Beveiligd: Het hart riskeert alles

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in:

Advertenties
Geplaatst in Geen categorie

“Every Grain Of Sand” is zelfs naar Dylan-maatstaven een meesterwerk van de buitencategorie, niet in het minst vanwege de lyrische kracht van de magistrale tekst. Daarin verweeft Dylan Blakeaanse invloeden, talloze Bijbelse verwijzingen, Franse symbolisten met barokke, ondoordringbare, Dylanesque beeldspraak.

Ik moet zo bescheiden mogelijk zijn, ik moet zo letterlijk mogelijk blijven, ik mag niet teveel interpreteren, ik moet ruimte laten voor zijn verborgen boodschappen. Ik ben er op bedacht dat er achter elk woord een verborgen boodschap zal zitten. Juist dat maakt Bob`s werk namelijk zo hartverscheurend mooi. In Every Grain Of Sand strooit hij bijvoorbeeld ( zoals zo vaak) met Bijbelteksten.
Om te beginnen herkent iedere oplettende lezer in dit nummer de openingsregels van William Blake’s Auguries Of Innocence :
To see a world in a grain of sand
And a heaven in a wild flower,
Hold infinity in the palm of your hand
And eternity in an hour.

Die schatplichtigheid aan Blake gaat echter niet dieper dan een zandkorrel. De desperate, religieuze vertwijfeling uit Dylans lied spoort verder volstrekt niet met de devote bewondering voor Gods Grote Plan, die uit Blake’s woorden spreekt.

Belangrijker is nog dat “every grain of sand”  een dicht, ondoordringbaar poëtisch en theatraal visioen is waarin Jezus, of de Verlosser, gevonden, verlaten en hervonden wordt; waarin verleiding, twijfel en hartstocht zinderen, een prozaïsch gedicht zonder echte plot – geliefd Dylanterrein dus.

Misschien ligt het aan de bedwelmende melodieën, of aan Dylans overdonderende zang en dito harmonicaspel, maar ook de allerbeste Dylanologen lijken de tekst te miskennen. Velen zien in dit nummer zoiets als “diepe bewondering en ontzag voor de schoonheid van de schepping”  waar Dylan juist naargeestige, somber stemmende beelden opstapelt (een poel van tranen, een stervende stem, nachtelijk verdriet, kilte, pijn, verval, wanhoop, bitterheid en ga zo maar door).

Zoals ook de context van de Mattheüs referenties (de vallende mussen en de getelde haren) gemakshalve genegeerd wordt: die komen uit een peptalk van Jezus, waarin Hij de discipelen op scherp zet met agressieve, angstaanjagende retoriek; “Vreest Hem, Die beide ziel en lichaam kan verderven in de hel” zijn de woorden ervoor en “Ik ben niet gekomen om vrede te brengen, maar het zwaard” de woorden erna.
Anderen zien verlossing, devotie of deemoed in Dylans woorden, maar kunnen niet verklappen waar. Deze verteller, Bob dus,  voelt in elk geval helemaal geen “aanvechting om op zijn fouten terug te kijken” wat al bepaald niet boetvaardig klinkt en hij vergelijkt zichzelf uitgerekend met de moordenaar Kaïn, die eigenhandig de “keten der gebeurtenissen” moet doorbreken.
Nee, de “reality of man” waaraan Dylan in de slotregels refereert, is dat wij onsterfelijke zielen in een sterfelijk lichaam zijn, dat “de mens, uit een vrouw geboren, kort van dagen en vol onrust, ontluikt en verwelkt als een bloem, vliedt als een schaduw en houdt geen stand” (Job 14:1-2). Dit lied is echt doordrenkt van de Lutherse visie dat het lijden in dit aardse tranendal ons lot is, tot de dood ons komt verlossen.
Toch opmerkelijk, die wijdverbreide miskenning van het troosteloze thema. Zó ondergronds verstopt Dylan de grauwe gemoedsgesteldheid van de verteller nou immers ook weer niet, toch? Ik zou zeggen: koop gauw het album “Shot of Love” , en huiver!

In the time of my confession, in the hour of my deepest need
When the pool of tears beneath my feet floods every newborn seed
There’s a dying voice within me reaching out somewhere
Toiling in the danger and the morals of despair
Don’t have the inclination to look back on any mistake
Like Cain, I now behold this chain of events that I must break
In the fury of the moment I can see the master’s hand
In every leaf that trembles, in every grain of sand
Oh, the flowers of indulgence and the weeds of yesteryear
Like criminals, they have choked the breath of conscience and good cheer
The sun beams down upon the steps of time to light the way
To ease the pain of idleness and the memory of decay
I gaze into the doorway of temptation’s angry flame
And every time I pass that way I’ll always hear my name
Then onward in my journey I come to understand
That every hair is numbered like every grain of sand
I have gone from rags to riches in the sorrow of the night
In the violence of a summer’s dream, in the chill of a wintry light
In the bitter dance of loneliness fading into space
In the broken mirror of innocence on each forgotten face
I hear the ancient footsteps like the motion of the sea
Sometimes I turn, there’s someone there, other times it’s only me
I am hanging in the balance of the reality of man
Like every sparrow falling, like every grain of sand….

bobbie

 

Link | Geplaatst op door

Iedere korrel zand

“Every Grain Of Sand” is zelfs naar Dylan-maatstaven een meesterwerk van de buitencategorie, niet in het minst vanwege de lyrische kracht van de magistrale tekst. Daarin verweeft Dylan Blakeaanse invloeden, talloze Bijbelse verwijzingen, Franse symbolisten met barokke, ondoordringbare, Dylanesque beeldspraak.

God, hoe kun je Dylan`s teksten in vredesnaam ooit vertalen voor mensen die nog amper een kloot meegemaakt hebben?! Hij spreekt een andere taal dan de taal van deze wereld.. Ik wil zo bescheiden mogelijk zijn, ik wil zo letterlijk mogelijk blijven, ik mag niet teveel interpreteren, ik wil ruimte laten voor zijn verborgen boodschappen. Ik ben er op bedacht dat er achter elk woord een verborgen boodschap zal zitten. Juist dat maakt Bob`s werk namelijk zo hartverscheurend mooi. In Every Grain Of Sand strooit hij bijvoorbeeld ( zoals zo vaak) met Bijbelteksten.
Om te beginnen herkent iedere oplettende lezer in dit nummer de openingsregels van William Blake’s Auguries Of Innocence :
To see a world in a grain of sand
And a heaven in a wild flower,
Hold infinity in the palm of your hand
And eternity in an hour.

Die schatplichtigheid aan Blake gaat echter niet dieper dan een zandkorrel. De desperate, religieuze vertwijfeling uit Dylans lied spoort verder volstrekt niet met de devote bewondering voor Gods Grote Plan, die uit Blake’s woorden spreekt.

Belangrijker is nog dat “every grain of sand”  een dicht, ondoordringbaar poëtisch en theatraal visioen is waarin Jezus, of de Verlosser, gevonden, verlaten en hervonden wordt; waarin verleiding, twijfel en hartstocht zinderen, een prozaïsch gedicht zonder echte plot – geliefd Dylanterrein dus.

Misschien ligt het aan de bedwelmende melodieën, of aan Dylans overdonderende zang en dito harmonicaspel, maar ook de allerbeste Dylanologen lijken de tekst te miskennen. Velen zien in dit nummer zoiets als “diepe bewondering en ontzag voor de schoonheid van de schepping”  waar Dylan juist naargeestige, somber stemmende beelden opstapelt (een poel van tranen, een stervende stem, nachtelijk verdriet, kilte, pijn, verval, wanhoop, bitterheid en ga zo maar door).

Zoals ook de context van de Mattheüs referenties (de vallende mussen en de getelde haren) gemakshalve genegeerd wordt: die komen uit een peptalk van Jezus, waarin Hij de discipelen op scherp zet met agressieve, angstaanjagende retoriek; “Vreest Hem, Die beide ziel en lichaam kan verderven in de hel” zijn de woorden ervoor en “Ik ben niet gekomen om vrede te brengen, maar het zwaard” de woorden erna.
Anderen zien verlossing, devotie of deemoed in Dylans woorden, maar kunnen niet verklappen waar. Deze verteller, Bob dus,  voelt in elk geval helemaal geen “aanvechting om op zijn fouten terug te kijken” wat al bepaald niet boetvaardig klinkt en hij vergelijkt zichzelf uitgerekend met de moordenaar Kaïn, die eigenhandig de “keten der gebeurtenissen” moet doorbreken.
Nee, de “reality of man” waaraan Dylan in de slotregels refereert, is dat wij onsterfelijke zielen in een sterfelijk lichaam zijn, dat “de mens, uit een vrouw geboren, kort van dagen en vol onrust, ontluikt en verwelkt als een bloem, vliedt als een schaduw en houdt geen stand” (Job 14:1-2). Dit lied is echt doordrenkt van de Lutherse visie dat het lijden in dit aardse tranendal ons lot is, tot de dood ons komt verlossen.
Toch opmerkelijk, die wijdverbreide miskenning van het troosteloze thema. Zó ondergronds verstopt Dylan de grauwe gemoedsgesteldheid van de verteller nou immers ook weer niet, toch? Ik zou zeggen: koop gauw het album “Shot of Love” , en huiver!

In the time of my confession, in the hour of my deepest need ( ten tijde van mijn biecht, op het moment van mijn diepste zielesmart)
When the pool of tears beneath my feet floods every newborn seed ( wanneer de poel van tranen onder mijn voeten ieder pas ontkiemd zaadje bevloeid)
There’s a dying voice within me reaching out somewhere (strekt een stervende stem binnenin mij zich uit naar vastigheid)
Toiling in the danger and the morals of despair ( zich – die stem dus –  afbeulend temidden van het gevaar en de zedenlessen van wanhoop)
Don’t have the inclination to look back on any mistake ( Ik heb niet de geneigdheid om terug te blikken op welke misstap dan ook)
Like Cain, I now behold this chain of events that I must break ( Net als Kain ontwaar ik opeens de ketting/loop der gebeurtenissen die ik moet doorbreken: pure psychotherapie, deze zin)
In the fury of the moment I can see the master’s hand ( in het zieden van het moment herken ik de hand/leiding van de Meester)
In every leaf that trembles, in every grain of sand ( in ieder blad dat ritselt, in iedere korrel zand)
Oh, the flowers of indulgence and the weeds of yesteryear (aiaiai de bloemen der toegeeflijkheid en het overjarige onkruid)
Like criminals, they have choked the breath of conscience and good cheer ( als schobbejakken  hebben ze – die bloemen en dat onkruid dus, wat uiteraard figuurlijk bedoeld is –  de adem van het geweten en de levenslust gesmoord)
The sun beams down upon the steps of time to light the way ( de zon schijnt naar beneden op de treden van de tijd, om ons pad te verlichten/bij te schijnen)
To ease the pain of idleness and the memory of decay ( om de pijn der ijdeheid  te verzachten, alsook de herinnering aan verval)
I gaze into the doorway of temptation’s angry flame ( ik staar de deuropening van de toornige vlam der verleiding in)
And every time I pass that way I’ll always hear my name ( en telkens als ik die deur passeer zal ik mijn naam horen)
Then onward in my journey I come to understand ( Maar voorwaarts trekkend op mijn levenspad ben ik tot het besef gekomen)
That every hair is numbered like every grain of sand ( dat iedere haar geteld is, net als elke korrel zand)
I have gone from rags to riches in the sorrow of the night ( van een zwerver ben ik in een rijke man veranderd; vergezeld van nachtelijke zorgen)
In the violence of a summer’s dream, in the chill of a wintry light
In the bitter dance of loneliness fading into space
In the broken mirror of innocence on each forgotten face
I hear the ancient footsteps like the motion of the sea
Sometimes I turn, there’s someone there, other times it’s only me
I am hanging in the balance of the reality of man
Like every sparrow falling, like every grain of sand….https://youtu.be/EAUG8WU4lyg

bobbie

 

Geplaatst in Geen categorie

Beveiligd: Te veel

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in:

Geplaatst in Geen categorie

Held

IMG_9420 (Edited)Echt groot zijn in kleine dingen, daadwerkelijk nobel en heldhaftig zijn in “ nietszeggende” details van het alledaagse leven, is zo’n zeldzame deugd dat deze heilig verklaard mag worden. Herinner je je die film waarin Morgan Freeman, de mooiste neger op aarde, God speelt? Hij zegt tegen Jim Carey: “ de zee opensplijten of iemand met de bliksem treffen is geen wonder. Weet je wat een Wonder is? Het is de alleenstaande moeder die zich moe voelt, wiens werk nooit af is, die nauwelijks tijd voor zichzelf heeft maar die toch dag in, dag uit onophoudelijk haar kinderen verzorgt, naar hun activiteiten brengt en hen enthousiast aanmoedigt”. Dát is een Wonder!”. Inderdaad. Het gaat er niet om hoevéél Grote Dingen we doen, maar met hoeveel liefde en toewijding we ze doen.

Geplaatst in Geen categorie

Heling

A246D5EE-60C6-44A4-9A0E-72DB9BD85D35Mijn beschermengelen ( ik blijk er 2 te hebben😀) hebben mij onlangs hun namen verteld. Ik “had” niet zoveel met (aarts-)engelen, tot het overlijden van mijn vader vorig jaar. Vanaf dat moment hebben ze zich aan mij en Sarah kenbaar gemaakt en zijn ze met ons een band aangegaan op een manier die regelrecht onvoorstelbaar is.

De laatste tijd ( nu ik alweer 3 weken compleet door mn rug ben, en samen met met mn kinderen sinds juni ongeveer het grootste avontuur ooit doormaak) dringen de engelen er telkens bij mij op aan om te schrijven. “ schrijf toch schat” zeggen ze, “ het is zó helend voor jezelf en voor veel andere mensen!” . En toch doe ik het steeds niet he, niet het schrijven wat zij bedoelen iig.

Nu heb ik uiteraard altijd een goed excuus: ik kan al meer dan 5 jaren niet meer ( langer dan 5 minuten achtereen) zitten, de laatste 3 weken lig ik noodgedwongen aan bed gekluisterd, al mijn energie buiten bed geef ik aan ( en krijg ik van) mn kinderen, en daarnaast: het maakt me onzeker dat mijn scherpzinnige en van vele laagjes voorziene schrijfsels zo vaak verkeerd geinterpreteerd worden. Ik twijfel enorm aan mezelf en ben in de dagelijkse omgang een warm, te hard lachend, lief en veel te goedig mens. Mijn schrijfsels ontstaan echter “ vanzelf”  en zijn net als bij die lieve Friedrich Nietzsche juist het compleet tegenovergestelde: scherp als een fileermes, strijdlustig, gedreven, onbarmhartig open en echt, niet bang voor de donkere kanten, taboe, oprecht in alle bijtendheid ervan.  En daarmee blijkbaar soms zeer pijnlijk of confronterend voor sommige lezers.

Om die reden laat ik geen reacties meer toe: zowel lovende als bemoeizuchtige of claimende. En zet ik steeds meer schrijfsels op “ privé”. In een maatschappij waarvan ik me steeds meer vervreemd voel en mijn stukken kwetsbaar blootstellend aan van zichzelf vervreemde mensen ( want dat leer je immers in deze westerse wereld) heerst inmiddels een zwaar taboe op alles wat echt is. En dat taboe maakt dat je van jezelf af kijkt, met de vinger gaat wijzen, voorbarige conclusies trekt, of veroordeelt. Omdat je – als je het in alle oprechtheid recht in de ogen zou zien voor wat het is – je geen raad meer weet met de leugens waarmee je ( niet ik dus; ik projecteer er weliswaar op los maar beséf dat en lieg niet tegen mezelf) dag in dag uit leeft om “ geslaagd”  te blijven in deze nepmaatschappij.

Ziehier mijn voorliefde voor de “ mislukten” , de “ gekken” van deze maatschappij, en bovenal de kinderen, dieren en de natuur. Alle kinderen houden van mij en andersom: ik ben speciaal daarvoor naar dit leven gekomen, het is mijn levensopdracht en mijn wonderbaarlijke gave. Om een moeder en een wonderengel te zijn voor alle kinderen die ik ontmoet. Bomen verlichten mijn pijn en geven mij kracht, dieren bieden mij troost en puurheid.

De vraag is dus: ben ik moedig genoeg om verkeerd begrepen te worden? Moedig genoeg om jullie reacties ( zeker ook de lovende) ongelezen te weigeren en te deleten? We zullen het zien, haha.

Zoals jullie weten heb ik veel pijn en verlies gekend in dit leven. Sterker nog: pijn en verdriet zijn mij vertrouwder dan genot, voorspoed en succes. Ik ben dus zo’n “mislukkeling”, heb te vaak gehoord dat ik compleet niets toevoeg aan deze wereld , dat ze me bij mn geboorte meteen hadden moeten doodschoppen , dat ik het niet waard ben om te mogen blijven leven en dat ie pas zou rusten wanneer je mij dood of compleet kapot had – toen ik me niet langer door hem wilde laten mishandelen en chanteren . Ik ben een van de meest onschuldige , echte en pure mensen die je ooit zult ontmoeten. Zo echt dat de meesten van jullie me nauwelijks recht in de ogen durven kijken. Of me – zoals de twee mensen die hun hele identiteit aan mij hebben opgehangen – daar zelfs dood voor willen maken.  Iemand die anderen herinnert aan hun ménselijkheid, is eng. Ik kijk namelijk recht in je ziel. Omdat ik die van mezelf met alle aspecten ervan onder ogen heb durven zien. Sorry.

Oké, al dat leed “ moet”  ( niks moet) ik dus opschrijven van de engelen, weet je wat ze zeggen? Maak je niet druk over hoe of aan wie je je verhaal vertelt. Het allerbelangrijkste is dát je je verhaal vertelt. Wellicht verandert je verhaal na verloop van tijd tijdens je verwerkings-/vergevingsproces. Het zal veranderen naarmate jij een groter inzicht hebt gekregen in het leed dat je hebt ervaren, en meer inzicht in dat van degene die jou heeft gekwetst.

Ze vertellen mij dat het bijzonder helend kan werken om de verhalen te lezen van iemand die het moeilijke en duistere pad van aanvaarding en vergeving is ingeslagen. Misschien moet ik mijn verhalen wel vele malen vertellen, in veel verschillende vormen en aan veel verschillende personen/tijdschriften, voordat ik klaar zal zijn om verdere vorderingen te maken. Want wanneer we onze verhalen vertellen, beoefenen we een vorm van acceptatie. Wanneer we vertellen, zeggen we: “ dit vreselijks is gebeurd. Ik kan niet teruggaan om het te veranderen, maar ik kan wel weigeren om voor altijd aan het verleden vastgeketend te blijven”.

Dat is iets fundamenteel anders dan wat ons in deze maatschappij geleerd wordt: wegkijken, negeren, je eroverheen zetten, afleiding zoeken in vluchtig genot, of wraak nemen en vergelden. Ooit zal alles wat je negeert, wegdrukt of niet onder ogen wilt zien, jou inhalen. En al die tussentijd heb je jezelf gevangen gehouden. Een natuurwet.

Pas na het vertellen zolang je nodig hebt, kun ( en dien) je aan de feiten van het gebeurde door te gaan naar de gevoelens over hóe gekwetst je bent. Het is dus belangrijk om je verhaal te vertellen ( hoe “ taboe” ook), en even belangrijk om niet eeuwig in dat verhaal te blijven steken. Want niet alleen wát er met ons gebeurd is, is van belang: ook hóe datgene wat ons is overkomen ons gekwetst heeft.

Ik hoop ooit op een punt te komen dat ik alle hoop op een beter verleden kan loslaten. Dat ik het verleden kan vergeven. Dat is volgens mij de ultieme vergeving en ultieme kracht.

Geplaatst in Geen categorie

Kruispunt

Ik heb eerder op deze splitsing gestaan en ik zal nog vaker bij zo’n splitsing staan. En terwijl ik hier sta, vraag ik mijzelf af welke kant ik op zal gaan. Ik kan me afwenden van mijn diepe verdriet en de race rennen die “ vergelding”  heet. Dan zal ik onophoudelijk blijven rennen over dat uitgesleten pad. Of ik kan de moed opbrengen om mijn schijnbaar eindeloos lange verdriet te blijven erkennen – en het pad bewandelen dat ooit, daarvan ben ik overtuigd, eindigt. Deze voert naar de vrijheid, uiteindelijk. Ik kan jullie tonen waar hoop en heelheid te vinden zijn, maar je kunt op je weg daarheen niet om je diepste lijden heen. Om bestendige vrede te vinden zul je ten volle je pijn onder ogen moeten zien. En die benoemen. Ik weet – juist door de onnoemlijke gruwelen die ik heb moeten doorstaan – dat níets onvergeeflijk is. Dat niemand reddeloos verloren is. Dat je altijd de keuze hebt om in een vergeldingscyclus danwel in een vergevingscyclus te treden. En dat je enkel door vergeving ( het moedigste wat er is) uiteindelijk van je pijn af kunt komen.

 

Geplaatst in Geen categorie