Rebekka Engels

Tot aan mijn laatste ademtocht lieverd, dat zweer ik je

http://youtu.be/zu8mS5job10

Well, ring the bell backwards and bury the axe
Fall down on your knees in the dirt
I’m tied to the mast between water and wind
Believe me, you’ll never get hurt
Our ring’s in the pawnshop, the rain’s in the hole
Down at the Five Points I stand
I’ll lose everything
But I won’t let go of your hand

Well, Peter denied and Judas betrayed
I’ll bail with the roll of the drum
And the wind will tell the turn from the wheel
And the watchman is making his rounds
Well, you’ll leave me hanging by the skin of my teeth
I’ve only got one leg to stand
You can send me to hell
But I’ll never let go of your hand

Swing from a rope on a cross-legged dream
Signed with One Eyed Jack’s blood
From Temple to Union, to LA and Grand
Walking back home in the mud

Now I must make my best of the only way home
Molly deals only in stones
I’m lost on the midway, I’m reckless in your eyes
Just give me a couple more throws
I’ll dare you to dine with the cross-legged knight
Dare me to jump and I will
I’ll fall from your grace
But I’ll never let go of your hand
I’ll never let go of your hand

http://youtu.be/2jL27fj9E1s

Liefde is altijd nieuw. Het doet er niet toe of we eenmaal, tweemaal of tienmaal in ons leven liefhebben – we staan altijd tegenover een situatie die we niet kennen. De liefde kan ons naar de hel voeren of naar het paradijs, maar ze leidt ons altijd ergens heen.

Ik kijk naar de vrouw die ik twee jaar geleden was: een geknakte vrouw die de indruk wilde wekken sterk te zijn. Bang voor alles, maar die tegen zichzelf zei dat dit geen angst was – nee, dat het de wijsheid was van iemand die het leven kent. Ik metselde de ramen dicht waardoor voorheen het vrolijke zonlicht binnenkwam – om te voorkomen dat de “oude meubels” hun kleur zouden verliezen. Ik zag  de schim van mezelf in de hoek van de kamer zitten – breekbaar, moe, teleurgesteld. Deze schim die de heerseres, de slavenhoudster was van dat wat altijd in vrijheid hoorde te leven: mijn gevoelens. Deze schim probeerde toekomstige liefde te beoordelen aan de hand van m`n lijden in het verleden.

Het is in verhouding makkelijk te lijden onder de liefde voor je naaste, onder de liefde voor de wereld of de liefde voor je kind. Dat lijden geeft je het gevoel dat zoiets bij het leven hoort, dat het een nobele pijn is, een pijn die grandeur heeft. Het is gemakkelijk te lijden voor een missie, of onder de liefde voor een bepaalde zaak: dat verrijkt je alleen maar. Maar hoe valt het verdriet om een partner te rechtvaardigen? Onmogelijk. Je voelt je in de hel, nobelheid of grandeur ontbreken – er is enkel ellende.

Inmiddels heeft de dijk het begeven, ben ik opgestaan, heb die schim uit mijn wezen verbannen, het raam opengezet en de zon laten binnenkomen.  Een innerlijk verdeeld persoon is immers niet in staat het leven waardig het hoofd te bieden. Als ik dan toch moest vallen, dan maar vanaf een echt hoge plaats. Bevrijd van al die verdomde oordelen (die feitelijk slechts een oordeel over onszelf zijn), die manie om alles te verklaren en enkel dat te doen wat de anderen goedkeuren.

En daarom – ondanks het weinige dat destijds van mij restte – heeft de liefde me weergevonden, nadat ze mij in alle uithoeken van de wereld gezocht had…..

http://youtu.be/2jL27fj9E1s

http://youtu.be/b5KkhVwW-8I

Twee jaar geleden dacht ik: “kon ik mijn hart maar uit mijn borst  rukken en het in de rivier gooien; dan zou ik geen pijn, geen verlangen meer voelen, geen herinneringen meer hebben. Dat mijn tranen zo naar de verte mogen stromen dat degenen die ze teweegbrachten nooit te weten komen dat ik ooit om hen gehuild heb. Ik zal de wegen, de bergen en de velden van mijn dromen vergeten – dromen die de mijne waren, en die ik niet kende”. En ik schreef alles op in een lang verhaal, om het vervolgens in een heilige rivier te gooien. Opdat de wateren zouden kunnen doven wat het vuur geschreven had. En het is al bijna helemaal gelukt.

