Beveiligd: Voel jij je slachtoffer? 1

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Vul het wachtwoord hieronder in om hem te kunnen bekijken:

Geplaatst in Geen categorie

Afscheidingen

b8968d9b-21c9-4ef1-88a3-178f952e42d6Heb je dat wel eens, dat je heel subtiel en nauwelijks merkbaar je hart sluit voor iemand, je je innerlijk van diegene afwendt? ( of andersom: dat je voelt dat iemand dit richting jou doet?) Je denkt immers dat je probleem met hem/haar opgelost is als je die persoon uit je leven bant, haha. Of je vertelt jezelf dat deze persoon jouw liefde niet waard is omdat hij/zij zoiets vreselijks heeft gedaan – en dat meen je ook. Of je ontloopt de ander steeds. Een andere manier is om steeds nare dingen te doen of te zeggen tegen ( of over) die ander: een uiterst effectief middel om afstand en afscheiding in stand te houden. Je maakt ruzie, zorgt dat je overal een conflict over krijgt, bent het per definitie – net als een tiener of peuterpuber – niet met de ander eens. Je wilt koste wat het kost gelijk hebben en de ander ongelijk geven.

Of je zegt:” Schiet op, m’n huis uit, ik wil je nooit meer zien!”. Ook dat werkt perfect. Degene die we het diepst meenden te kennen en die ons het meest na stond, wordt zo plotseling een vreemdeling. Een prachtig werkterrein voor het ego om afscheiding in stand te houden, zijn groepen. Wanneer jij je identificeert met een bepaalde groep, dan lijkt dat feit alleen al voldoende om je tegen andere groepen af te zetten. Mensen die bij om het even wat voor groep aangesloten zijn ( een voetbalclub, een politieke partij, een werkgroep, een spirituele of religieuze groep, een vrijwilligersgroep,etcetc) zijn niets meer of minder dan fascisten ( en geef toe: die nazi-fascisten hadden tenminste nog karakter😂💪 – quote uit de beste film ooit: The Big Lebowski). Groepen drijven immers op consensus.

Hoe reageer jij als anderen ( ik hierboven bijvoorbeeld, met mijn vergelijking) jouw heilige huisjes intrappen, of het alleen maar nalaten het met jou eens te zijn? Zet je ze weg als compleet gestoord ( dwz minderwaardig aan jou en niet serieus te nemen,  wat jou meteen tot exact hetzelfde maakt als waar je die ander van beschuldigt😂), voel je je bedreigd ( omdat je geconfronteerd wordt met iets buiten je comfortzone, iets wat onbekend en diep weggestopt is in jouzelf en dus te eng om naar te kijken)? Hoe gedraag jij je tegenover mensen die jij als bedreigend beschouwd; bijvoorbeeld voetbalvandalen ( die schreeuwen om liefde), dronken studenten ( die schiet ik altijd dood: ik háát studenten, en dronken mensen mogen van mij allemaal meteen de gaskamer in👹), drugsverslaafden ( die neem ik altijd in huis om lekker te vertroetelen), pedofielen ( volgens mij zijn álle mannen – hoewel hopelijk enkel in hun hoofd – pedofiel, toch? Ff héél eerlijk? ) , groepen zwervers ( tip: eten geven en samen kletsen: ze zijn zó wijs!), ayatollas en orthodoxe goudjoden? Jullie willen en durven dat soort groepen waarschijnlijk niet eens van nabij meemaken om toch je oordelen al klaar te hebben en verwijdering en diepe angst te voelen, toch? Persoonlijk vind ik wielrenners het ergst, vooral in groepjes. Iéééé😱!

Maar….. ken je ook de opluchting wanneer jouw ( en mijn!) vooroordelen door de feiten worden ingehaald, namelijk wanneer er een keer een zigeuner is die jou niet besteelt , of een integere zakenman die níet vreemdgaat? Of dat je zelfs – de wonderen zijn de wereld nog niet uit – een gulle Nederlander tegenkomt? De bevrijding die je voelt is er één van het doorbreken van je vooropgezette ideeen. Niets geeft je letterlijk méér ruimte dan het opheffen van denkbeeldige grenzen. Gelukkig kun je – hoewel sporadisch – in praktisch iedere brandhaard en in iedere stad wel een dapper mens vinden die het opmerkelijke initiatief neemt om een collectief vijandbeeld te doorbreken. Heerlijk, dit soort mensen.

Kortom: een scheiding is slechts een fysieke verwijdering, een uiteengaan in de vorm ( zoals mijn papa en mijn dochter nu in lichamelijke vorm van mij gescheiden zijn, of zoals mn ex mij nu niet meer kan mishandelen). Dat kan dus ook een noodzakelijke actie zijn. Maar áfscheiding is een ínnerlijke houding. Afscheiding is een innerlijke aangelegenheid, en die verwijdering en innerlijke afwending kan – in geval van een bloedband/liefdesband/vriendschapsband) al járen eerder hebben plaatsgehad. Ik heb met mn ex tijden in hetzelfde huis gewoond terwijl hij al werelden ver van mij vertoefde.

Wanneer je je hart sluit voor een ander ( dus ook voor die zwerver), sluit je jezelf van de liefde af, doe je je hart op slot. Dat vergeet je meestal als je je innerlijk afwendt van de ander. Je hoofd is heet en je hart is koud dan ( bij mij is gelukkig beide knoeperheet❤️😀). Je dénkt dat je iets tegen de ánder doet, maar de eerste die daar de effecten van ondervindt, ben jij zelf. Het voelt gewoon niet goed om je voor langere tijd innerlijk af te wenden van een medemens. Het probleem in jóu is daarmee niet opgelost, wordt nooit opgelost wanneer je een ander uit jouw leven bant. Afgescheidenheid houdt kortom jouw zelfbeeld van zwakte in stand, en ook jouw wereldbeeld van dreiging en gevaar in stand.

Als je dat denkbeeld eenmaal durft loslaten, ziet de wereld er heel anders uit, zie je verbinding, en ook je immense innerlijke kracht. Als je niet in afgescheidenheid gelooft, hoef je je niet meer te verdedigen, en zijn die dikke muren overbodig geworden. Ikzelf heb ervoor gekozen om mijzelf nooit te laten afsnijden van mijn liefde ( oké, behalve als het om vindicatters en wielrenners gaat dan😇), en daarmee maak ik niet alleen mijzelf heel, maar ook iedereen die ik dagelijks spreek en zie. Tat tvam asi!eedcf813-6d2c-4f7f-94ca-5951a37d04a3

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Hoe kijk je?

f639f7ab-cc7d-4d03-88ce-d532e89496beIk verwijder of privatiseer de laatste tijd veel van mijn berichten, omdat allebei mn exen, mn broertje , mn kinderen, mn cliënten etc. al mijn schrijfsels meelezen en dit nogal bloot voelt. Vooral omdat ik mezelf meer blootgeef dan hen of dan jullie, lieve lezers. Echter: schrijven is een deel van mijn roeping en levensopdracht. Dus dat gaat zelfs boven de eventuele projectie van  m’n lezers. Een schrijver verantwoordt nooit.

Kortom: precíes het onderwerp waar mn stukje van vandaag over gaat. Want mijn neiging om rekening te houden met mijn lezers, is puur op illusoire gedachten van afgescheidenheid gebaseerd!

Afgescheidenheid is denken dat je apart staat van ieder ander: jij hier, de ander daar. Met aparte emoties, privé-gedachten, en een hoogstpersoonlijk perspectief op de wereld. Een perfect voorbeeld is dat van 3 vd grote religies, Christendom, Jodemdom en Islam. Alledrie claimen ze dezelfde Abraham als stamvader. Deze ene stam splitst zich dus in 3 substammen en vertakt zich steeds verder totdat er duizenden kleinere splintergroepjes zijn. Zie maar een boom voor je. Een duidelijker voorbeeld van het werk vh ego als splijtzwam kun je haast niet vinden. Maar zelfs hierbij geldt: het is maar net hoe je ernaar kijkt. Zie je duizenden elkaar bestrijdende of kibbelende kerkgenootschapjes ( denk aan de oorlog tussen Soennitische en Sjiitische moslims), of zie je één grote sterke boom die uiteindelijk 3 hoofdtakken heeft maar met dezelfde wortels in dezelfde aarde staat en groeit in hetzelfde licht? Nu schijt ik op zowel christendom als jodendom als moslimdom ( ja, dat schrijf ik met opzet zo😜) , dus ik zie ze idd als 3 doldwaze variaties op hetzelfde krankzinnige thema. Maar goed, het gaat er dus maar om hóé je kijkt naar iets of iemand.

We denken dat we nooit door elkaars ogen kunnen kijken en niet de pijnen van een ander kunnen voelen. Misschien is dat ook wel zo. Maar als je de ander en jezelf als op zichzelf staande eilandjes beschouwt, heb je afzonderlijke belangen en zul je die – indien nodig – tegen de ander verdedigen.  Nou, daar begint het! Want dan mag de ander je dus niet te na komen. Je zet een ( dunnere of dikkere) muur om jezelf heen waarbinnen je je veilig waant.

Het énige wat het bouwen van die muur ( die trouwens in meer of mindere mate tussen bijna alle mensen bestaat, want de eerste persoon die niet in bepaalde mate geregeerd wordt door zn egootje moet ik nog tegenkomen😇) bewijst, is dat je je niet veílig voelt, maar angstig! Juist dánkzij die muur botsen alle projectielen hard tegen je aan en voel je elke vermeende aanval als een dreun. Wanneer je géén muur zou hebben, zouden alle projectielen gewoon langs je heen vliegen ( nou ja, de meeste dan) en je niet raken. Het is dus juist je eigen verdedigingsmechanisme dat ervoor zorgt dat je gekwetst wordt en jou je afgezonderd en eenzaam laat voelen achter jouw muur.

Het idee van afgescheidenheid is dus pure waanzin! Ik ben net zo waanzinnig als iedereen hoor, want ik voel me ook  iedere dag wel een moment afgescheiden van bepaalde exen, bepaalde familieleden, bepaalde wilde autorijders op straat😂( wat natuurlijk weer meer over mezelf zegt hè). Een tak kan immers niet los van een boom leven.

Als je niet dacht dat je op jezelf kon bestaan, los van anderen, dan zou je nooit denken dat je door wie of wat dan ook aangevallen kon worden. Omdat je echter ( in je illusie vh denken gelovend) meent dat je op jezelf bestaat/bent, vrees je dat iets of iemand uiten jou je bestaan bedreigt. Je ziet vijanden om je heen ( ja, ook jij, ook ik, ook mijn meest “ verlichte” vrienden – laten we het maar gewoon bij de naam noemen he💪), je ziet de uitingen van anderen als een aanval op je identiteit of persoon. En als je een onveilige wereld ziet, dan moet je wel (ver-)oordelen om je staande te houden of om de controle te behouden. Aan de basis van je valse zelfbeeld ( zwakte) en je valse wereldbeeld ( gevaar) ligt het idee van afgescheidenheid. Durf je zó eerlijk naar jezelf te kijken? Ik vind het doodeng; ws omdat ik nogal een controlfreak ben en voor bijna alles bang ben. Maar ik dóe het wel, dat kijken naar mezelf. Zijn jullie ook zo dapper? Of wijs je weer met je vinger naar mij? 😂😂

Íeder probleem is áltijd een vorm van afscheiding, en de oplossing is áltijd een vorm van liefde en verbinding. Waar ( besef van) eenheid is ( in jezelf dus en daarmee met ál je naasten) hoef je niet bang te zijn voor een aanval. Zélfs niet als je ex jouw ene dochter opstookt tegen je andere dochter en jou. Zelfs niet als een hele clan doodsbange mensen jarenlang een waanzinnig complot tegen jou en één van je dochters voert. Omdat ze zo fucking bang zijn voor jouw kracht, jouw liefde, jouw echtheid. Er bestaat geen gevaar voor degene die leeft vanuit het besef dat wij allemaal elkáár zijn, enkel in een andere gedaante. Tat Tvam Asi🙏

Luister maar es goed naar de tekst van George Jackson ( van Bob Dylan natuurlijk, dûh)😀👍.

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Beveiligd: Roofdieren 2.

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Vul het wachtwoord hieronder in om hem te kunnen bekijken:

Geplaatst in Geen categorie

Beveiligd: Roofdieren 1.

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Vul het wachtwoord hieronder in om hem te kunnen bekijken:

Geplaatst in Geen categorie

Beveiligd: Wat vergeving níét is

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Vul het wachtwoord hieronder in om hem te kunnen bekijken:

Geplaatst in Geen categorie

Rouw 2

C8E08786-F3F3-4989-9938-071BADF2DC04Dit alomtegenwoordige, bemoeizuchtige, over mijn hart spoelende; dit razende, dit oorverdovende, is het tijdelijk? Of is dit dakpanslijtende, stormende, straatschoonvegende het onvermijdelijk bewegen van de wereld langs dat wat stilstaat? Is dit zo opvallende ratelen van kettingen over de raderen van datgeen wat aandrijft? Iets groots is het in ieder geval; en deze branding dreigt omver te werpen mij die grootogig toekijkt…

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie