Compassie maakt geen fouten

Alleen als je vergeet dat een ander net zo lijdt als jij, kun je een fout begaan. Als je ( zoals ik regelmatig) alles op jezelf betrekt, denkt dat jij de enige bent die lijdt, en dat de ander van jouw lijden geniet. Het bewustzijn dat een ander net zo lijdt, helpt je echter om intens naar de ander te kunnen luisteren.

Misschien spreekt de ander erg straffend en oordelend tegen ( of over) jou; en probeert hij of zij jou alle schuld van een conflict te geven. Misschien doet hij of zij bitter en cynisch. Maar hoera: zolang je zelf door compassie geleid wordt, heeft dat geen negatieve invloed op je. Als je je compassie levend probeert te houden door ‘m dlke dag weer te voeden, ben je beschermd tegen de negativiteit van een ander. Het blijft klote natuurlijk, maar het vreet zich niet in je vast.

Niets is zo helend, en niets is zo’n perfect tegengif voor woede. Maar: compassie is alleen mogelijk met begrip. Je dient eerst te begrijpen dat ook de ander lijdt, onder die laag van verwijten en klote streken. Wacht tot de tijd rijp is, en gebruik dan liefdevolle woorden om de waarneming van de ander te corrigeren waar nodig ( en ook je eigen, uiteraard).

Woede is een levend iets; en net als andere emoties, een verslaving, jaloersheid etc. heeft woede de tijd nodig om te betijen en weg te ebben. Immers, als je een ventilator uit zet, draait die eerst nog een paar duizend maal door voordat hij werkelijk stopt. Woede is exact hetzelfde! Je kunt niet van jezelf of een snder verwachten dat ie opeens niet of nooit meer boos is, daar gaat wel een tijd overheen. Geef de woede in de ander of in jezelf de kans om langzaam uit te doven. Overhaast de dingen niet.

Wees ook geduldig met jezelf ( we zijn vaak onze eigen grootste vijand; veel strenger voor onszelf dan voor een ander). Het omarmen van je woede of andere emoties vraagt tijd. Alleen al 5 of 10 minuten bewust ademen en lopen ( of liggen, haha) terwijl je je woede omarmt, kunnen een enorm positieve verandering bewerkstelligen. Gun jezelf álle tijd die je nodig hebt.

Advertenties
Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

Weet je het zeker?

Er was eens een man wiens vrouw vlak voordat hij langere tijd weg ging, zwanger van hem raakte; maar dat wist hij niet. Toen hij terug kwam, had zijn vrouw inmiddels een kindje. De man werd achterdochtig en wist zeker dat dat kind van de buurman was, die geregeld langs kwam en klusjes deed. Hij bekeek het kind dus argwanend en haatte het. Pas toen jaren en jaren later de zus van de man op visite kwam, het kind bekeek en verrukt riep:” ze lijkt sprekend op jou, werkelijk je evenbeeld!”, bracht dit een ommekeer teweeg. De vader zag nu eindelijk dat hij de situatie compleet verkeerd had ingeschat.

Maar dit verkeerde uitgangspunt en de daaruit voortvloeiende onjuiste waarneming hadden het leven van deze man, diens vrouw en hun kind wel 10 jaren lang beheerst en hen een hoop verdriet bezorgd. Iedereen in het gezin had onder de haatgevoelens van deze man geleden.

Het gebeurt maar al te vaak dat we op grond van onjuiste uitgangspunten en waarneming handelen, voelen en spreken. En daarmee onmetelijk veel verdriet voor onszelf en onze naasten creeren. We zouden moeten leren om niet al te zeker te zijn van onze waarnemingen!

We dienen heel voorzichtig met onze uitgangspunten, waarnemingen en conclusies om te gaan, anders zullen we onszelf en anderen zeker veel onnodig en onterecht doen lijden. Ik heb een papiertje in m`n kamer opgehangen: “weet je het zeker?” Zelfs als je denkt het zeker te weten omdat alle “bewijsmateriaal” daarvoor aanwezig lijkt te zijn, check dan nog eens.

We hebben in het verleden en heden onszelf en onze dierbaren doen lijden, een hel gecreeerd – en dat alles op grond van onjuiste waarnemingen! Ben je zeker van de juistheid van je waarneming?

Er zijn genoeg mensen die tien, twintig jaar of nog langer lijden ten gevolge van een onjuiste waarneming en conclusie. Ze zijn ervan overtuigd dat de ander hen heeft verraden of hen haat, zelfs als de ander in het echt alleen maar goede bedoelingen heeft. Iedereen die het slachtoffer is van onjuiste of verkeerd geduide waarneming kan zichzelf en anderen veel leed bezorgen.

Als je kwaad bent en lijdt, keer dan alstjeblieft terug tot jezelf om de inhoud, de ware aard van je waarnemingen nog eens grondig onder de loep te nemen. Als je dan in staat bent de onjuiste waarnemingen los te laten – hoezeer dit jouw egootje ook kwetst – zul je veel meer vrede en vreugde ervaren, en zul je weer van de ander kunnen houden.

Als de ander weet dat jij je best doet en de oorzaak van je woede te traceren ( ook al gaat het nog dagelijks wel eens mis), zal hij/zij gemotiveerd worden hetzelfde te doen. Tijdens een onbewaakt moment zal de ander zich afvragen: “wat heb ik gedaan? Wat heb ik gezegd of gedaan dat de ander daar zo boos en verdrietig om is?” De ander zal dan ook in zichzelf gaan kijken, beseffend dat ook hij/zij onhandig, niet aandachtig of hard heeft gereageerd en je daarmee verdriet heeft bezorgd.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Ik had alleen mijn liefde als wapen,meisje

Lieve meid, wat kan ik je nog kort vertellen?                                                                                  Het is tijd om te gaan                                                                                                                            Niemand, niemand die ooit zal kunnen vatten hoe jij ik ben, en ik jij.                                      Ik weet dat je niet zomaar vervaagt, ik weet dat je niet sterven kan.

In de verschrikte ogen van een onschuldig kind, zag ik jou.                                                         In de gebogen hoofden van al die grote mensen, zag ik jou                                                         In ieder kloppend menselijk hart, in al die plekken zag ik jou.

Jij, lieverd, hoger dan een granieten berg                                                                                         Jij, prinses, luider dan een stormvloed

Jij, aarde-engel van een kaliber die bergen laat schudden                                                       Jij, lieverd, die ijsrotsen laat smelten                                                                                             Jij, schat, besef hoe mooi je bent – al draagt je boom nu nog geen vrucht

Maar het is tijd om te gaan. Niets zal door mij ooit worden vergeten –                                      zolang er mensen zijn, zolang zal jij ook hier zijn

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Mocht ik ooit vrij komen

Voor mijn agressor Jurriaan.

Als ik ooit vrij kom , ga ik iemand vragen mij aan te raken. Heeeeeeel voorzichtig graag. En langzaam. Raak me aan; ik wil weer leren hoe het leven voelt.                                          Ik ben 7 jaar door niemand aangeraakt.                                                                                    Zeven jaar lang zonder aanraking.                                                                                                  En ik weet nu – en voel in iedere vezel van mijn wezen – wat “ONAANRAAKBARE” betekent.

Niet helemaal zonder aanraking, want ik kan de dingen noemen die ik voelde.                    Vuisten in het begin.                                                                                                                        Felle woeste vuisten.                                                                                                                        Beukend en beukend tot ik me gillend ,met onze dochter in mijn buik of als premature baby vlakbij, herinner:  “laat me gaan, laat me alstjeblieft gaan”

Pookhanden, pijnigende handen ook, overal op en in me                                                         Methodisch, zwaar, hard, onverschillig                                                                                         Al mijn eigenheid wegrammend.                                                                                                    Ik wil geen vuisten en handen; ik wil weer aangeraakt worden en aanraken.

Ik wil mij weer levend voelen als ik ooit vrij kom                                                                      En zeggen “hier ben ik, raak me alstjeblieft aan”.

Maar ik durf niet. Dat heb jij definitief van mij afgepakt, Jurriaan.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Ik kom niet terug

Elke nacht mijn ogen openend , met de pijn van een nagel die uitgerukt wordt. Schreeuwend, mijn lichaam en psyche uiteengereten; alleen mijn  – niet goed in dit leven geaarde – verschrompelde ziel enkel blijvend.

Ik zal niet terugkeren nu ik eenmaal deze plek ben binnengestapt.  Als ik slaap, is het een slaap die diep in het vlees snijdt – die slaap, die kamer, die peilloze duizeling van teveel pijnlijke herinneringen.

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

De schrijfsels van mijn vader

Mijn vader onthulde in zijn schrijfsels met een nietsontziende, door de psychoanalyse gescherpte blik, datgene wat verborgen moet blijven: hoe de jodenvervolging en de oorlog op vernietigende wijze doorwerkten in het leven van een gezin.

In het portret dat hij van zijn verstikkende familie op hun boerderij schildert, probeert hij de wreedheid die op het conto van de holocaust geschreven kan worden, te scheiden van wat al in aanleg aanwezig was in de geschiedenis en persoonlijkheden van zijn familieleden.

Elk verhaal over de ander is een onthulling van je eigen blik, knoop dat goed in je oren.
Misschien is dit wel de grootste schending die mijn vader als geheim schrijver beging: dat hij geen gehoor gaf aan de stilzwijgende wet zijn familie te ontzien en vergeven omdat ze slachtoffers waren van de oorlog. Door de genadeloosheid en intelligentie van zijn analyse ( van wie anders denken jullie dat ik het schrijversbloed heb?!) , schept hij met zijn beschrijving van de moeder-zoonverhouding een van de meest hartverscheurende en gruwelijke portretten ooit gelezen.
De fysieke en psychische terreur door zijn vader ( die hem dood wilde schoppen toen hij nog in de buik van zijn moeder zat), de verwaarlozing door zijn moeder ( hoewel ik dat durf te betwijfelen: zij fietste met gevaar voor eigen leven elke week 95 kilometer langs de soldaten en frontlinies om haar zoontje op te zoeken!), en de wijze waarop een huwelijk tussen twee getraumatiseerde mensen alleen in stand kan worden gehouden door het vernederen, en ten slotte volledig buitensluiten en ontkennen van de oudste zoon is nog nooit zo huiveringwekkend beschreven als hier.
Ook in zijn beschrijving van de gevolgen van het opgroeien in een terroriserende omgeving, waar zwaar intimiderende technieken op de opgroeiende zoon werden toegepast, blijkt mijn vader een begenadigd analyticus.
Een goed schrijven maakt namelijk zowel de schrijver zelf als de lezer bewust van een verbod.

Aan de mate waarin de schrijver zijn angsten, en vooral z`n schaamte, moet overwinnen om dit te durven schrijven, kan hij afmeten hoe omvangrijk en diepgeworteld het verbodene is. Hij moet zichzelf allereerst toestaan het onder ogen te zien ( moed!), en daarna om het te onthullen.
De angst voor – maar tegelijkertijd hunkering naar – intimiteit, de gezochte status van enfant terrible en zondebok, de pogingen een onafhankelijk en zinvol bestaan te leiden, ze worden in zijn schrijfsels onderworpen aan hetzelfde meedogenloze begrip als dat waaraan hij zijn jeugd blootstelt. Ontroerende en beklemmende meesterwerkjes zijn het.
Het is een heldhaftig verzet tegen het doodgezwegen worden  en een liefdevolle poging tot inzicht in een groot drama. Papa, wat lijken wij toch als twee druppels water op elkaar. De geschiedenis heeft zich van generatie op generatie inmiddels tweemaal herhaald….En god wat mis ik jou, lieve papa…….

Geplaatst in Geen categorie | 2 reacties

Je bevrijden van emotionele pijn.

Wat mij vaak opvalt (en waar ik mezelf ook af en toe op betrap), is dat mensen hun pijn proberen te verzachten door er erkenning voor te zoeken. Dit wordt ook gestimuleerd door hulpverleners, psychotherapeuten/psychologen die het slachtofferschap van hun patienten middels deze werkwijze – ws onbewust – in stand houden.
Bijna iedereen die pijn of verdriet heeft of lijdt onder verraad, wil dat iemand tegen ze zegt: “inderdaad, jij bent onrechtvaardig behandeld”. Maar: daar heb je helemaal geen ander voor nodig! Je kunt in dit soort zaken heel goed vertrouwen op de autoriteit van je eigen zijn.
Net zoals een imposante oude eik zonder hulp overeind blijft staan doordat hij zijn wortels diep in de aarde heeft, kun jij ook de diepte van je wezen verbinden met de grond die bestaat uit alle zielen. Zodra je die eenheid van het leven kunt ervaren, voel je je eigen pijn vanzelf minder belangrijk worden.
Een concreet voorbeeld van hoe je de eenheid van het leven kunt ervaren ( want dat vragen mensen mij uiteraard), is heel eenvoudig de hand te pakken van iemand die is gevallen, en diegene vervolgens overeind te helpen. Daardoor krijg je niet alleen betere relaties met mensen, je komt er ook door tot leven, omdat je op zo`n moment heel duidelijk je plaats voelt tussen al het andere om je heen.
Je wordt door dit soort daden opgenomen in de vriendelijkheid van alle mensen die ooit hebben geleefd, en die iemands hand pakten en de ander overeind hielpen.
En verder wat betreft leed: je bent pas volledig verbonden met de dynamische heelheid van het leven als je je ook met onaangename gevoelens weet te verbinden. Hoe gek dat wellicht ook klinkt. Want dan zeg je echt ja tegen het leven en gaat de wereld voor je open. Het is de vreugde en de pijn: alle twee maken ze evenveel deel uit van het mysterieuze mengsel dat leven geeft.
Ik heb de afgelopen 7 jaren bijna onafgebroken intens nare en ingrijpende periodes en life-events meegemaakt waardoor ik dacht: “mijn god, ik weet niet of ik er nog meer bij kan verdragen”. Maar er kwam altijd nog meer …

Ik kan je dus verzekeren: Veerkracht ontstaat en groeit alleen als je er op durft te vertrouwen dat je hart ( en in ons geval: onze integere vrienden, mede-professionals en de Aartsengelenen) je erdoorheen zal slepen.
Ik ben ervan overtuigd dat geen enkele ervaring uiteindelijk voor niks is. Zodra je je echter langdurig door een nare ervaring laat leiden, ontneem je jezelf de mogelijkheid de volgende keer het leven op een dieper niveau te ervaren, en een innerlijk rijker mens te worden.
De reden waarom veel mensen dan toch blijven zwelgen in hun leed of blijven steken in hun trauma, heeft volgens mij te maken met het feit dat we hier in het Westen niet zijn ingesteld op wat ik noem “posttraumatische groei”. Deze vorm van groei is onbetaalbaar en een veerkracht-verhoger eerste klas!
Wij hebben vooral een “god” ( en ouders) die problemen voor ons wegneemt. Hindoes bijvoorbeeld zeggen daarentegen: “obstakels zijn onze leraren; Ganesha legt ze op ons pad opdat we de kans krijgen te leren, waardoor die obstakels straks niet langer obstakels zullen zijn”.
Wij in het Westen leren onze kinderen dat ze “iets” moeten “worden”. Hahaha. Dat is helemaal niet nodig, het is een armoedige redenering, want je bent alles al wat je bedoeld bent te zijn!
Wat betreft dromen: dromen zijn geweldig ( ik droom al tienduizend jaar van een boerderij in Italie voor m`n engel en mij, met ezels, paarden, dertig katten, een hond, wilde boskippetjes, een flinke moestuin, een tobbe op de veranda, olijfbomen, een slungelige vent die onze warmbloedigheid eert, en verder geen gezeik aan het hoofd). Ze zetten je aan tot actie, maar in wezen zijn het slechts aanmaakhoutjes om het vuur in jezelf te laten ontbranden. Kortom: je dromen worden meestal geen werkelijkheid, maar jouw ware zelf wordt dat soms wel.
Dus niet het bereiken van je bestemming ( of volkomen heling, of vrij zijn van onheil) is belangrijk, maar hoe je omgaat met wat je onderweg ontmoet. Alleen op die manier kan een mens echt verbinding maken met het leven.

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen