat er mensen meelezen. Gewoon een uitlaatklep, alleen nu even niet in een geheim schriftje!
 
Liefs, Rebekka.
 
Advertenties

Over Rebekka Nirel Engels

Disillusioned words like bullets bark....Dat zijn woorden vol desillusie die blaffen als honden, als kogels. De klanken versterken de woorden. Wanneer blaffen de gedesillusioneerde woorden als blaffende kogels? Dat doen ze als menselijke goden hun doel najagen...( Bob Dylan begrijpt mij wel✌️)
Dit bericht werd geplaatst in samenhang. Bookmark de permalink .

Een reactie op David Hume, Elisabeth Kubler-Ross, en Carl Rogers

  1. Andrew zegt:

    Verder gegaan met het lezen van je blog/space. Productieve maand: nov06.
     
    Uit ervaring weet ik dat er heel veel hulpverleners zijn "met een groot en warm hart voor je medemens". Maar dat maakt je op zich nog geen goede hulpverlener. Helpen bestaat uit het slaan van een brug, waarin er aandacht is voor wat deze mens tot deze mens maakt. Dat geldt ook voor jou en mij. En die kwaliteiten hebben niet veel hulpverleners, domweg omdat ze niet ver genoeg zijn in hun eigen ontwikkeling.
     
    Is zij wel aanwezig, dat voel je dat meteen. Als bij een mokerslag. Aan de grond genageld…

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s