Tijgeritus

Ik weet het zeker: als er iemand op de wereld onkwetsbaar is, dan is het mijn mama.
Als er iemand de wereld stuurt, dan is zij het.
Loopt er ergens op de wereld iets mis, mama komt er al aan om het te regelen.
Toen twee grote jongens een keer  het voetbalveld op kwamen fietsen om een  jongen zijn bal af te pakken, sprong mama er als een wilde tijger tussen en liet haar ogen fonkelen.Terwijl ze net daarvoor nog helemaal aan de andere kant van het veld was met mij en mijn vriendjes.
En als om te bewijzen dat mama alles op de hele wereld regelt, deden die dolle grote jongens meteen precies wat zij zei.
Ze lieten de bal los, zeiden sorry tegen haar en de jongen, en fietsten allebei een andere kant op, voorovergebogen, alsof ze zich schaamden.
Mama keek naar mij op: met haar linkerhand hield ze de zon uit haar gezicht, met de rechter stak ze haar duim naar me omhoog.
Mama is vet populair bij mijn vrienden.
Mijn mama heeft ook een paar haren onder haar neus, en ik geloof dat zij ze allemaal apart kan bewegen.
Volgens mij zijn het tastharen. Zoals bij een kat of een muis.
Tastharen – dat zou verklaren waarom mama zo apart is; want als je de hele tijd meer en andere dingen voelt, tasthaardingen dus, dan kun je natuurlijk niet net zo zijn als andere mensen.
Mama moet drie maanden naar het ziekenhuis omdat haar rug al heel lang kapot is en nooit meer beter wordt.
En mijn opa en oma  gaan dit jaar dood en in een kistje.
En dat is allemaal de schuld van de man, waarvan ik de naam niet meer noem.
Ik heb hem al veel brieven geschreven om hem te zeggen dat hij van z`n luie kont af moet komen en moet ophouden zo achterlijk te doen.
Maar ik heb nog nooit antwoord van hem gekregen. De lafaard.
Ik gil en wacht tot de man iets doet, het is zijn taak om iets te doen, en dan doe ik gewoon niet mee met wat hij doet.
Gewoon om hem te laten zien dat ik niet meer aan zijn kant sta na wat hij heeft geflikt.
En dan moet de man het eindelijk maar eens begrijpen, hij moet in huilen uitbarsten, zijn hart moet verschrompelen als een madeliefje in de magnetron, hij moet mij zien en in mij alles zien wat hij kapot heeft gemaakt.
En hij moet op zijn knieen vallen en om vergeving smeken en alles weer goedmaken.
En hij moet niet lachen en alleen maar met zichzelf bezig zijn en met al die stomme dingen die hij zo belangrijk vindt.
En hij moet mij niet in zijn armen nemen; maar dat doet hij in mijn gedachten wel.
Toch hou ik mooi niet op met gillen.
Mama zei laatst bulderend van het lachen: “Savoir Vivre!”. Ik vroeg haar wat dat is.
Mama zei dat het Frans is, en een soort levensfilosofie. Een motto, een houding. “Zoiets als de strijdkreet van de snappers!”
“De snappers?” vroeg ik.
“Ja”, zei mama, “degenen die het gesnapt hebben”.
“Wat gesnapt hebben?” wilde ik weten.
“Het leven natuurlijk!” proestte mama het uit. “Als je een gelukkig mens wilt zijn, moet je wel weten hoe je het leven moet opvatten. En deze twee woordjes zijn een oproep, een bevel zelfs! Om altijd het leven te onderzoeken, alles uit te proberen. Je moet erachter zien te komen wat je wilt en waarom, en dan moet je recht op je doel af gaan, met alle mankementen die je hebt. En het belangrijkste is dat je onderweg zo veel mogelijk plezier hebt, dat je geniet en het kleine begrijpt, het simpele ziet, het petieterige liefhebt, niet alleen het allersupermegamooiste wilt, maar al blij bent met heel weinig en je verheugt op wat komen gaat.
En dat je, als er eens een keer iets stoms gebeurt, het niet persoonlijk opvat, maar je schouders ophaalt en erom lacht”.
En ze lachtte weer. Mama lacht altijd keihard.
Mijn mama is de warmste vrouw van de wereld. Er hangt een gloed om haar heen die ik uit duizenden zou herkennen, heerlijk warm en ook met een heel eigen geur. Ik lig naast haar op bed, ze aait me over mijn hoofd.
Ze vraagt me wat er aan de hand is, maar ik kan nog niet praten.
Ik kan alleen maar trillend van woede op bed liggen.
Mama`s rug wordt nooit meer beter en opa en oma gaan dood.
“Hij heeft alles kapotgemaakt mama”, fluister ik, “hij had toch al alles kapotgemaakt en nu heeft hij alles nog kapotter gemaakt”.
Mama kijkt me lang aan; ze legt mijn hoofd op haar borst en slaat haar armen eromheen. Ik hoor haar hart kloppen.
“Wees niet zo hard voor hem” zegt mama, en ik kan mijn oren niet geloven.
“Als ik niet hard voor hem ben, is niemand hard voor hem. Jij blijft altijd maar zo aardig voor hem, maar hij is een stommerik die alles kapotmaakt, een man zonder naam, hij heeft zijn kans gehad maar die heeft hij verknald!”.
En daar begint het weer. Het tintelt in mijn voeten, trekt in mijn teennagels, raast in mijn knieen, kriebelt in mijn keel, jeukt aan mijn tong en dondert en bliksemt achter mijn ogen.
Ik groei uit mijn kleren, mijn woede maakt koprollen in mijn borst, en op mijn rug knokken duizend wilde wolven.
Ik wil grauwen en knauwen, ik wil happen en trappen en de regels aan mijn laars lappen,
ik wil krabben, rennen, springen, stampen.
Ik wil huilen, schelden, schreeuwen, tieren, ik wil iets kapotmaken, erop springen, spugen, het vermorzelen en vermalen, inslikken en verteren, uitbraken en begraven.
Mama neemt me mee naar het Reuzenbos.
Ik ren het bos in, en die beeft onder mijn klauwen; ik maai met mijn armen en benen, stamp zo hard ik kan, schop tegen deuren – en dan stilte.
Als ik de tijgeritus krijg, zwellen mijn spierballen op, en zijn mijn aderen net tuinslangen, waar het bloed door pompt zoals bij de Oekraiense gewichtheffers die driehonderd kilo optillen. Er komen bergen spieren op, ook in mijn schouders en benen: ik krijg tijgerkracht.
Ik ruk bomen uit de grond ( of in elk geval graspollen, echt van die grote!), ik graaf en graaf, mijn woede groeit mij huizenhoog boven het hoofd, zwelt aan tot een reuzengolf, een tijgerbeving, een tijgernami, een tijgerkaan, een tijgerramp.
Dat meisje, zeggen de mensen, is een natuurkracht zoals ze daar door het bos rent te razen en te tieren. Tranen stromen, muren wankelen, vogels vluchten, donderwolken pakken zich samen. Het moet eruit, alles moet eruit, de hele woeste woede.
Ik weet dat mama de man wil beschermen.
Zo is mama, ze wil altijd iedereen om zich heen beschermen, alles voor iedereen doen,
en ze zoekt altijd de fout bij zichzelf, zo is ze.
Mama, die altijd alles van iedereen begrijpt omdat ze zich in anderen kan verplaatsen, die altijd snapt waarom anderen doen wat ze doen.
Daarom is ze ook psycholoog.
Ze wordt nooit boos op mij, ook niet als ik de tijgeritus krijg, omdat ze weet dat ik er niets aan kan doen.
Dan heeft ze gewoon een recept om het probleem op te lossen.
Alleen heeft ze deze keer denk ik geen goed recept, ook al doet ze van wel.
Ik ben toch niet achterlijk!
Normaal is mama`s vrolijkheid als roomboter, maar nu is haar vrolijkheid margarine: flauw en zonder smaak.
En zelfs nu nog begrijpt ze de man.
Maar genoeg is genoeg. Je kunt nou eenmaal niet altijd alles accepteren, soms moet je in actie komen; er komt een moment dat je het leven moet oprollen, in de puntenslijper moet steken en zeggen: DIT PIK IK NIET, wereldje!
“Het leven gaat door, liefje” , zegt mama glimlachend. Maar dat is niet waar: het leven gaat niet zomaar door, niet voor iedereen.
Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

HUIS TE KOOP

https://www.helpmee.nl/viral/5926/heuvelstraat-76-winschoten/?promoter=74912

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

Lieve lieve wondergirl…….

Geplaatst in Boeken, de tragedie van ware liefde, ETHIEK!, fantasie en zogenaamde "realiteit"., filosofie, Geen categorie, Gezondheid en welzijn, karaktertrekjes, Levensbeschouwing, matters of the heart, Muziek, ontspanning en kiezen voor jezelf, pedagogiek, ratio versus emotie, rebellie versus volgzaamheid, samenhang, sex, wild en rebels, zelfveroordeling en -vergeving | Een reactie plaatsen

Angstaanjagend!!!

nietzsche

Vaak gaat het echt goed met me: dan voel ik me sterk en vrij, en geniet ik. Ik voel me gelukkig met wie ik ben, vol warmte en positieve, vrolijke en dankbare gedachten. Maar……. zodra ik dit goede fijne gevoel over mezelf heb, word ik soms plotseling door angst overmand. Er schiet dan door me heen dat er iets vreselijks gaat gebeuren.

Ik heb dit eens onderzocht in mezelf, en kwam tot de conclusie dat ik gedachtes had ( eigenlijk waren het zelfs nog maar de voorlopers van gedachten, want meer een onbestemd doch hevig onderbuikgevoel) die zeiden: “zo goed mag jij het niet hebben, rebek. Na geluk komt ongeluk; geluk en rust is maar van korte duur. Je mag je niet onbestraft zo goed voelen!” En ik vond nog een fraaie: “ik ben het niet waard om me zo goed te voelen. Zoals ik nu ben, ben ik niet goed genoeg”.

Ik ontdekte dit: wanneer ik goede, vredige, positieve en accepterende gedachten over mezelf had, verwachtte ik een vorm van bestraffing! WIE, vraag ik me af, heeft er baat bij gehad om mij zulke overtuigingen te geven? WIE wil mij zo onderdrukken en bang houden? Dit zijn immers overtuigingen die je in ongeluk gevangen houden, en die je belemmeren om voluit in geluk te leven. Toen ik erover sprak met m`n vrienden, knikten ze herkennend. Ook zij hadden wel eens ( of vaak) deze ervaring gehad.

Ik zocht nog verder, en vond allereerst de wet van Jante ( een gedragscode van tien regels, door de schrijver Aksel Sandermose, die de in zijn ogen typische bekrompenheid van de scandinavische mentaliteit beschreef. De grondgedachte hierachter is: je mag je kop niet boven het maaiveld uitsteken).

De wet van Jante zegt: “je moet niet denken dat je wat bent”. De wet van Jante is er om mensen te onderdrukken; hij is gebaseerd op angst voor en ongeloof in de eigen grootsheid en die van anderen. Maar er klonk op de achtergrond nog iets veel dringenders door, een stem die predikte: “gij arm, zwak, zondig mens! Geboren in zonde!” Verdomme, zo hebben de Kerkvaders eeuwenlang tegen mensen gesproken! Sterker: ik hoor het die bulderende gefrustreerde “profeten” uit onze sekte nog roepen!

Deze sterk negatieve overtuiging over zichzelf is generaties lang in de mensen gesleten, het lijkt bijna alsof het in ons collectieve geheugen is gekropen ( daar hebben ze in sommige andere werelddelen gelukkig geen last van). De Kerk, een toonaangevende macht in de samenleving, heeft mensen aangespoord om veroordelende en negatieve gedachten over zichzelf te hebben. Er werd mij 1 ding duidelijk: geen mens kan fatsoenlijk van zichzelf houden met zulke negatieve vreselijke gedachten over zichzelf. Het belemmert je om jezelf te waarderen, lief te hebben en de grootsheid in jezelf en anderen te zien.

De “kracht” die mij zou straffen als ik vervuld was van geluk en dankbaarheid en genot, die kwam van de veroordelende en straffende God, die mij meteen wel ff weer op mijn plaats zou zetten. Want zo goed zou niemand zich mogen voelen. Niemand zou ongestraft mogen geloven dat hij zo geweldig is. Zo groots en gelukkig zou men niet mogen zijn. Nee, constante schuld zou men moeten voelen voor wie men is! Gelukkig besef ik dat ik elke overtuiging die mij belemmert om onbezorgd en genietend te zijn, kan vervangen.

Maar hoe dan? Door bijvoorbeeld mijn gedachten over god/een opperwezen/het universum/whatever te veranderen. Ik zie dat het verzinsel van een straffende en veroordelende God een middel voor de Kerk is ( geweest?) om mensen kort te houden en hen zich te laten schikken (en schrikken). Misschien waren die Kerkvaders en profeten zelf wel bang voor hun eigen sterke gevoelens, kracht, seksualiteit, lust en grootsheid. En konden ze op deze wijze beter hun eigen angst voor het leven en zichzelf aan).Het inzicht dat een straffende, veroordelende God een verzinsel is, voelt als een bevrijding. En dat was hard nodig ook, want ik wist dat als ik het niet aandurfde om de grootsheid in mijzelf te zien, ik die ook nooit in anderen zou kunnen zien.

Maar er was nog iets anders, en dat had te maken met moeders.. Ik wist in theorie al dat wanneer ik mijn gedachten over een ander verander, mijn geoelens en al mijn spontane reacties tegenover die persoon ook veranderen. Maar dat was in theorie.

Mijn moeder leeft nog, al weet ik niet hoe lang ze het nog uithoudt. Ik heb mijn relatie met haar niet altijd als even fantastisch ervaren (maar wie wel?) Zelfs nu nog lijkt ze er een genoegen in te scheppen om alles, maar dan ook alles waar ik dol op ben ( “Bob Dylan de Nobelprijs? Nou, niet voor die lelijke kraaiestem van `m in elk geval!” – waarna ze de deur nijdig achter me dichtsmijt. ) volkomen af te kraken. En in de categorie “ongevraagd advies” of “verwijten van vroeger” is ze ongeevenaard, haha. Het opvallende is dat ik, een volwassen vrouw, soms merkte dat ik geirriteerd raakte. Verstoord. Ik kreeg dan problemen met mijn ademhaling ( lees: ik maakte mezelf tot slachtoffer). Uiteraard besef ik dat het niet aan mij is om haar te veranderen, dat dat haar zaak is. Mijn zaak is hoe ik ermee om ga: wegblijven, het aanhoren en desnoods terugketsen, of gewoon laten gebeuren.

Nu bestaat er een cursus over het boek “je lichaam liegt niet”. En in die cursus zegt de psychiater ( toevallig eentje die deugt, haha) dat volgens hem alle problemen die we hebben in onze relaties met anderen, terug te voeren zijn op ons onbewuste geloof: MIJN MOEDER HEEFT MIJ NIET GENOEG LIEFGEHAD (en als ik zo om me heen kijk, snijdt dat zeker hout!)

Deze diepe overtuiging leidt tot wat hij noemt “moederhaat”. Met zo`n innerlijke overtuiging ( mama hield/houdt niet genoeg of niet echt van me) kan iemands leven 1 lange, onbewuste wraakoefening op je moeder en op al het andere leven worden. Volgens de cursus is alle pornografie een uitdrukking van deze ( vaak onbewuste) haat voor de moeder. Vrouwenonderdrukking ook. Milieuverontreiniging ook. Aan alle respectloosheid voor leven en natuur ligt deze onbewuste haat of verwijt naar onze moeder ten grondslag.

K..; ik had mezelf dus slachtoffer gemaakt van mijn gedachten over mijn moeder. Hoe kon ik daarvan loskomen? De waarheid is natuurlijk dat geen enkele moeder ooit perfect was, is of zal zijn – en dat hoeft ook niet. Ze doet haar best, en dat is genoeg. De vraag waar het om draait is: wil ik op dezelfde wijze tegenover mijn moeder blijven staan? Wil ik verder gaan in de diepe (onbewuste danwel bewuste) innerlijke overtuiging dat mama niet genoeg van me hield/houdt?

De cursusleider adviseerde om 1 ding te vinden waarvan je naar waarheid kunt zeggen dat je je moeder er dankbaar voor bent! Bijvoorbeeld: “mama, ik ben je dankbaar dat je mij het leven hebt geschonken”. Of: “mama, dank je wel dat je altijd alles aan de kant zette wanneer ik ziek was, om voor mij te zorgen”. Het heeft even geduurd, en ze zal mij altijd blijven bekritiseren en ongevraagd advies geven, maar er staat van mijn kant af niets meer tussen ons in. Geen wrok, geen ergernis, geen verwijt. Enkel liefde. Het is niet aan mij om haar te veranderen. Waar IK verantwoordelijk voor ben, is mijn relatie met haar – niet andersom.

 

Geplaatst in ETHIEK!, fantasie en zogenaamde "realiteit"., filosofie, Geen categorie, Gezondheid en welzijn, HUMOR!, karaktertrekjes, Levensbeschouwing, matters of the heart, ontspanning en kiezen voor jezelf, ratio versus emotie, rebellie versus volgzaamheid, samenhang, zelfveroordeling en -vergeving | 1 reactie

Minachting, Pesten en Projecties

Minachting is het ironisch, arrogant en spottend naar een ander mens denken/voelen/zijn ( lees: zoals mijn moeder bv richting mij doet, en zoals ik naar autoriteiten/medici doe).

 

Tijdens mijn ontmoeting met een ander ( zelfs wanneer ik enkel aan haar/hem denk!) kan er iets in mij opgewekt worden wat ik niet van mijzelf wil voelen of begrijpen ( bv. angst, minderwaardigheidsgevoel, schaamte, schuldgevoel, afgunst, etc. Onbehaaglijke gevoelens)

 

 

 

Door de ander met minachtende gevoelens/gedachten/gedragingen af te stoten, tracht ik dus de vervelende gevoelens in mijzelf weg te nemen.

 

Alle minachting is dus projectie! ( oftewel je eigen probleem bij een onschuldige leggen).

 

Het doel is om de angst die ik zelf voel, te verbergen.

 

In plaats van voor mijzelf te erkennen dat ik onbehagen voel, kies ik ervoor om diegene te minachten ( de tandarts, een specialist, de overheid) die mij herinnert aan mijn onbehaaglijke gevoelens. Ik zoek het dus BUITEN mijzelf ipv binnenin mezelf.

 

 

 

Alle minachting van een ander is een manier om om te gaan met een angst die ik zelf heb ( en dat klopt: ik voel me altijd minderwaardig tov medisch specialisten, omdat zij zo`n bekakte stem hebben, zoveel geld verdienen, en zelfverzekerd zijn. Dat imponeert mij zo, dat ik hen fel als een tijger tegemoet treed). Ik minacht nooit iemand om de redenen waarom ik denk dat ik iemand minacht: het is simpelweg een poging om mijn eigen pijn te verzachten.

 

 

 

Minachting heeft dus niets met de werkelijkheid te maken. Mijn minachting komt eigenlijk voort uit iets wat ik in mezelf niet wil voelen. Een intolerantie naar binnen die ik verander in een intolerantie naar buiten toe, naar anderen.

 

Elke keer dat ik iemand minacht, ben ik intolerant naar iets in mezelf ( mijn onvermogen, mijn lage inkomen, mijn “anders”- zijn, mijn minderwaardigheidsgevoel, etc)

 

Mijn minachting van anderen is een teken van mijn eigen onvermogen om iets in mijzelf te accepteren en lief te hebben.

 

Ik minacht dus nooit iemand om de redenen waarom ik denk dat ik die persoon minacht.

 

 

 

Minachting heeft altijd schuldgevoelens tot gevolg; iemand die minacht, verliest z`n geluk.

 

Maar aan de andere kant: waarschijnlijk heeft iedereen wel eens zulke gedachten. De vraag is hoe je met dit soort gedachten/gevoelens omgaat.

 

Je kunt namelijk alle gedachten veranderen die niet goed voor je zijn.

 

 

 

De oorzaak van mijn minachting ( of wrok, of haat, of afwijzing) ligt in mijzelf.

 

Nergens anders.

 

Alleen daar, in mijzelf, kan ik van mijn minachting afkomen.

 

Het bevindt zich namelijk alleen daar!

 

Elke keer wanneer je een stukje minachting kwijtraakt, is dat een grote overwinning; want elke keer dat dit gebeurt, leer je een beetje meer lief te hebben.

 

 

 

Elke keer dat ik iemand dus minacht, krijg ik de mogelijkheid om iets over mezelf te weten te komen! Want wat ik in anderen minacht, heb ik eerst geleerd om in mijzelf te minachten!

 

Mijn minachting komt dus voort uit iets in mijzelf dat ik niet verwerkt heb..

 

 

 

Wanneer je iemand minacht, projecteer je je eigen beelden op een ander. Dat is altijd een aanval op die ander. Elke aanval veroorzaakt schuld/schuldgevoel. Om van die schuldgevoelens af te komen, zoekt de aanvaller bevestiging dat hij het recht had om die aanval ( projectie) te doen. Hierin ligt de grondslag van pesterij.

 

 

 

Pesten is herhaaldelijk en stelselmatig projecteren. Mensen die daadwerkelijk pesten, proberen op alle mogelijke manieren gelijk te krijgen in hun projecties: dit doen ze om van hun eigen schuldgevoelens af te komen. De behoefte om gelijk te hebben en de behoefte om schuld kwijt te raken veroorzaken een angstaanjagende, escalerende beweging.

 

 

 

Stel je voor dat ik aan een ander mens bepaalde negatieve eigenschappen toeschrijf ( die ik in mezelf niet wil/durf zien). Zo`n projectie veroorzaakt ( ergens) schuldgevoel bij mij. Dus om voortaan gelijk te hebben ( niet te hoeven zien dat het met iets in mijzelf te maken heeft), blijf ik mijn zelfverzonnen beelden op diegene projecteren. Vervolgens moet ik ook die schuld(gevoelens) weer van me af zien te krijgen. Daarom ga ik op zoek naar nog meer dingen die kunnen bevestigen dat ik gelijk heb.

 

Mijn ogen beginnen datgene te zien wat ik wil zien! Zo laat ik mijn illusies in kracht groeien, en mijn aanvallen worden krachtiger.

 

Deze keten steekt achter alle pesterijen; hierdoor werkt alle psychische en fysieke mishandeling van nature escalerend. Zo komt het dat alle volkerenmoorden worden voorafgegaan door stapsgewijs escalerende propaganda over een bepaalde bevolkingsgroep…

 

Kortom, eigenlijk zeg je:

 

“ik kan het niet aan om mijn schuldgevoel te zien.

 

Neem degene weg die me aan mijn schuld(gevoel) herinnert.

 

Vernietig degene die mij aan mijn schuld(gevoel) herinnert!”

 

 

 

Juist vanwege het escalerende karakter ervan moet pesten altijd meteen een halt worden toegeroepen..

 

Het probleem is altijd wat er zich in de geest van de onderdrukker afspeelt, het ligt nooit daarbuiten.

 

Alle pesterijen komen voort uit het onvermogen van degene die pest om iets in zichzelf lief te hebben.

 

 

 

Mensen die bang zijn, gaan met hun angst om door diegene die hun angst wekt, aan te vallen….. Angst en liefde kunnen niet gelijktijdig beleefd worden……..

 

Weet je wat er gebeurt als “Angst” “Liefde” ontmoet?

 

 

 

De volgende keer….

 

 

https://www.linkedin.com/pulse/api/edit/embed?embed=%257B%2522request%2522%3A%257B%2522originalUrl%2522%3A%2522https%3A%252F%252Fwww.youtube.com%252Fwatch%253Fv%3D2BvxTldf2ig%26feature%3Dyoutu.be%2522%2C%2522finalUrl%2522%3A%2522https%3A%252F%252Fwww.youtube.com%252Fwatch%253Fv%3D2BvxTldf2ig%26feature%3Dyoutu.be%2522%257D%2C%2522images%2522%3A%255B%257B%2522width%2522%3A480%2C%2522url%2522%3A%2522https%3A%252F%252Fi.ytimg.com%252Fvi%252F2BvxTldf2ig%252Fhqdefault.jpg%2522%2C%2522height%2522%3A360%257D%255D%2C%2522data%2522%3A%257B%2522com.linkedin.treasury.Video%2522%3A%257B%2522width%2522%3A854%2C%2522html%2522%3A%2522%253Ciframe%2520class%3D%255C%2522embedly-embed%255C%2522%2520src%3D%255C%2522%252F%252Fcdn.embedly.com%252Fwidgets%252Fmedia.html%253Fsrc%3Dhttps%25253A%25252F%25252Fwww.youtube.com%25252Fembed%25252F2BvxTldf2ig%25253Ffeature%25253Doembed%26url%3Dhttp%25253A%25252F%25252Fwww.youtube.com%25252Fwatch%25253Fv%25253D2BvxTldf2ig%26image%3Dhttps%25253A%25252F%25252Fi.ytimg.com%25252Fvi%25252F2BvxTldf2ig%25252Fhqdefault.jpg%26key%3D03fb819bf74246bf972444a07b738ad0%26type%3Dtext%25252Fhtml%26schema%3Dyoutube%255C%2522%2520width%3D%255C%2522854%255C%2522%2520height%3D%255C%2522480%255C%2522%2520scrolling%3D%255C%2522no%255C%2522%2520frameborder%3D%255C%25220%255C%2522%2520allowfullscreen%253E%253C%252Fiframe%253E%2522%2C%2522height%2522%3A480%257D%257D%2C%2522provider%2522%3A%257B%2522display%2522%3A%2522YouTube%2522%2C%2522name%2522%3A%2522YouTube%2522%2C%2522url%2522%3A%2522http%3A%252F%252Fwww.youtube.com%2522%257D%2C%2522author%2522%3A%257B%2522name%2522%3A%2522Red%2520Barn%2520Studio%2520Live%2520Sessions%2522%257D%2C%2522description%2522%3A%257B%2522localized%2522%3A%257B%2522en_US%2522%3A%2522Producer%2520%26%2520Director%2520Murray%2520Williams%2520%40MurDog%2520Sound%2520Jason%2520Miller%2520%40Red_Barn_Studio%2520Cameras%2520Bryan%2520Fittin%2520%40i_b_fittin%2520Philip%2520Thomas%2520%40NovoStudio%2520Murray%2520Williams%2520%40MurDog%2520Editor%2520Murray%2520Williams%2520%40MurDog%2520If%2520your%2520band%2520is%2520in%2520the%2520Northwest%2520Arkansas%2520area%2520or%2520is…%2522%257D%257D%2C%2522title%2522%3A%257B%2522localized%2522%3A%257B%2522en_US%2522%3A%2522Children%2520of%2520Privilege%2520by%2520Joe%2520Purdy%2522%257D%257D%2C%2522type%2522%3A%2522video%2522%257D&signature=AXqpCRg34uvxcwXni2EZ0TNUw8xJ&url=https%3A%2F%2Fyoutu.be%2F2BvxTldf2ig&uid=97125

Geplaatst in ETHIEK!, fantasie en zogenaamde "realiteit"., filosofie, Geen categorie, Gezondheid en welzijn, karaktertrekjes, Levensbeschouwing, matters of the heart, ontspanning en kiezen voor jezelf, ratio versus emotie, rebellie versus volgzaamheid, samenhang, zelfveroordeling en -vergeving | Een reactie plaatsen

Datgene wat je in jezelf ontkent, zul je buiten jezelf willen vernederen en bespotten.

Mensen hebben de neiging om datgene wat ze ( meestal onbewust) in zichzelf ontkennen, buiten zichzelf ( dus in een ander) te vernederen, bespotten en de kop in te drukken. Oftewel: waar liefde en angst elkaar ontmoeten.

Ik word regelmatig bespot wegens mijn enorme fantasie, passie, idealisme, kinderlijke enthousiasme, emotionele levendigheid en “anders”- zijn. Dat kan ik me gezien bovenstaande context zeer goed voorstellen. Op mijn beurt minacht ik ( nog steeds geregeld, ondanks dat ik besef dat het slechts iets over mijzelf blootlegt) arrogante, kille, afstandelijke, ratio-gerichte, autoritaire en onverschillige mensen. Die eigenschappen zullen dus ook wel in mijzelf zitten, haha, of ik ben er gewoon jaloers op, of het raakt aan mijn minderwaardigheidsgevoel.

Kennen jullie de film “Amadeus” over Mozart? In deze film wordt iedereen die zijn muziek hoort, enorm geroerd; alles wat hij voortbrengt is goddelijk en geniaal. In de film ( of je nu van Mozart houdt of niet doet er ff niet toe: ik vond het zelf namelijk een kutfilm) staat Mozart symbool voor het door god/whatever gezegende, vrijelijk zijn driften nalevende, van binnenuit scheppende, levendige kind. Hij staat voor echtheid, leven, liefde.

Maar…. er is daar nog een muzikant die erg bekwaam is en geroemd wordt; een oudere man genaamd Salieri. Hij weet mensen echter niet te vervullen met sterke gevoelens. Dus wanneer deze salieri Mozart hoort spelen, voelt hij grote angst! Angst, jaloezie en minachting. Mozarts muziek maakt pijn in hem los, zo hevig dat hij Mozart wil vermoorden.

We hebben ( meestal diep vanbinnen en ver weggestopt, want het wordt er als eerste uitgeramd tegenwoordig) een Mozart in onszelf. Sensitiviteit, intuitie, speelsheid, spontaniteit. De liefde voor het leven dus. EN we hebben allemaal ook een Salieri in ons. De behoefte aan controle en regels, jaloezie en machtsdrang. De angst voor het leven dus.

Wanneer we als gedachte-experiment nu eens proberen ons met Salieri te identificeren, diep in hetgeen wat daar verdongen zit te kruipen, en diep in het kind dat ook in deze Salieri verstopt zit, dan voelen we het gewoon: “als jij, Mozart, zo voor me staat met oprechte en open blik en mij doet denken aan al die LEVENSLUST die ik zelf niet durf te tonen, dan maak je pijn in me los. Als jij me doet denken aan al die gevoeligheid, spontaniteit en natuurlijkheid die de volwassenen om mij heen – toen ik klein was – belachelijk maakten, verhinderden en bestraften…..

als jij zo voor me staat en me confronteert met al die levenslust die ik als kind heb moeten wegstoppen, die ik steeds beter leerde ONTkennen; die ik mijn verdere leven heb geprobeerd te verdringen…. dan maak je een verwrongen pijn in mij los die ZO sterk is, dat ik gedwongen word om op de een of andere manier met die pijn om te gaan. Je moet weten dat dit voor mij (mijn ego) een kwestie van leven of dood is. Een manier om om te gaan met de pijn die jij in mij losmaakt, of waar jij mij aan herinnert, is jou belachelijk maken: jou opzij te schuiven, jou te vernederen, te minachten, te belemmeren en jou ten slotte te doden.

Zie je dat Salieri niet verontwaardigd is om de redenen waarom hij denkt dat hij verontwaardigd is? Hij is enkel verontwaardigd wegens wat Mozart in hem losmaakt! Maar dit besef – dat het probleem bij hem zelf lag – krijgt Salieri pas op latere leeftijd. En wanneer salieri deze waarheid uiteindelijk beseft, voelt hij diepe spijt.

Misschien zijn we als kind ( of zelfs nog als Groot Mens) allemaal wel eens een volwassene tegengekomen (of was het een van onze ouders!) die zich geprovoceerd voelde door al onze levenslust. Die volwassene maakte ons misschien belachelijk, sprak minachtend over onze gevoelens, en misschien strafte deze persoon ons of beperkte hij ons in ons doen en laten. Had dit iets met ons te maken? Welnee joh! Het was/is allemaal om met hun eigen innerlijke pijn om te kunnen gaan! Allemaal om met een eigen innerlijke angst voor het leven om te kunnen gaan.

Iemand die angst heeft voor het leven, heeft de neiging met zijn pijn om te gaan door het leven te verstikken. Dus het komt eigenlijk neer op Liefde voor het leven versus Angst voor het leven!

Nog een stapje verder: Salieri staat voor orde, logica, verstand, regels, autoriteit en macht. Eigenschappen die in onze cultuur vaak “mannelijk” genoemd worden. Mozart staat in de film voor intuitie, gevoeligheid, spontaniteit, speelsheid, tederheid, en zachtheid. Eigenschappen die in onze cultuur nog steeds “vrouwelijk” genoemd worden, ook al hebben ze niets met geslacht te maken.

Identificeer jezelf nu eens volledig met “man-zijn” a la bovenstaande voorbeeld: ‘als jij, VROUW, zo voor me staat met oprechte en open blik en mij doet denken aan al die LEVENSLUST die ik zelf niet durf te tonen, dan maak je pijn in me los. Als jij me doet denken aan al die gevoeligheid, spontaniteit en natuurlijkheid die de volwassenen om mij heen – toen ik klein was – belachelijk maakten, verhinderden en bestraften…..

“als jij zo voor me staat en me confronteert met al die levenslust die ik als kind heb moeten wegstoppen, die ik steeds beter leerde ONTkennen; die ik mijn verdere leven heb geprobeerd te verdringen…. dan maak je een verwrongen pijn in mij los die ZO sterk is, dat ik gedwongen word om op de een of andere manier met die pijn om te gaan. Je moet weten dat dit voor mij (mijn ego) een kwestie van leven of dood is. Een manier om om te gaan met de pijn die jij in mij losmaakt, of waar jij mij aan herinnert, is jou belachelijk maken: jou opzij te schuiven, jou te vernederen, te minachten, te belemmeren en jou ten slotte te doden”.

Je kunt de woorden “man” en “vrouw” ook vervangen door ouder-kind, leraar-leerling, etc. Dan besef je: het eigen weggestopte, verdrongen verlangen van een mens naar nabijheid, tederheid, echtheid en gevoeligheid hanteert hij door alles en iedereen die dit verlangen in hem losmaakt belachelijk te maken, te kleineren, te minachten en te straffen of treiteren. Ik zeg je: dit besef heeft mij een geheel nieuwe kijk gegeven op mijzelf, mijn exen, mijn ouders, mijn kinderen en degenen die mij nog steeds dagelijks bespotten ( smiley).

Het mooie is dat je je gedachten – zodra je ze bewust bent – kunt veranderen, en dat je je enkel met je eigen ontwikkeling hierin hoeft bezig te houden: no need om je neus in andermans zaken te steken..

 

Geplaatst in ETHIEK!, filosofie, Geen categorie, Gezondheid en welzijn, karaktertrekjes, Levensbeschouwing, matters of the heart, ontspanning en kiezen voor jezelf, ratio versus emotie, rebellie versus volgzaamheid, samenhang, zelfveroordeling en -vergeving | 3 reacties

Loss and Independence

imagesCA1E2ACA

When we extend ourselves to have the courage to love, we enter a new and different self. We do things we are not accustomed to do. We change. The experience of change, of unaccustomed activity, of being on unfamiliar ground, of doing things differently is frightening.

It always was and always will be. People handle their fear of change in different ways, but the fear is inescapable if they are in fact to change. Courage is not the absence of fear; it`s the making of action in spite of fear, the moving out against the resistance engendered by fear into the unknown and into the future.

Some people`s whole lives are devoted to avoiding risks; and that in this endeavor, rather than enlarging themselves, they have narrowed and diminished it almost to the point of nonexistence.

We can only love that which in one way or another has importance for us. But with cathexis there is always the risk of loss or rejection. If you move out to another human being, there is always the risk that that person will move away from you. So move out and grow in any dimension, and pain as well as joy will be your reward. A full life will be full of pain. But the only alternative is not to live fully, or not to live at all.

The attempt to avoid legitimate suffering lies at the root of all emotional illness. Not surprisingly, most therapy-patients have a problem in facing the reality of death squarely and clearly. When we shy away from death though, the everchanging nature of things, we inevitably shy away from life…

As a very very young teenager, I did little but sleep, for only in sleep I could find any comfort. In retrospect I think perhaps in my sleep I was resting and unconsiously preparing myself for the leap I was about to take very soon after that.. I took it when I got kicked on the street at the age of 14, in the middle of winter. And kept on being homeless and wandering around until the age of 19…

If I would have returned to my parents` house or to my parents`church, I would have been returning to all that was safe, secure, “right” , proper, “constructive”, proven and known. Yet: it was not me! In the depths of my being I knew it was not my path. But what was my path? If I did not return, all that lay ahead was unknown, undetermined, unsafe, insecure, unsanctified, unpredictable.

Anyone who would take such a path must be mad. I was terrified! But then, at the moment of my greatest despair, from my unconscious there came a sequence of words, like a strange disembodied oracle from a voice that was not mine: “the only real security in life lies in relishing life`s insecurity”. Even if it meant being crazy and dissident and out of step with all that seemed holy, I had decided to be ME – whoever I might be..

Many never take any of these potential enormous leaps, and consequently many do not ever really grow up at all, never having dared to truly take their destiny into their own hands. While such great leaps are most commonly made during adolescence, they can be made at any age.

As a 34-year-old mother of children, married to a controlling, extremely jealous, stultifying, inflexible, chauvinistic and agressive husband, I gradually and painfully came to realize that my dependency on him and our marriage was a living death. He blocked all my attempts to change the nature of our relationship. So with incredible bravery I divorced him, lost everything I ever gathered and paid for in my whole life, nearly got killed by him, sustained the burden of his recriminations and the criticism of family, friends and neigbors ( for outside the house he was “mister gentleman”), and risked an unknown future without any money or work, alone with my children – but free for the first time in my life to be my own person.

After long reflection I realized that I had been driven by a need of approval from a domineering, constantly critical mother, going on and on and on, so as to be finally accepted and loved by her. Such major changes into independence and self-determination are enormously painful at any age and require supreme courage.

These are also acts of self-love. It is precisely, because as a punished and kicked-on-the-street-teenager I valued myself that I was unwilling to remain miserable and pleasing everybody but me. It is because as a housewife had regard for myself that I refused to tolerate any longer a marriage that so totally limited my freedom and repressed my personality. Not only does love for oneself provide the motive for such major changes; it is also the basis for the courage to risk them.

Although I felt inadequate and worthless and possibly crazy in doing what I did, I was able to tolerate those feelings only because at the same time, on an even deeper level, I sensed myself to be a good person, no matter how different I might be. In daring to be different, even if it meant to be crazy.

Finally, it is only when one has taken the leap into the unknown of total selfhood, psychological independence and unique individuality that one is free to proceed along still higher paths of spiritual growth and free to manifest love in its greatest dimensions. The highest forms of love are invitably totally free choices and not acts of conformity..

 

Geplaatst in ETHIEK!, fantasie en zogenaamde "realiteit"., filosofie, Geen categorie, karaktertrekjes, Levensbeschouwing, matters of the heart, ontspanning en kiezen voor jezelf, ratio versus emotie, rebellie versus volgzaamheid | 1 reactie