Compassie, deel 3

Hoe ontwikkel je vertrouwen? Heel eenvoudig.
Laat anderen zien dat het oprecht veel voor je betekent dat het hun goed gaat. Dan groeit er vertrouwen. Maar als er achter een kunstmatige glimlach een zelfgerichte houding schuilgaat, zal het nooit groeien. Als je je afvraagt hoe je anderen kunt gebruiken en uitbuiten, kun je ook nooit leren anderen te vertrouwen. Zonder vertrouwen is er geen vriendschap; en we hebben allemaal 1 of meer vrienden nodig. Als we egoistisch worden, ons in onszelf terugtrekken, dan komt er zeker een moment dat we ons diep, diep gefrustreerd zullen voelen.
We zitten met een paradox (zie deel 1 en 2). Als het losbreken uit onze zelfgerichtheid een van de sleutelgeheimen van blijdschap is, is het dan niet dwaas zelfzuchtig en destructief om bezig te zijn met onze eigen vreugde en geluk?
Wetenschappelijk onderzoek ( H. Cutler) toont aan dat werken aan je eigen vreugde niet alleen jezelf ten goede komt, maar ook andere mensen in je leven. Als we afstand kunnen nemen van ons eigen leed, kunnen we meer voor anderen betekenen.
Pijn ( zowel fysiek als psychisch) brengt een extreme zelfgerichtheid met zich mee: we lijken er volledig door in beslag te worden genomen en heel weinig aandacht meer te hebben voor anderen.
Uit onderzoek na onderzoek blijkt dat ongelukkige mensen het meest op zichzelf gericht, sociaal geisoleerd, somber en zelfs vijandig zijn.
Gelukkige mensen zijn over het algemeen socialer, flexibeler, creatiever en beter in staat om te gaan met de tegenslagen van het leven. En nog belangrijker: ze zijn liefdevoller en meer vergevingsgezind dan ongelukkige mensen.
Kort gezegd: hoe meer we onze eigen pijn helen, hoe meer ruimte we hebben voor de pijn van anderen. Onze ontvankelijkheid voor pijn van anderen is genezend voor onze eigen pijn. Het is een heilzame cirkel. Het doel is niet vreugde te scheppen voor onszelf, maar een reservoir van vreugde te zijn, een oase van blijdschap, een zee van enthousiasme en liefde, zodat er een positief rimpeleffect uitgaat naar iedereen in onze omgeving. En zoals blijdschap aanstekelijk is, zo geldt dat ook voor liefde, compassie en ruimhartigheid.
Het gaat hier dus om een meer bewogen, krachtige, spirituele gemoedstoestand, die volledig gericht is op de wereld. Meer blijdschap gaat niet per se over leuker zijn. We kunnen geen vrede stichten als we geen innerlijke vrede kennen.
Ik dank het universum iedere dag meteen bij het wakker worden al voor de heerlijke nieuwe dag die voor me ligt ( ook al zijn de omstandigheden soms verre van heerlijk).
Ik bedenk me hoe belangrijk het is om edelmoedig en begaan te zijn, goed te willen zijn voor mijzelf en anderen. Daarna bedenk ik me dat alles en iedereen met elkaar verbonden is, en bepaal ik mijn doel voor die dag: ( elke dag dezelfde, haha) dat deze dag betekenisvol is. Dit alles kost nog geen 3 minuten.
En het laatste wat ik voor het slapengaan doe, is het universum bedanken voor alle geweldige dingen die mij die dag weer ten deel zijn gevallen. Ik bedank voor het dak boven mijn hoofd, voor de eer moeder te mogen zijn van zoveel prachtige dochters, ik bedank voor het vriendelijke praatje dat ik mocht maken met een voorbijganger op straat, ik dank dat ik eten en kleding en alles wat ik nodig heb, in overvloed krijg.
Ik bedank voor weer een betekenisvolle dag…
Geplaatst in Geen categorie, matters of the heart, samenhang, ratio versus emotie, ETHIEK!, filosofie, zelfveroordeling en -vergeving, fantasie en zogenaamde "realiteit"., karaktertrekjes, Gezondheid en welzijn, ontspanning en kiezen voor jezelf, Levensbeschouwing | Een reactie plaatsen

Ken je Deugden

Even een reminder voor iedereen die met kinderen werkt of aan zichzelf: dit zijn de zogenaamde Deugden, oftewel positieve bouwstenen van het karakter. Enne: erin rammen, dwingen of vertellen helpt niet, voorleven en voorbeeld-zijn wel!

1. Assertiviteit (niet over je integriteitsgrenzen laten gaan)

2. Bedachtzaamheid ( is dit nuttig? is dit nodig? is dit opbouwend?)

3. Behulpzaamheid ( overal waar je kunt een helpende hand toesteken)

4. Bescheidenheid (niet lopen opscheppen over je gaves of daden)

5. Concentratie ( echt niet perse op lesstof hoor, integendeel!)

6. Creativiteit (iets anders dan de werkjes die juf op school bedenkt)

7. Dankbaarheid ( mijn favoriete nummer 1: bewerkstelligt Wonderen!!)

8. Doelgerichtheid ( vandaag wil ik hoe dan ook dat boek uitlezen)

9. Doorzettingsvermogen ( op je bek gaan maar altijd overeind komen)

10.Eerbied (een combi van verwondering en respect en nederigheid)

11.Eerlijkheid ( niet te verwarren met mensen onderuit halen/bezeren!)

12.Enthousiasme ( denk aan dansende en ravottende kinderen)

13. Flexibiliteit ( meedeinen met de omstandigheden ipv verzet)

14. Geduld (heeft alles te maken met vertrouwen durven hebben)

15. Hoffelijkheid (ja, die ouderwetse.Soms betekent dit: gewoon zwijgen)

16. Humor ( de meest onderschatte deugd; teken van zelfreflectie ook)

17. Kracht ( degene die z`n zwakheden kent/liefheeft is de allersterkste!!)

18.Leergierigheid ( vooral NIET verwarren met opleidingen volgen!!!)

19. Idealisme ( if your dreams don`t scare you, they are not big enough)

20. Integriteit (1 gezicht hebben, mens uit 1 stuk, mens van je woord)

21. Liefde ( Zelfs haat is verknipte Liefde. Enkel onverschilligheid niet)

22. Matigheid ( koop/eis/wens niet meer dan je nodig hebt)

23. Mededogen ( tat twam asi: ik ben jou in een andere gedaante)

24. Moed ( neem het op tegen de hele wereld wanneer dit nodig is!!)

25. Openheid ( schijt aan moraal/etiquette/politiek correct gedrag!)

26. Optimisme ( alles wat gebeurt, IS; en alles komt/is goed)

27. Ordelijkheid ( ook een ordelijke bende valt hieronder hoor!)

28. Rechtvaardigheid ( die begint in JOUW hart en daden, niet bij de regering, de kerkleiders, je buren, of Trump!

29. Rekening houden met ( lastig voor grote egootjes)

30. Respect ( respect hoef je NIET te verdienen! Respect voor een ander betekent slechts respect hebben voor jezelf)

31. Samenwerking ( alle 7 miljard! Maar niet “in groepjes” in de klas)

32. Tact ( ongeveer de meest onderschatte in onze wereld?)

33. Tevredenheid ( zalig de tevredenen, zalig de tevredenen….)

34. Trouw ( door dik en dun, maar vooral: trouw aan jezelf)

35. Uitmuntendheid (niets te maken met “foutloos”! Doe gewoon je best en wees edel, dan ben je automatisch uitmuntend)

36. Vastberadenheid ( en je zult altijd een weg vinden, believe me..)

37. Verantwoordelijkheid ( enkel jij bent verantwoordelijk, niemand anders, nooit! Jij bepaalt je gedrag, gedachten, reacties op wat gebeurt)

38. Verbondenheid (is geen deugd maar realiteit: we ZIJN onlosmakelijk met elkaar verbonden, allemaal. Toon het alleen ook….)

39. Verdraagzaamheid ( tot hoever? Enkel geldig dus voor je egootje)

40. Vergevingsgezindheid (vergeven is jezelf bevrijden!)

41. Vertrouwen ( jezelf vertrouwen is nog het moeilijkst)

42. Vreedzaamheid ( begint met vrede hebben met jezelf)

43. Vreugde ( jaaaa!)

44. Vriendelijkheid (werkt ZO aanstekelijk!!)

45. Vrijgevigheid ( ziehier mijn pleidooi voor ruilhandel!)

46. Weerbaarheid (heb je een zware jeugd voor nodig; sorry!)

47. Wilskracht ( zie 9 en 36)

48. Ijver ( nee, je hoeft niet nog meer doen, integendeel)

49. Zelfbeheersing ( zo verrekte moeilijk, maar is te oefenen)

50.Zelfvertrouwen(alleen JIJ kunt jezelf ALLES geven.Je bent volmaakt!)

51. Zorgzaamheid ( maar vergeet niet om goed voor jezelf te zorgen)

52. Zuiverheid ( ieder mens is in z`n kern zuiver. Handel naar die kern!)

Geplaatst in ETHIEK!, fantasie en zogenaamde "realiteit"., filosofie, Geen categorie, Gezondheid en welzijn, karaktertrekjes, Levensbeschouwing, matters of the heart, pedagogiek, rebellie versus volgzaamheid, samenhang, zelfveroordeling en -vergeving | Een reactie plaatsen

LIVE!

Don’t waste your time on work that you don’t enjoy. It is obvious that you cannot succeed in something that you don’t like. Patience, passion, and dedication come easily only when you love what you do.

It’s stupid to be afraid of others’ opinions. Fear weakens and paralyzes you. If you let it, it can grow worse and worse every day until there is nothing left of you, but a shell of yourself. Listen to your inner voice and go with it. Some people may call you crazy, but some ma…y even think you‘re a legend.

Take control of your life. Take full responsibility for the things that happen to you. Limit bad habits and try to lead a healthier life. Find a sport that makes you happy. Most of all, don’t procrastinate. Let your life be shaped by decisions you made, not by the ones you didn’t.

Appreciate the people around you. Your friends and relatives will always be an infinite source of strength and love. That is why you shouldn’t take them for granted. You can float through a life created by circumstances, missing day after day, hour after hour. Or, you can fight for what you believe in and write the great story of your life.

Geplaatst in ETHIEK!, fantasie en zogenaamde "realiteit"., filosofie, Geen categorie, karaktertrekjes, Levensbeschouwing, matters of the heart, ratio versus emotie, rebellie versus volgzaamheid, samenhang, zelfveroordeling en -vergeving | Een reactie plaatsen

Eerder verrijkt dan verbitterd

Meer vreugde vinden zal je niet behoeden voor tegenspoed en hartzeer. Misschien zul je zelfs sneller huilen, maar je zult ook sneller lachen. Waarschijnlijk zul je vooral meer LEVEN. Want als je meer blijdschap en dankbaarheid in je leven vindt, kun je pijn in de ogen zien op een manier die eerder verrijkt dan verbittert. Je ondergaat grief zonder gegriefd te worden, en je ondergaat hartzeer zonder een gebroken hart te krijgen.

Hoe krijg je meer vreugde in je leven? Het is altijd goed om te beseffen dat je niet alleen staat. Je maakt deel uit van een prachtige gemeenschap ( als je bereid bent dat te zien). Neem je vooral niet voor om blij te zijn, dan gaat het niet lukken, maar raak je juist in jezelf gekeerd. Het is net als bij een bloem. Je gaat open, je floreert, en dat heeft alles te maken met andere mensen. Lijden, zelfs hevig lijden is een onmisbaar ingredient in het leven, zeker voor het ontwikkelen van deugden als nederigheid, mededogen en dankbaarheid.

Als we het over beleving van geluk hebben, zijn er twee verschillende manieren. De eerste is genot middels de zintuigen. Maar we kunnen ook op het diepste niveau van de geest geluk ervaren, door bv. liefde, compassie, edelmoedigheid. De vreugde van de zintuigen is kortdurend, terwijl de vreugde op dit diepere niveau veel langer aanhoudt. Dat is echte blijdschap. De laatste jaren wisselen wetenschappers steeds vaker met filosofen/geestelijken van gedachten over dit onderscheid tussen het zintuiglijke niveau van genot en pijn, en het diepere niveau van mentaal welbevinden en lijden.

De huidige materialistisch georienteerde levensstijl duidt erop dat veel mensen zich vooral bezighouden met zintuiglijke ervaringen. Hun gevoel van bevrediging is kort en erg beperkt, omdat hun geluksbeleving afhankelijk is van prikkels van buitenaf. Als er iets leuks gebeurt hebben ze het naar hun zin, zijn ze happy. Maar als dat soort dingen ( of mensen!) er niet zijn, voelen ze zich verveeld, rusteloos en ongelukkig/leeg. Het is dus wijs om te investeren in het opbouwen van vreugde en voldoening op mentaal, oftewel op zielsniveau. Iemand die op zielsniveau blij en gelukkig is, heeft veel minder last van fysieke pijn, angst en onrust.

Maar wat is dan dat zielsgeluk dat heel lang aanhoudt? Simpel: een authentiek gevoel van liefde en genegenheid – zowel voor jezelf als voor iedereen om je heen.

Wetenschappelijk: er zijn 4 onafhankelijke (!) hersencircuits die invloed uitoefenen op een duurzaam gevoel van welbevinden.

De eerste is ons vermogen om een positieve gemoedstoestand vast te kunnen houden. De kortste weg hier naartoe is je concentreren op liefde en compassie.

Het tweede circuit betreft ons vermogen om te herstellen van een (negatieve) gemoedstoestand. Denk aan een bumperklever die jou opeens afsnijdt.

Het derde circuit betreft ons vermogen om te focussen en onze gedachten niet af te laten dwalen ( meditatie bv. is gericht op het trainen van dit circuit)

En het vierde circuit is ons vermogen tot ruimhartigheid. Best bijzonder, dat er een speciaal onafhankelijk hersencircuit enkel bezig is met ruimhartigheid he? Geen wonder dat onze hersenen zich goed voelen als wij anderen helpen, we geholpen worden, of zien dat anderen geholpen worden. Er is dus sterk wetenschappelijk bewijs (Richard Davidson, neuroloog) dat de mens is gemaakt voor samenwerking, mededogen en ruimhartigheid. Prachtig he!

Geplaatst in ETHIEK!, fantasie en zogenaamde "realiteit"., filosofie, Geen categorie, Levensbeschouwing, matters of the heart, ontspanning en kiezen voor jezelf, ratio versus emotie, samenhang, zelfveroordeling en -vergeving | Een reactie plaatsen

Compassie met jezelf, 2

Compassie hebben met jezelf houdt nauw verband met het helemaal aanvaarden van jezelf; het gaat zelfs nog verder. Het gaat in wezen om compassie met onze menselijke zwakheden en de erkenning dat we kwetsbaar zijn met onze zwakke plekken en triggers, net als iedereen. Zodoende is het een essentieel element in het ontwikkelen van compassie voor anderen. Het is immers moeilijk net zo van anderen te houden als van jezelf wanneer die liefde voor jezelf er niet is… ( daarom onthult jouw gedrag jegens anderen slechts hoe jij je verhoudt tot jezelf – het heeft niets met de ander uit te staan!)

Het is in onze moderne cultuur niet gemakkelijk om compassie te hebben met jezelf. We zijn een groot deel van ons leven bezig ons omhoog te worstelen op de prestatieladder, en we worden onderweg constant getaxeerd en beoordeeld, vaak met een “niet-goed-genoeg”. Het begint tegenwoordig zelfs al in de kleuterklas ( waanzin!) We nemen dus de stem van onze ouders, onderwijzers, omgeving en maatschappij over ( onze innerlijke criticus). Het logische gevolg is dat mensen soms weinig compassie hebben met zichzelf.

Ze rusten niet als ze moe zijn en negeren hun behoefte aan slaap, eten en lichamelijke beweging; en drijven zichzelf ( en hun kinderen!) tot het uiterste. Ze behandelen zichzelf alsof ze deel zijn van een machine. Ze lopen gevaar angstig en depressief te worden omdat ze van zichzelf eisen dat ze meer hebben, meer zijn en meer presteren. Zelfs als mensen succes hebben en bereiken wat er te bereiken valt, voelen ze zich nog een mislukkeling of bedrieger die elk moment ontmaskerd kan worden.

Een gebrek aan compassie voor onszelf manifesteert zich in een harde, oordelende houding ten opzichte van onszelf en anderen. Veel mensen geloven dat ze losers zijn die geen waardering en liefde verdienen, tenzij ze kritisch en veeleisend zijn. De psychologe K. Neff heeft verschillende manieren in kaart gebracht om compassie voor onszelf te uiten.

Als we begaan zijn met onszelf, aanvaarden we dat onze persoonlijkheid facetten heeft waar we misschien niet tevreden over zijn, maar we boren onszelf niet de grond in als we proberen ze aan te pakken. Als we door een moeilijke tijd gaan, zijn we zorgzaam en mild voor onszelf, zoals we met een familielid of vriend zouden omgaan. Voelen we ons tekortschieten, dan herinneren we onszelf eraan dat iedereen deze gedragingen of beperkingen wel eens heeft. En als we ons down voelen, dan proberen we hier begrip voor te hebben met acceptatie en zelfreflectie in plaats van met afwijzing en zelfveroordeling.

Wist je trouwens dat anderen ( zonder ons ooit eerder te hebben gezien desnoods) tot op zekere hoogte aanvoelen of jij compassie met jezelf hebt? Onderzoek (Duke&Wake Forest Universities) heeft uitgewezen dat mensen een toespraak van/omgang met iemand met zelfcompassie hoger waarderen dan met iemand die daar laag op scoort? Wij denken dat de veroordelende stemmetjes alleen tussen onze oren zitten; maar de waarheid is dat iedereen ze dus kan opvangen: via onze gezichtsuitdrukkingen, onze lichaamstaal.. Het gevolg is dat we dus ook nog es ongewild kritiek door anderen op onszelf uitlokken en dat anderen ons harder oordelen. Het tegenovergestelde is trouwens ook waar: meer compassie voor jezelf hebben betekent ook meer compassie van anderen ontvangen.

Als we ons hart afsluiten, is blijdschap onmogelijk. Als we de moed hebben te leven met een open hart, zijn we in staat onze eigen pijn en die van anderen te voelen, maar kunnen we ook meer vreugde ervaren. Hoe groter en warmer ons hart, hoe sterker ons gevoel dat we leven en hoe steviger onze weerbaarheid.

Geplaatst in ETHIEK!, fantasie en zogenaamde "realiteit"., filosofie, Geen categorie, Gezondheid en welzijn, karaktertrekjes, Levensbeschouwing, matters of the heart, ontspanning en kiezen voor jezelf, ratio versus emotie, samenhang, zelfveroordeling en -vergeving | Een reactie plaatsen

Compassie, deel 1.

Wanneer je teveel met jezelf (je carriere/geld/bezit/gedachten) bezig bent is dat vragen om lijden. De betrokkenheid bij het welzijn van anderen  – net zo goed als dat van jezelf – is de weg naar geluk. Maar dat kost tijd: we groeien, en we leren gaandeweg begaan en betrokken te zijn, zoals we dat als pure kinderen ook waren. We leren mens te zijn.
Compassie is een gevoel van zorg dat opkomt wanneer we geconfronteerd worden met lijden van iemand anders en we een urgentie voelen iets te doen (bv luisteren of geld geven) om dat lijden te verlichten. Compassie zet jouw empathische gevoel om in daden van edelmoedigheid, gulheid en andere onbaatzuchtige uitingen.
Het Hebreeuwse woord voor compassie, rachamim, komt van de stam van de baarmoeder, rechem. Compassie krijgen wij inderdaad met de paplepel ingegoten van onze moeder. Het is die verzorgende koestering die ons de aard van compassie laat zien en leert. Compassie is in veel opzichten een verlengstuk van dit moederlijke instinct, dat cruciaal is voor de overleving van de mens(heid). Er zijn waarschijnlijk jaren in een klooster voor nodig om de spirituele groei te evenaren van 1 slapeloze nacht met een ziek kind.
Compassie is een kwaliteit die ontwikkeld kan worden: we kunnen leren het te ontwikkelen en toe te passen door onze zorgradius uit te breiden tot een grotere kring dan onze directe familie ( hoewel zelfs daar de compassie – zeker in praktische daden – vaak al ver te zoeken is). Het helpt als we oog hebben voor ons gemeenzame mens-zijn.Want in onze wereld is het vaak zo dat we denken “ik heb mijn handen vol aan mijzelf, waarom zou ik me ook nog druk maken over anderen die het moeilijk hebben of aandacht vragen?”
Het antwoord is dat we – elk mens op aarde – afhankelijk zijn van de rest van de gemeenschap. Als je dus een prettig leven wilt hebben, zul je het echt op moeten brengen om begaan te zijn met het welzijn van anderen, de ander altijd op de een of andere manier te helpen waar je dat kunt. Is dat niet mogelijk, dan kun je op z`n minst voor diegene bidden ( tot wie dan ook), hem zegenen of het beste toewensen.
Deze zorg voor anderen is iets heel kostbaars ( denk maar eens aan het ultieme geluk dat jullie Sarah en mij schenken door op verjaardagen lieve kaarten te sturen: het is onbetaalbaar!). Mensen hebben een specifiek brein, maar dat levert veel hartzeer op omdat het constant “ik, ik, ik!” denkt. Hoe meer je met jezelf bezig bent, hoe moeilijker je het zult hebben. Het bizarre is dat onze eigen pijn ( letterlijk!) afneemt wanneer we nadenken over het verlichten van de pijn van een ander. Het is heel praktisch.
Neem net als ik eens de proef op de som, met name wanneer je lijdt, of je chagerijnig voelt. Probeer vriendelijk te zijn als je over straat loopt, wens in gedachten/gevoel iedereen die je passeert het allerbeste. Glimlach naar mensen, ook al heb je daar geen zin in. Iedere dag weer. Ik bezweer je dat de gewoonte om alleen rekening te houden met jezelf zal verdwijnen. Het is een natuurwet, compassie hebben. En als we tegen een natuurwet van ons wezen ingaan, heeft dat funeste gevolgen.
Als je “ik, ik, ik!” roept, zul je volledig onderuit gaan. Maar als je zegt: “wat kan ik doen?” – ook als je het zelf heel zwaar hebt – ontstaat er iets magisch wat jouw pijn transformeert. Het wordt draaglijk. Compassie is absoluut cruciaal, net als de lucht die we inademen. “Ik, ik, ik!” denken gaat namelijk automatisch gepaard met angst, onzekerheid en wantrouwen.
Vergelijk maar eens het gezicht van Stalin of Erdogan of Hitler met het gezicht van de Dalai Lama of Einstein of Nelson Mandela (in z`n laatste jaren dan). Je kunt gewoon zien dat de persoon die alle macht heeft maar geen compassie bezit en alleen maar bezig is met controle, nooit geluk kan vinden.
Ik denk niet dat die eerste gasten `s nachts lekker en rustig hebben geslapen; veel dictators slapen elke nacht op een andere plek, en zijn non-stop onrustig. Dat soort angst wordt gecreeerd door hun eigen manier van denken en handelen. Wanneer je echter de weg van de geweldloosheid gaat en niet geobsedeerd bent door macht/controle/bezit/status, zul je nooit worden vergeten….
Als er geen ander (meer) is en je verafschuwt ook nog eens jezelf ( want zelfs de cynici moeten toegeven dat we van nature op compassie geprogrammeerd zijn), dan blijft er niets van je over; dan verschrompelt je authentieke zelf en wordt het kleiner en kleiner. Blijdschap en voldoening staan steeds verder weg; je wilt je aan van alles vastklampen en van alles proberen ( bv zoveel mogelijk status of bezit vergaren), maar je zult geen bevrediging vinden.
In onze moderne wereld staan we wat argwanend tegenover compassie omdat we zijn geindoctrineerd op het “recht van de sterkste”, en het “nut” van met elkaar concurreren. Vanuit dit verwrongen gezichtspunt is compassie met anderen op z`n best een schaarse luxe of op z`n slechtst de dwaasheid van een zwakkeling. Maar in de evolutie bewijzen samenwerking, empathie, compassie en gulheid absolute voorwaarden te zijn voor het voortbestaan van onze soort! Compassie is in ons eigen belang, of noem het wederkerig altruisme. Als de ene hand de andere wast, worden ze beide schoon!
Als we anderen helpen of medeleven tonen ( praktisch dus he!), komen er meer endorfinen en oxytocine in onze hersenen vrij; exact dezelfde stofjes die vrijkomen bij moeders die borstvoeding geven. Deze hormonen hebben een uiterst gezonde invloed: het maakt ons letterlijk gezond en gelukkig. Daarnaast werkt het aanstekelijk: als jij gul, vriendelijk en begaan bent, is het zeer waarschijnlijk dat ook jouw omgeving/vrienden/hun vrienden dit worden.
We (ik niet hoor!) zijn bang voor compassie omdat we bang zijn om het lijden/de machteloosheid/ de kwetsbaarheid te ervaren die gepaard gaat met een open hart. Evenveel mensen zijn ook bang om compassie te ontvangen, omdat ze vrezen dat ze bij een ander in het krijt komen te staan hierdoor. En tevens zijn veel mensen zelfs huiverig om compassie te hebben met zichzelf…. Uit angst dat ze “zwak” (?) worden, of dat er emoties boven zullen komen waar ze zich geen raad mee weten. Dit maakt compassie tot een van de moeilijkste en moedigste van al onze drijfveren, en tegelijkertijd tot de meest genezende en verheffende… Wordt vervolgd.
Geplaatst in ETHIEK!, filosofie, Geen categorie, Gezondheid en welzijn, karaktertrekjes, Levensbeschouwing, matters of the heart, ratio versus emotie | Een reactie plaatsen

Hulp vragen maakt haar razend!

Haar helse moeder – want zo zag ze haar moeder tijdens haar jeugd en vroegvolwassenheid – was haar favoriete sonderwerp en mikpunt van smaad. Ze kon haar nauwelijks aankijken, ze kon het geluid van haar stem niet verdragen. Ze dacht dat haar moeder de oorzaak van al haar problemen was, maar ook dat deze haar redding was. Ze moest het monster om hulp vragen, en dat maakte haar razend.

Haar moeder zei: “Ik zal nooit de moeder zijn die jij wilt. Dat kan ik niet. Het is mijn taak niet. Wees je eigen moeder!”. Dat geschenk betekende – uiteindelijk – haar vrijheid. Het is een voorrecht om je eigen moeder te kunnen zijn. Het is hopeloos om te denken dat dat de taak van een ander is. De vraag is: kan ik doen wat ik wilde dat mijn ouders zouden doen of hadden gedaan? Kan ik mijzelf geven wat ik wilde dat mijn ouders mij zouden geven? Velen van ons weten niet hoe dat moet. En we verwachten tegelijk van onze ouders dat zij het WEL weten! Keer het dus om en geef alles wat je van hen wilt krijgen, aan jezelf! Tot het moment dat je dit aan jezelf geeft, kun je het niet aan je moeder/vader/partner geven. En het aan hen geven is het aan jezelf geven.

Weet je wat we allemaal van onze ouders willen? Gewoon dat ze ons begrijpen en horen en ons zien. Dit is wat we echt willen. Als moeder is het je taak om je niet met de zaken van je kinderen te bemoeien en alleen maar van ze te houden. Onze ouders, onze kinderen, onze partners en onze vrienden zullen ons altijd blijven raken op elke gevoelige plek die we hebben, totdat we zien wat we daarvoor nog niet over onszelf wisten, en ook dat stuk in onszelf gaan liefhebben. Iedere keer wijst het ons de weg naar onze vrijheid. De hele wereld doet dat, en alles wat op je pad komt doet dat. Alles is een reflectie van jezelf. Het is volmaakt. Vergissingen zijn er niet.

Zolang het bovenstaande meisje in haar eigen verhaal ( haar moeder als oorzaak en schuld van al haar problemen) bleef geloven, voelde zij verwijdering ten opzichte van haar moeder. Eigenlijk kon het haar niet eens iets schelen of haar moeder bleef leven, behalve enkel dan om haar gelukkig te maken…De waarheid was dat ze moest leren om van zichZELF te houden, dat was haar taak. En dat lukte haar uiteindelijk door aanwezig te blijven, en te ontdekken dat die geprojecteerde haat enkel zelfhaat was. Zonder het verhaaltje in haar hoofd dat haar moeder beter van haar moest houden kon ze eindelijk zichzelf zijn, zonder al die inspanning en energieverspilling. Zonder het masker, de leugens, de facade. Dat voelde voor haar als vrijheid. want zolang ze wilde dat haar moeder beter van haar ging houden, was het alsof ze in een dwangbuis zat.

Want geloof me, je moeder houdt van je – daar kan ze niets aan doen. Ze houdt zelfs zoveel van je dat ze je haar liefde soms onthoudt, zodat jij eigenliefde kunt verwerven. Totdat dat je lukt, kun je niet van haar houden. Als je jezelf haat, haat je je moeder . Totdat je je moeder kunt zien als volmaakt, precies zoals ze is, ben je nog niet klaar met jezelf. Het heeft te maken met het nemen van 100% verantwoordelijkheid nemen voor jezelf. Het betekent dat er geen ouders zijn die veranderd moeten worden.Je moet enkel leren van jezelf te houden: onvoorwaardelijk en met alles inclusief. Jijzelf bent de moeder op wie je hebt gewacht. Als je het bij je moeder zoekt, ben je moederloos.

Want je kunt mensen niet gelukkig maken en anderen kunnen en hoeven jou niet gelukkig maken: als er iemand is die jou gelukkig kan maken, dan ben JIJ dat. En jouw moeder zal haar eigen geluk vinden, of niet. Het draait dus allemaal slechts alleen om jou! De gedachte dat een moeder van haar kind moet houden ( op de manier die haar kind eist) is het perfecte recept voor schaamte en schuldgevoel. Stel je voor: mijn kinderen moeten gelukkig zijn zodat ik gelukkig kan zijn? Dat lijkt me geen liefde. Ik denk dat ik hen maar gewoon oversla en gelukkig ben.Dat is veel verstandiger. Dat heet onvoorwaardelijke liefde. Onvoorwaardelijke liefde betekent Loslaten.

Wat voor mij persoonlijk WAAR is, is dat ik op geen enkele manier de goedkeuring van mijn kinderen of ouders wil/hoef/nastreef. Want dan zou ik ervan uitgaan dat ik die niet toch al heb. Het zou zijn alsof ik hun denken verkracht. Het meisje dat ik hierboven noemde, vond ( vanuit haar projectie en zelfhaat) dat haar moeder zich niet ( langer) aan haar mocht hechten. Dus hoe behandelde ze haar moeder? Ze nam afstand en voelde zich ( overlevingsmechanisme) superieur ( in werkelijkheid dus juist piepklein). Totdat ze uiteindelijk bedacht wie ze zou zijn zonder dat zelfverzonnen verhaal. Ze keek naar haar moeders`gezicht, naar haar lichaam, haar ogen. En wat zag ze? Een prachtig menselijk wezen, iemand van wie ze met hart en ziel hield. Er was NIETS veranderd behalve dat dit meisje nu eindelijk durfde zien wat er was..

Je kunt een ander mens niet teleurstellen. Een ander mens kan jou niet teleurstellen. Je verzint enkel een verhaaltje in je hoofd over hoe iemand jou niet geeft wat jij wilt, en je stelt jezelf teleur. Als jij iets van iemand wilt en diegene zegt “nee” , dan is dat hoe het is. Je moet het jezelf geven. Dat is goed nieuws, want nu kun je krijgen wat je wilt. Als anderen er niet zijn om jou te helpen, moet jij jezelf helpen. Afhankelijkheid of angst kan geen einde maken aan angst. Jouw pijn kan geen einde maken aan andermans pijn. En andersom idem. Je kinderen of je ouders teruggeven aan zichzelf – dat is echte liefde.

 

 

 

Geplaatst in de tragedie van ware liefde, ETHIEK!, fantasie en zogenaamde "realiteit"., filosofie, Geen categorie, karaktertrekjes, Levensbeschouwing, matters of the heart, ontspanning en kiezen voor jezelf | Een reactie plaatsen