We begrijpen het wonder van het leven pas wanneer we bereid zijn het onverwachte een kans te geven. Iedere dag wordt ons een moment geschonken waarin het mogelijk is alles te veranderen wat ons tot dan toe ongelukkig maakte. En iedere dag doen we weer alsof we dat moment niet waargenomen hebben. Geluk is soms een zegening – maar over het algemeen is het een verovering. Een verovering die gepaard gaat met teleurstellingen, met lijden, met afzien – maar in de toekomst kunnen we achterom kijken, trots, en met een groter besef van ons eigen kunnen. Want zoals iedereen weet: het heelal is altijd op de hand van de dromers. Want het zijn onze dromen en enkel wijzelf weten hoeveel het ons kost om ze te dromen..

Liefde kent geen regels. We kunnen proberen handleidingen te volgen, ons hart onder controle te houden, een gedragsstrategie uit te zetten – maar dat is allemaal onnozelheid. Het hart besluit en dat is wat telt. Iedereen lijdt zijn nederlagen, niemand ontkomt daaraan. Daarom is het beter bij het verwezenlijken van je dromen een aantal veldslagen te verliezen dan ten onder te gaan zonder te weten waarom je uberhaupt streed.

Aan nieuwe schoenen moet je wennen. Met het leven en de liefde is dat niet anders: het grijpt ons wanneer we er niet op bedacht zijn, en verplicht ons in de richting van het onbekende te lopen – wanneer we niet willen, wanneer we er geen behoefte aan hebben.

Degenen die waarlijk beseffen wat liefde inhoudt, hebben altijd al gezegevierd over de vooroordelen van hun tijd. Zulke mensen zijn  niet bang om iets te verliezen. Want ware liefde en echt leven is een daad van volledige overgave. Het is een kracht die kan scheppen of vernietigen – afhankelijk van de richting waaruit de wind waait op het moment dat zij uit haar gevangenis komt.

Arm is enkel diegene die bang is om risico`s te nemen. Want in tegenstelling tot degenen die een droom najagen, zal hij wellicht weinig tot geen teleurstellingen en lijden kennen, maar op een dag  zal hij omkijken ( want we kijken altijd om ) en dan zal hij zijn hart horen zeggen: dit is jouw oogst: de zekerheid dat je niets van je leven gemaakt hebt…

http://youtu.be/b5KkhVwW-8I

http://youtu.be/34OUlBZ81T4

Plato zei ruim tweeduizend jaren geleden al dat lezen en schrijven het geheugen vernietigt. Nu is het verplicht, en hoe! Je mag vanaf je kleutertijd al niet eens meer uit het raam staren of wegdromen. Voor de klas staat een door de regering aangestelde verteller(leugenaar/aansteller) die jou komt uitleggen hoe het leven werkt. Dat kan natuurlijk nooit goed gaan…

Geen enkel kind zal echter vrijwillig gaan lijden ( lees: een volle dag stilzitten op een stoeltje in een bedompt klaslokaal en je mond houden; je reinste kindermishandeling overigens, want kinderen moeten juist allesbehalve stilzitten!), zijn hele lijfje protesteert daartegen. Daarom wordt ons plechtig beloofd dat we “later” heel gelukkig zullen worden, als we nu braaf een tijdje lijden. Hard werken dus…. eerst lijden. Het lijkt verdomme de kerk wel.

Nog zoiets: we mogen niet aan onszelf denken – met name meisjes niet, zelfs in 2013 nog – alleen aan anderen. Dat noemen ze “verantwoordelijkheid”. Natuurlijk hebben die anderen daar het grootste belang bij; ook de leraar, de bedrijfschef en de regering vinden dat maar wat handig. We dienen ons te gedragen en anders zijn we niet lief genoeg. Tegelijkertijd leren  we onszelf uiteraard steeds onaardiger te vinden….wat triest he.

Als we als baby lagen te huilen en spartelen omdat iedere cel van ons lichaam door mama vastgehouden wilde worden, hadden we geen idee dat we lagen te huilen. Maar algauw leerden onze ouders ons om al deze lichaamsprocessen te benoemen. Ieder gevoel kreeg ineens een etiket, werd in een taalkundig hokje gezet en goed- of afgekeurd. Als er een gevoel bovenkwam dat niet mocht, waren we stout en kregen we te horen dat we dat nooit meer mochten doen. Dat soort processen moesten we koste wat het kost onderdrukken.

Niemand zal het in z`n hoofd halen om bepaalde lichaamsdelen te amputeren omdat ze ongewenst, lastig, lelijk of vies zouden zijn. Toch proberen/moeten we dat met onze gevoelens wel. Dikke bullshit, want ieder gevoel hoort er natuurlijk bij; gevoelens zijn niets anders dan het functioneren van onze organen. En die kun je maar beter vrijelijk hun gang laten gaan, laten stromen. Anders komt de boel zo onder opgepotte spanning te staan dat er wel eens ongelukken kunnen gebeuren.

In Italie heb je het ene moment ruzie of een heftige woordenwisseling en het volgende moment drink je weer gezellig een glaasje wijn. Niets aan de hand, het hoort erbij, zeggen ze daar. In onze koude cultuur komt het regelmatig voor dat vrienden of familieleden elkaar jarenlang ontlopen na slechts 1 fikse ruzie; zo sterk hebben wij woede veroordeeld en zijn we er bang voor gemaakt. Terwijl het juist zo heerlijk eerlijk en ontladend is..Gevoelens horen net als ons hele wezen te stromen, niet opgepot te worden!

http://youtu.be/v_R-5RShTsI

http://youtu.be/eZ_qdAwOkEU

De filosoof Foucault concludeert dat het strafsysteem vanaf de Middeleeuwen overwegend veranderd is van lijfstraffen naar controle over de geest. Of dergelijke gevangenissen een vooruitgang zijn ten opzichte van het oude systeem van lijfstraffen, betwijfelt hij echter. En wel omdat daarvoor in de plaats een verregaande vorm van geestelijke diciplinering is gekomen.

Ik sprak met een voormalig overvaller die ( een van de uitzonderingen) zijn leven na z`n gevangenisstraf  volledig op de rails heeft gekregen, studeerde, en naast zijn werk binnen een gelukkig huwelijk met twee kinderen functioneert. Hij stelt dat gevangenschap pas begint wanneer je vrijkomt, en zegt dat hij liever 8 jaar “gezeten” had dan bijna 4, op voorwaarde dat hij na die acht jaar daadwerkelijk in staat zou zijn een nieuwe toekomst op te bouwen, volledig “vrij” zou zijn. Z`n verhaal is triest ( en akelig herkenbaar), maar zo vol wilskracht en kwetsbaarheid..

Hij vertelde me dat het ( soms volledig onterechte, maar als machtsmiddel misbruikte) verblijf in isolatiecellen, in psychiatrische inrichtingen , streng-religieuze genootschappen en moderne strafinrichtingen (waar hij recent onderzoek naar gedaan heeft en op gepromoveerd is) ten doel heeft mensen psychisch kapot te maken. Gevangenis en gevangenisstraf vond hij prima en z`n verdiende loon. Maar in bovengenoemde plaatsen probeert men je naast je fysieke vrijheid ook je geestelijke vrijheid volledig af te pakken. Alles draait er om dicipline, diciplinering en diciplinaire maatregelen. Hoe je eet, wanneer je eet, met wie je eet, hoe laat; hoe je slaapt, wanneer, met wie; hoe je loopt… Elke weigering een bevel op te volgen wordt bestraft met sancties ( het lijkt godverdomme wel een reguliere basisschool, bedenk ik me opeens… nevernooit dat ik Sarah daaraan ooit zal blootstellen, over m`n lijk.. de overheid en de grote grijze kudde is ernstig ziek en ontspoord).

Ik moest hem vooral niet verkeerd begrijpen hoor, zei hij. Want een beetje dicipline kan beslist geen kwaad, en het meest positieve aspect aan het gevangenisleven was juist “een geregeld leven” leren leiden. Maar geestelijke diciplinering heeft in zijn beleving het tegenovergestelde doel, namelijk mensen psychisch kapot krijgen . Na een paar maanden kreeg hij een psychische terugval. Hij kreeg geen nieuws, wist soms niet of het dag of nacht was, en merkte dat hij in die isolatie steeds zwaardere prikkels zocht om te voelen dat hij nog leefde. Bij het inzetten van een teveel aan dicipline draait het volgens hem niet alleen om het beperken van je vrijheid, maar dat je totaal afstompt, en voorgoed de wil om te leven verliest (wat zou ik er wat voor over hebben wanneer ook docenten en ouders hiervan doordrongen zouden zijn voordat ze de aan hen toevertrouwde kinderen mentaal met de grond gelijk hebben gemaakt…)

Even terug naar Foucault: volgens deze wijze man bereik je met verregaande diciplinering dat mensen zich ook buiten de gevangenis ( of gezin, of kerk, of school – vul maar in) onvrij voelen. De geest is (nu weer m`n ex-crimineel aan het woord) namelijk een geweldige cipier. Zodra je de gevangenis hebt verlaten, voel je die geestelijke onvrijheid nog sterker dan in de gevangenis. Dat verklaart volgens hem misschien waarom gedetineerden vaak zo snel mogelijk terug willen naar de gevangenis, en een nieuw delict plegen. Pas achteraf kom je erachter dat je door en door geconditioneerd bent geweest; de momenten dat je je even  vrij voelde duurden maar kort en waren een illusie. Dit is volgens hem ook de reden dat gevangenen niet over hun gevangenschap willen praten: ze willen niet “twee keer zitten”.

Hij merkt aan zichzelf dat hij nu bepaalde emoties wel kan toestaan die hij in de gevangenis absoluut niet mocht of kon toestaan; en dat het daarom zo heftig is om erover te praten. De kans om in een depressie te schieten is volgens hem groot. Als je die gevoelens in de gevangenis (slash psychiatrische inrichting/isoleercel/ fundamentalistische religieuze instelling) toestaat ga je eraan onderdoor. Relatief veel gevangenen plegen zelfmoord, wat je als een teken van vrijheid kunt zien. Ze kiezen voor de dood, omdat ze niet meer gemanipuleerd willen worden, of vanuit schaamte.

Je moet dus in je gevangenis voor jezelf de vrijheid creeren die het je mogelijk maakt het psychisch vol te houden. Want juist door een gevoel van verbondenheid met een gemeenschap of ideologie ( al zou deze enkel in je verbeeldingskracht , je fantasie bestaan) kun je je vrijheid binnen de “gevangenis” behouden. Om je vrijheid te behouden is het volgens hem ontzettend belangrijk jezelf een doel te stellen ( in zijn geval: een studie).

Erover praten of schrijven heeft hij de eerste vijf jaar na z`n vrijlating niet gekund. “Dan had ik onmiddelijk een ernstige alcoholvergiftiging opgelopen of m`n polsen doorgesneden” . Nu kan het wel, maar het kost nog steeds veel moeite. En daaraan merkt hij dat er nog steeds aan hem getrokken wordt en hij – hoe “geslaagd” nu ook voor de buitenwereld – in die zin nog niet vrij is. “Ik heb het gevoel alsof er een machtige octopus met grote tentakels aan mij vastzit, en daar wil ik van loskomen”.

Hij zegt dat hij heel lang gevangen heeft gezeten in zijn eigen verdriet, pijn, frustraties. Hij vond zichzelf een slecht mens, een slechte zoon, een slecht burger.. Totdat hij erachter kwam dat zijn eigen pijn het vraagstuk helemaal niet was. Want bij de verwezenlijking van m`n vrijheid draait het niet alleen om mij, maar ook om die ander. Om anderen.. Ik moet ervoor kiezen – niet om m`n schuld te vereffenen of iets dergelijks – om het goede te doen. Juist die innerlijke verplichting heb ik ervaren als een enorme bevrijding, zo vertelt hij me. Wat zit de wereld toch vol met mooie mensen…

( In willekeurige volgorde hoor, en uiteraard bij lange na niet compleet:)

1. The Big Lebowski  ( I`m big fat Walter)

2. How to kill a Mockingbird ( OMG, Gregory Peck…)

3. Modern Times

4. La Meglio Gioventu 1+2

5. 21 Grams ( Sean Penn!)

6. Magnolia

7. Breaking the waves ( I`m  Emily Watson), Lars von Trier

8. Il Postino ( about Pablo Neruda)

9. The Trial ( Franz Kafka)

10. Eternal sunshine of a Spotless Mind

11. Villa Amalia ( I`m Isabelle Huppert)

12. My own private Idaho

13. What`s eating Gilbert Grape?

14. Tideland

15. Wonderboys

16. Into the Wild ( “Guaranteed” by Eddie Vedder)

17. A Single Man

18. The Last Station ( Tolstoj)

19. The Darjeeling Limited

20. The Straight Story ( David Lynch)

21. Citizen Kane

22. the African Queen ( Humphrey Bogart)

23. Le conseguenze dell `Amore

24. Jean de Florette

25. Manon des sources

26. the Apostle

27. Malena

28. Secret Window ( Johnny Depp with alter-ego))

29. La Vita e Bella

30. Holy Smoke

31. Black Cat, White Cat

32. Cold Mountain

33. Remains of the day ( Anthony Hopkins)

34. Shadowlands ( Anthony Hopkins)

35. The Others

36. The Piano

37. The Notebook

38. The third man

39. The english patient

40. Seven years in Tibet

41. Le Refuge ( I`m Isabella Carre)

42. Love in time of Cholera ( Javier Bardem)

43. Legends of the Fall

44. Romeo and Juliette ( the Leonardo di Caprio-version)

45. Amelie

46. Jane Eyre

47. Babel

48. A walk in the clouds

49. Finding Neverland

50. Partir

51. Killing me Softly

52. The man who Cried ( with Johnny Depp)

53. The Shawshank Redemption

54. The Talented Mr. Ripley

55. A beautiful Mind

56. Good Will Hunting

57. The Graduate

58. Rain Man

59. The Green Mile

60. Dead Man Walking

61. Agata E la Tempesta

62. Anche Libero va Bene

63. La Puta y La Ballena

64. The first great train robbery

65. Les Amants + everything Louis Malle

66. A Woman`s Face + everything Ingrid Bergman

67. the passion of Anna + everything Ingmar Bergman

68. Y tu mama Tambien

69. Los amantes del circulo polar

70. Before night falls

71.Unfaithful

72. Cigarettes and Coffee

73. Dead Man

74. Betty Blue

75. Henry and June

76. The unbearable lightness of Being ( Milan Kundera)

77. Los lunes al Sol

78. Kaos

79. Compassionate Sex

80. Eyes Wide Shut

81. Wuthering Heights

82. The Eagle has landed

83. Volver

84. Rumble Fish

85. The Dreamers

86. Wings of the Dove

87. Mio Fratello E Figlio Unico

88. The House of the Spirits

89. The Deerhunter

90. The Motorcycle Diaries

91. As it is in Heaven

92.The Libertine

93. Otto e Mezzo + everything Federico Fellini

94. Cinema Paradiso

95. O Brother, where art Thou?

96. Hideous Kinky

97. Le Fils de l `Epicier

98. Chocolat

99. A la folie…. pas du tout

100. Un long dimanche de fiancailles